SLAVES – “Beautiful Death”

Οι Slaves αποτελούν μία πολύ ενδιαφέρουσα post hardcore/alternative μπάντα από την Αμερική. Σχετικά νεοσύστατοι, με μπροστάρη τον Johnny Craig (Dance Gavin Dance, Emarosa κα), απέδειξαν ότι κατέχουν μία νέα οπτική στην συγκρότηση του μοντέρνου ήχου, σε ότι είδος κι αν υπάγεται αυτός. Το “Beautiful Death” αποτελεί την τρίτη τους μουσική απόπειρα σε μόλις 4 χρόνια παρουσίας στο χώρο, και προσπαθούν με αυτή τους την προσπάθεια να ξεχωρίσουν, σε μία χρονιά που δεν έχει ξεκινήσει πολύ καλά σε αυτά τα μουσικά είδη.

Το “Beautiful Death” επαναπροσδιορίζει την πειραματική φύση της μπάντας. Οι Slaves, σε ό,τι μας έχουν παρουσιάσει μέχρι τώρα, κάνουν εμφανή την πρόθεσή τους να παντρέψουν μουσικά είδη και στιλ και τις περισσότερες φορές το έχουν πετύχει. Εδώ, όμως, πάνε ένα βήμα παραπέρα και προκαλούν μία εσωτερική αντιπαράθεση στον ακροατή. Στο σύνολό του, ο δίσκος, χαρακτηρίζεται και ίσως μπορεί να κατανεμηθεί στην κατηγορία του post hardcore. Υπάρχουν όμως, μικρές αλλά βαρύγδουπες λεπτομέρειες που δεν είναι ευκολοχώνευτες με την πρώτη επαφή. Τρανό παράδειγμα είναι το hip hop beat στο κουπλέ του “Patience Is The Virtue”, που έρχεται σε αντίθεση με το υπόλοιπο κομμάτι και τις πιο “ροκ” μελωδίες του, ή η ηλεκτρονική πλευρά του “I Know A Lot Of Artists”. Ακόμα και το “The Pact” που θυμίζει περισσότερο μπαλάντα, είναι πράγματα που ίσως δεν ταιριάζουν στον υπόλοιπο δίσκο. Παρ’όλ’αυτά, παραμένουν ενδιαφέροντα, αφού είναι πολύ περίεργο το πως σιγά σιγά εξοικειώνεται το αυτί, σε σχέση με την άσχημη πρώτη εντύπωση που έδωσαν τα εν λόγω κομμάτια. Στο “Beautiful Death” υπάρχουν αρκετά σκαμπανεβάσματα επίσης όσον αφορά τον τομέα της διάθεσης, αφού από σκοτεινότερες και πιο συνεσταλμένες συνθέσεις, πηγαίνουμε ακόμα ίσως και σε pop punk νερά, όπως υποδεικνύει το “Warning From My Demons”.

Το “Beautiful Death”, δεν είναι σε καμία περίπτωση ατόπημα, και δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι όσο κι αν με έχει διχάσει. Υπάρχει ένα κομμάτι στο πίσω μέρος του μυαλού μου, που ανησυχεί λίγο για το ποιο μπορεί να είναι το μέλλον τέτοιων ειδών, εάν οι πειραματισμοί συνεχίζουν σε τέτοιο βαθμό, που ίσως κιόλας να πάψουν να θεωρούνται πειραματισμοί. Προσπαθώ όμως απλά να το αφήσω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, και να επικεντρωθώ στην βαθιά ειλικρινή και δυναμική προσπάθεια των Slaves. Συνοδευόμενο από κάποιους από τους πιο ποιητικούς και συνάμα βλοσυρούς στίχους, τα κομμάτια που απαρτίζουν το “Beautiful Death”, δημιουργούν ένα πολύ περίεργα όμορφο πορτραίτο, το οποίο “φοράει” τα ψεγάδια του με περηφάνια. Ίσως με τον καιρό, όπου τα ακούσματα θα πληθαίνουν, να μου προσφέρει ακόμη περισσότερα, πράγμα που πιστεύω πως θα συμβεί, αν ληφθούν υπόψη οι απανωτές φορές που άλλαξα ήδη γνώμη γι’ αυτόν τον δίσκο. Εάν, λοιπόν, κάποιος επιλέξει να τον ακούσει, πρέπει οπωσδήποτε να κρατάει ανοιχτό μυαλό.

Βαθμολογία: 70/100

Για το RockOverdose,

Γεωργία Λαδοπούλου