NOVELISTS – “Noir”

Μετά την εμφάνιση του metalcore πριν περίπου 10 με 15 χρόνια, έχει φτάσει να χωρίζεται σε ουκ ολίγα sub-genres, ιδιαίτερα τα τελευταία 4. Ένα από αυτά είναι και το progressive metalcore που εξαπλώνεται ραγδαία – και μας αρέσει πολύ. Τον τελευταίο χρόνο, μια μπάντα που μου κίνησε ιδιαίτερα την προσοχή σε αυτό το είδος, ήταν οι Γάλλοι Novelists, με το ντεμπούτο τους “Souvenirs” να είναι από τις αγαπημένες μου κυκλοφορίες. Φτάνοντας στο 2017, η δεύτερη τους κυκλοφορία είδε το φως της ημέρας, με τίτλο “Noir” και με την ευχή της Nuclear Blast.

Υπάρχει μία ευδιάκριτη αλλαγή από το πρώτο LP, ήδη από την αρχή με το “L’appel Du Vide”, που δίνει περισσότερο χώρο στα καθαρά φωνητικά, τα οποία ταιριάζουν γάντι με το άκρως κολλητικό ρεφρέν – σε αντίθεση με το τι υποδεικνύει ο τίτλος, οι στίχοι είναι αγγλικοί. Συνεχίζοντας, υπάρχει το “Monochrome”, το οποίο σε κάνει πραγματικά να αναρωτιέσαι πού ήταν το σαξόφωνο στο metalcore τόσο καιρό, το “Under Different Welkins” με μια πιο ασφαλή δομή, και το “Les Nuits Noires” που αποτελεί την πιο βαριά στιγμή του άλμπουμ μέχρι στιγμής. Η συνέχεια εκτυλίσσεται σε παραπλήσια μονοπάτια, με ομαλές εναλλαγές μεταξύ μελωδικότητας και headbanging, με ένα αναπάντεχο ραπάρισμα στο “Stranger Self”, φτάνοντας στο εξίσου κολλητικό “The Light, The Fire”. Ο επίλογος έρχεται και κατευνάζει λίγο τα πνεύματα με το σόλο του “Heal the Wound”, να σβήνει σιγά σιγά.

Το “Noir”, είναι ένας δίσκος από εκείνους που μπορούν να διχάσουν αρκετά. Από αυτούς που θα χαρακτηριστούν ως επαναλαμβανόμενοι, ως κακός πειραματισμός ή και από την άποψη ότι κάποια τραγούδια είναι καλά και κάποια όχι. Η αλήθεια είναι πως συμφωνώ εν μέρει και με τις τρεις απόψεις. Πάντα τέτοια ήδη μουσικής μπορούν να οδηγηθούν σε κάποια επανάληψη, τα πνευστά, η ραπ και η αύξηση των καθαρών φωνητικών δεν ευχαριστούν τους παντες, και πρέπει να παραδεχτώ πως από κάποια κομμάτια, μου λείπει η ατμόσφαιρα που μου δημιουργούν κάποια άλλα. Παρ’ όλ’ αυτά όμως, αποτελεί μία συνέχεια από τον πρώτο δίσκο, η οποία με εξέπληξε θετικά, και με τον καιρό με έκανε να αναθεωρώ.

Η ετυμηγορία, λοιπόν, είναι πως το “Noir” χρειάζεται το χρόνο του για να ωριμάσει στα αυτιά, μέχρι να φτάσει να γίνει διασκεδαστικό. Αποτελεί ένα ακόμα λιθαράκι σε αυτό που χτίζουν οι Novelists προσεκτικά από το 2013, οι οποίοι παίρνουν το χρόνο τους, κάνοντας ένα βήμα τη φορά. Αυτό που θέλω να ελπίζω, είναι κανένα από αυτά τα βήματα να μην είναι προς τα πίσω.

Βαθμολογία: 75/100

Για το Rock Overdose,

Γεωργία Λαδοπούλου