Ημερομηνία δημοσίευσης: 7 Απριλίου 2018
14ος δίσκος για την πολυτάραχη ΙΔΕΑ που ονομάζεται Ministry, ο οποίος πρακτικά είναι και ο πρώτος χωρίς κομμάτια που συνετέθηκαν μετά το θάνατο του τεράστιου Mike Scaccia. Οι Ministry την τελευταία δεκαετία και βάλε απασχόλησαν δυστυχώς τον κόσμο της μουσικής για όλους τους λάθος λόγους πέρα της μουσικής. Διάλυση, επανένωση, δίσκοι που δεν αγκαλιάστηκαν ιδιαίτερα (αν και συνεχίζω να στηρίζω τουλάχιστον το ''Relapse'' ως τίμιο άλμπουμ), ξανά διάλυση λόγω του θανάτου του Mike, ξανά επανένωση και μέσα σε όλα αυτά υποσχέσεις για νέο δίσκο ενώ αρχικά ήταν να περιοδεύσουν μόνο. Κι από που θα αντλούσε έμπνευση ο τρελλο-Al Jourgensen αυτή τη φορά; Μα φυσικά από τον νέο ''πλανητάρχη'' Donald Trump και όλη την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα της Αστερόεσσας. Δυστυχώς ή ευτυχώς, Ministry και πολιτικόκαυλος δίσκος πάνε μαζί τα τελευταία... πολλά χρόνια της ύπαρξης τους. Κι αν κάποτε επί Reagan, Bush και Bush Junior η έμπνευση περίσσευε, στα χρόνια του Obama δεν το έλεγες κι ότι είχαν ιδιαίτερη ρέντα πάνω στο θέμα έκφρασης. Για να είμαστε ειλικρινείς και παντελονάτοι με τους εαυτούς μας πρώτα απ' όλα, νομίζω ότι αν όντως διέλυαν το 2007 μετά το ''The Last Sucker'' και με την έμπνευση στα ύψη, δε θα πείραζε κανέναν μας αν γνωρίζαμε από πριν τα μελλοντικά τεκτενόμενα.
Από την άλλη, ακόμα και σε μία κατάσταση φθοράς του ονόματος τους και με πολλές αμφιβολίες και πολλά δηλητηριώδη βέλη έτοιμα να εκτοξευτούν κατά ριπάς προς το μέρος τους, οι Ministry -δηλαδή ο Al και οι υπόλοιποι πρακτικά- τολμούν να κυκλοφορήσουν ένα δίσκο που αν μη τι άλλο δε μπορεί να χαρακτηριστεί ασφαλής ούτε και πιστεύω ότι θα πιάσει κανέναν από τα αχαμνά όπως οι δουλειές τους μεταξύ 1988 - 2007. Το ''AmeriKKKant'' από το εξώφυλλο ήδη στάζει απόγνωση και άκρατη Αμερικανίλα, βλέπεις το Άγαλμα της Ελευθερίας σε κατάσταση θλίψης, με το βιβλίο που κρατάει να έχει τρυπήσει από τα εχθρικά πυρά από τα φουτουριστικά αεροσκάφη που ίπτανται από πάνω του. Ο δίσκος ξεκινάει με το ''I Know Words'' και με ομιλία του Donald Trump επιτηδευμένα παραμορφωμένη στην αργότερη έκφραση της, να τονίζει ''We will make America great again''. Δεν υπάρχει αυτή η ευθεία επίθεση στον βαψομαλλιά ηγέτη του Λευκού Οίκου όπως στον αγαπημένο W. του Jourgensen, καθώς κράζει ρατσισμό, κράζει ΚΚΚ, κράζει συντηρητικούς, κράζει πολιτική κατά των μεταναστών, κράζει, κράζει και ξανακράζει τους πάντες και τα πάντα που θεωρεί ότι ευθύνονται για την κατάσταση της χώρας της επαγγελίας όπως αποκαλείται η Αμερική. Το κράξιμο αυτή τη φορά περιέχει περισσότερη πικρία παρά θυμό.
