Συντάκτης: Άγγελος Χατζηγιάννης
Συνταρακτική επιστροφή από τους Αυστραλούς, που αφήνει ελάχιστα περιθώρια αμφισβήτησης περί του ποιος είναι ο δίσκος της χρονιάς.
Ήταν Ιούλιος του 2013 όταν το “Asymmetry”, το τρίτο άλμπουμ των πρωτοπόρων του αυστραλέζικου prog Karnivool κυκλοφορεί και τους εδραιώνει ως την ανερχόμενη δύναμη στον χώρο. Πολλές σύγχρονες μπάντες του είδους προσθέτουν στον ήχο τους στοιχεία της παρέας από το Perth, δημιουργώντας έναν σχετικό κορεσμό στα μέσα και τέλη των ‘10s. Η βιομηχανία αναμένει με ανυπομονησία έναν δίσκο–απάντηση από τους Αυστραλούς, μια δήλωση στους μιμητές ότι το modern prog είναι ακόμα δική τους υπόθεση.
Τα χρόνια περνούσαν και κάθε φήμη για νέο δίσκο από τους Karnivool αντιμετωπιζόταν όπως τις φήμες για τον νέο δίσκο των Tool. Κι ενώ οι Tool επέστρεφαν το 2019 με το “Fear Inoculum”, στο στρατόπεδο των Karnivool επικρατούσε σιγή ασυρμάτου, με αποτέλεσμα η μουσική τους να φτάσει στο σημείο να απομυθοποιηθεί, σαν μια ένδοξη περίοδος του παρελθόντος. Κι όμως οι Αυστραλοί ήταν εκεί, στις σκιές, δουλεύοντας αργά αλλά σταθερά στο τέταρτο άλμπουμ τους, τελειοποιώντας τη συνταγή ώστε το τελικό προϊόν να είναι αψεγάδιαστο.
Δεκατρία χρόνια μετά την τελευταία τους δισκογραφική προσθήκη λοιπόν, η πεντάδα από το Perth επιστρέφει με το “In Verses”, στην πολυαναμενόμενη επαναφορά του συγκροτήματος στην επικαιρότητα. ΚΑΙ ΤΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΘΕΕ ΜΟΥ! Η συνθετική και στιχουργική δεινότητα των Αυστραλών δεν έφθινε ούτε στο ελάχιστο, η παραγωγή είναι κρυστάλλινη, οι συνθέσεις είναι όλες μία και μία, θα μπορούσα να πλέκω το εγκώμιο του δίσκου για ώρες.
Συνήθως ακούω ένα άλμπουμ 3-4 φορές προτού αποτυπώσω τις σκέψεις μου στην κριτική του. Το “In Verses” έπαιξε ΠΟΛΛΕΣ φορές από την αρχή μέχρι το τέλος του στα ακουστικά μου, ωρίμασε στο μυαλό μου, ξεκλείδωσε κάθε μικρή του λεπτομέρεια στα μάτια μου. Και το λέω με σιγουριά: εκτός αν υπάρξει κάτι τρομακτικά καινοτόμο ή κάτι που ανεβάζει τον πήχη σε αστρονομικά επίπεδα, αυτός είναι στα μάτια μου ο δίσκος της χρονιάς -ναι, από τον Γενάρη, χωρίς ντροπή.
Από πού να ξεκινήσω για αυτό το άλμπουμ και να μη χαθώ σε ακατάστατη πολυλογία; Να πιάσω το εναρκτήριο “Ghost” που είναι η ιδανική ανασκόπηση της μέχρι τώρα μουσικής πορείας της μπάντας και ταυτόχρονα η λογική συνέχεια; Να μιλήσω για το ενεργητικό “Aozora” με το πιασάρικο chorus του και την παιχνιδιάρικη διάθεσή του; Μήπως για το “All It Takes”, που αρχικά κυκλοφόρησε ως standalone single πριν από περίπου πέντε χρόνια κι επειδή πέρασε στα ψιλά επανηχογραφήθηκε και απέκτησε νέα ζωή; Για το δίδυμο των “Opal” και “Salva” που κλείνουν τον δίσκο με έναν ιδιαίτερα μελαγχολικό και γλυκόπικρο τρόπο;
Βασικά τώρα που το σκέφτομαι θα ασχοληθώ με δύο τραγούδια, τα οποία συμπτωματικά έρχονται το ένα πίσω από το άλλο. Πρώτα το “Conversations”, ένα ear-worm με τόσο βαθύ νόημα από πίσω του, που με έχει εθίσει σε σημείο να το ακούω σε λούπα για σχεδόν δύο εβδομάδες. Και μετά το “Reanimation”, το κατά κοινή ομολογία ανώτερο κομμάτι του δίσκου με αξέχαστο συναυλιακό chorus και ένα υπέροχο guest σόλο από τον Guthrie Govan. Αμφότερα χτυπάνε διαφορετικά στο μυαλό όταν έχεις στα χέρια σου τους στίχους και στον νου τη γενικότερη σταδιοδρομία των Karnivool. Ποτέ ξανά ο στίχος “Feeling alone in a crowded place” δεν ένιωσε πιο οικείος, πιο ικανοποιητικός, πιο ολοκληρωτικός.
Τα πράγματα είναι απλά: όταν κυκλοφορήσει το “In Verses” ΤΟ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ. Η ποιότητα του δίσκου και η ευκολία με την οποία κυλάει το καθιστούν απαραίτητη προσθήκη σε κάθε δισκογραφία. Δεν θα προσθέσω τίποτα άλλο, παρά μόνο το εξής: “With true patience, all will be found”. Πράγματι Karnivool, δεκατρία χρόνια υπομονής απέδωσαν καρπούς. Εύγε!
Βαθμολογία: 92/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Χατζηγιάννης
Comments
