USNEA – “Portals Into Futility”

Ότι ακριβώς έχει συμβεί σε όλα τα είδη, ιδιώματα και υποιδιώματα στο metal, αυτό ακριβώς συνέβη και στο funeral doom. Γνώρισε τη μεγάλη άνθηση, πέρασε τη μεγάλη στασιμότητα, και τώρα, για να επανέλθει δυναμικά στο προσκήνιο δοκιμάζει προσμίξεις με πολλά διαφορετικά είδη, ούτως ώστε να μη χαθεί στη λήθη και τη στασιμότητα. Δεν είναι πολλά τα συγκροτήματα που το κάνουν αυτό, εξάλλου το funeral doom δεν ήταν ποτέ ένα διαδεδομένο και 'εμπορικό' είδος, τα συγκροτήματα όμως που το δοκιμάζουν αυτό, σαν τους Αμερικανούς Usnea, καταφέρνουν να προσφέρουν κάτι διαφορετικό και φρέσκο, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δημιουργούν κάτι εμπορικό και εύπεπτο, το αντίθετο θα έλεγα.

Και ακόμα και τώρα, στο τρίτο άλμπουμ των Usnea, η διάθεση για πειραματισμό δε σταματά και βοηθά συνεχώς την ανάπτυξη και το ξεδίπλωμα των συνθέσεων. Η black metal επίστρωση υπήρχε ήδη από το ξεκίνημα του συγκροτήματος, προσπαθώντας να αποδώσει μια πιο παγωμένη και σπαρακτική εκδοχή ενός ήδη δύσκολου και δύσπεπτου είδους. Πλέον αυτός ο συνδυασμός έχει εμπλουτιστεί με ακόμα περισσότερα στοιχεία, όπως progressive ανάπτυξη των συνθέσεων, sludge σκατοψυχιά, εναλλαγές μεταξύ καθαρών και sludge φωνητικών ή εναλλαγές μεταξύ μελωδικών και πιο 'βαρέων βαρών' στιγμών, όλα αυτά συνδυασμένα αρμονικά στην απόπειρα διατήρησης της πεσιμιστικής, σκοτεινής και βαριάς ατμόσφαιρας του δίσκου. Αυτό όμως που κάνει το δίσκο τόσο ιδιαίτερο, είναι η άψογη ισορροπία των στοιχείων που έχουν ανακατευτεί, με το αποτέλεσμα να είναι αρμονικό, διατηρώντας αυτήν τη σταθερά προς την άβυσσο.

Ένα ακόμα ατού του δίσκου, είναι η σταθερή ροή του, σε συνδυασμό με τα εναλλασσόμενα είδη και τις ιδέες του, καθιστώντας τον αρκετά εύκολο σε άκουσμα και καθόλου μονότονο και επαναλαμβανόμενο, παρά τη μεγάλη διάρκειά του, κάτι συνηθισμένο σε αυτό το είδος. Και μάλιστα, είναι ακόμα πιο συμπαγές και έντονο από τις προηγούμενες δύο δουλειές του συγκροτήματος. Πρόκειται για μια δουλειά που αποδεικνύει πως το funeral doom έχει ακόμα πολλά πράγματα να προσφέρει, ειδικά όταν όλα τα στοιχεία συνδυαστούν και αναμειχθούν σωστά, με το αποτέλεσμα να αναδεικνύει πολλές κρυμμένες πτυχές τις οποίες διαθέτει το συγκεκριμένο είδος, χωρίς απαραίτητα να χρειάζεται κάποια μετάλλαξη ή τερατογένεση. Το μόνο που χρειάζεται είναι σωστή κατανομή στοιχείων και ειδών, που έχει ως αποτέλεσμα το μηδενισμό της μονοτονίας και της επαναληψιμότητας.

Βέβαια, είναι γεγονός πως το συγκεκριμένο είδος μουσικής διαθέτει ένα πιστό, αλλά αρκετά μικρό fanbase στη χώρα μας. Και δε γνωρίζω κιόλας αν οι συγκεκριμένοι γουστάρουν αυτές τις αλλαγές στη νοοτροπία ή αν παραμένουν παραδοσιακοί και πιστοί στον πρωταρχικό ήχο, αντικειμενικά μιλώντας όμως, πρόκειται για μια πολύ αξιόλογη δουλειά που έχει τις ικανότητες να προσφέρει κάτι διαφορετικό στον ήχο και συνεχίζει την απόπειρα ανανέωσης που επιχειρείται από τα νεόκοπα σχήματα που θέλουν να δουν το είδος να επανέρχεται στην επιφάνεια.

Βαθμολογία: 80/100

Για το Rock Overdose,

Σταύρος Πισσάνος