Με αποτέλεσμα ο δίσκος να έχει αρκετό συναίσθημα από το αμφιλεγόμενο ''Filth Pig'' του 1996, ένα από τα λιγότερο αγαπημένα άλμπουμ του Al λόγω της ψυχολογικής του κατάστασης όταν το ηχογραφούσε. Το καλό του δίσκου είναι ότι είναι μόλις 48', το κακό είναι ότι ενώ υπάρχει η διάθεση και η καλή πρόθεση, είμαι βέβαιος ότι πολύς κόσμος δε θα το ακούσει 2η φορά γιατί θα απογοητευτεί πολύ από την 1η ακρόαση. Ξεκινάμε με το ''Twilight Zone'', υποτονικό, τίγκα στα samples και τα μπλιμπλίκια γενικότερα, όχι το ιδανικό κομμάτι για να ανοίξει Ministry δίσκο, είναι και 8' διάρκειας, γενικά θα μπορούσε και να έλειπε. Λιγότερο αχρείαστο είναι το ''Victims Of A Clown'' που επίσης έχει σχεδόν την ίδια διάρκεια αλλά έχει μία αρχή-μέση-τέλος λογική, ενώ είναι πραγματικά κρίμα να σκάει στο τέλος μύτη ο Burton C. Bell των Fear Factory και να ανεβαίνει το τέμπο και δυστυχώς να τελειώνει το κομμάτι, εκεί ξεκινάς νέο κομμάτι βασισμένο σ' αυτή την επίθεση, τέλος. Ευτυχώς ο δίσκος πάει να πάρει λίγο τα πάνω του στη συνέχεια, με τα 49 δευτερόλεπτα του ''TV 5/4 Chan'' να σε προετοιμάζουν για την καλύτερη στιγμή του δίσκου, το thrash μανιφέστο του ''We're Tired Of It''. Χωρίς να ακουστώ κολλημένος και μια και μιλάμε για Ministry δίσκο... Καλά ρε Al, δε μπορούσες να γράψεις ένα δίσκο με λίγη περισσότερη ζωντάνια όπως σ' αυτό το κομμάτι;
Εννοείται ότι κι εδώ ο Bell φτύνει οξύ προς πάσα κατεύθυνση κι ας κοντεύει τα 50! Το τελείως Killing Joke worship ''Wargasm'' είναι μία ώριμη στιγμή που ενώ δεν κολλάει καθόλου με το ύφος τους, εν τέλει αποδεικνύεται σπουδαία προσθήκη, τραγούδι με όλη τη σημασία της λέξης και μία από τις πλέον ιδιαίτερες στιγμές όλης τους της δισκογραφίας. Δεν παραλείπει ο τρελός αρχηγός την εκ νέου επίθεση με το ''Antifa'', κομμάτι που παίχτηκε και στην Ελλάδα πέρυσι τον Ιούνιο ως δείγμα του ''AmeriKKKant'', ζωντανό και ίσως το πιο παραδοσιακό Ministry κομμάτι του δίσκου, δείχνει ζωή στον ασθενή που κάποτε στεκόταν γερά στα πόδια του αλλά ο χρόνος τον έχει ξεπεράσει και πλέον η υγεία του δεν είναι στα ντουζένια της. Οι Ministry αποπνέουν το αίσθημα ότι ναι μεν στέκονται όρθιοι, αλλά πού και πού έχουν και τη μάσκα οξυγόνου από κοντά γιατί δεν ανασαίνουν το ίδιο άνετα και ακούραστα όπως παλιά. Κάπως τα ίδια ισχύουν και για το ''Game Over'' στη συνέχεια, ακούς μία βαρύτητα, μία ενέργεια, ένα σαματά όπως τον θες υπαρκτό από τους Ministry σε κάθε περίπτωση, με τα samples του Trump να δίνουν και να παίρνουν και το αίσθημα ότι το παιχνίδι δεν χάθηκε τελείως να σε ψιλολυτρώνει σαν ακροατή τους. Κι ενώ το ''AmeriKKKa'' κλείνει το δίσκο, συνειδητοποιείς κάτι που στην τελική ανάγνωση του δίσκου λιγάκι σε προβληματίζει...
Όντας το μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου, συν τα δύο προαναφερθέντα οχτάλεπτα, έχεις τρία κομμάτια που κρατάνε παραπάνω από το μισό δίσκο, δύο εισαγωγές που δε θα πάθαινε κανείς κάτι αν έλειπαν, κι ευτυχώς υπάρχει ένα σερί καλών κομματιών για ένα 20λεπτο που δίνει και ζωή και λόγο ύπαρξης στο δίσκο. ΟΚ ας το παραδεχτούμε, δεν είναι αυτό που έχεις κατά νου να απολαύσεις όταν παίρνεις ένα νέο δίσκο των Ministry και ειδικά μετά από 5 χρόνια. Επειδή όμως είχε προηγηθεί ο χειρότερος τους δίσκος ''From Beer To Eternity'' κι επειδή πραγματικά μου άρεσε η αναφορά στη mid '90s περίοδο, όσο αυστηρός και να είμαι, δε μπορώ να πω ότι είναι δίσκος για πέταμα. Η έμπνευση της Αnti-Bush τριλογίας μεταξύ 2004-2007 (''Ηοuses Of The Mole'', ''Rio Grande Blood'', ''The Last Sucker'') έχει περάσει ανεπιστρεπτί και οποιαδήποτε προσδοκία για κάτι παρόμοιο θα ήταν μάλλον ουτοπική! Αυτό που μετράει στο τέλος είναι η τιμιότητα με την οποία αποφάσισαν να εκφραστούν και με μία κίνηση σχεδόν εμπορικής αυτοκτονίας, τιμούν πραγματικά τη μνήμη του Mike Scaccia με το να παραμείνουν επίκαιροι και ενεργοί, μέχρι φυσικά να έρθει η επόμενη αλληλουχία διάλυσης/επανένωσης που με τον κάλο στον εγκέφαλο που έχει ο Al, είναι το λιγότερο που θα εκπλήξει τους οπαδούς και μή του συγκροτήματος. Δεν θα τις κόψει κανείς με το ''AmeriKKKant'', αλλά δεν είναι και τελείως για τα θηρία. Μόνο συμβολικά του ταιριάζει να βαθμολογηθεί, θεωρώντας πως είναι απόλυτα δίκαιο...
Βαθμολογία: 69/100
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Αλόρας
Comments
