Ημερομηνία δημοσίευσης: 27 Σεπτεμβρίου 2017
Εάν είστε φανατικός οπαδός των Dark Funeral, τότε το όνομα Zornheym σίγουρα θα σας θυμίζει κάτι, και θα έχετε δίκιο, καθώς πρόκειται για το ψευδώνυμο που υιοθέτησε ο μπασίστας Thomas Nilsson (επίσης στους Aktiv Dödshjälp) στα τρία χρόνια που παρέμεινε στο σχήμα, από το 2011 μέχρι το 2014. Οι Zornheym είναι το νέο το σχήμα (εδώ έχει υιοθετήσει το ψευδώνυμο Zorn), για το οποίο φαίνεται να έχει πολλές φιλοδοξίες.
Κι αυτό γίνεται άμεσα αντιληπτό με την πρώτη ακρόαση. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα τυπικό συμφωνικό black/death σχήμα. Ο τρόπος προσέγγισης των συνθέσεων, αν και διαθέτει ξεκάθαρες και καραμπινάτες επιρροές, διαθέτει μια απρόσμενη φρεσκάδα, κυρίως γιατί δε γίνεται μια ξερή απόπειρα αντιγραφής στη διατύπωση ατμόσφαιρας μέσω των συμφωνικών στοιχείων και ότι κάτσει, αλλά έχει γίνει μελετημένη και προσεγμένη δουλειά, καθώς αυτά τα συμφωνικά στοιχεία έχουν εμπλουτιστεί με ένα θεατρινίστικο και σινεματικό horror dna (και μουσικά και στιχουργικά), εμπνευσμένο από τις διδαχές των concept του King Diamond, καθώς και το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι concept, με horror θεματολογία. Και μπορεί αυτή η επιρροή να είναι αρκετά εμφανής, είναι όμως αρκετά πετυχημένη. Ειδικά όταν συνδυάζεται με τις πομπώδεις συμφωνικές συνθέσεις των Dimmu Borgir, και όχι μόνο απαραίτητα στο θέμα της ορχήστρας, αλλά και στα χορωδιακά φωνητικά.
Πέρα από εκεί, υπάρχουν κι άλλα στοιχεία διακριτά στο δίσκο, όπως για παράδειγμα οι πολλές εναλλαγές μεταξύ καθαρών και brutal φωνητικών, τα οποία προσπαθούν και αυτά να ενισχύσουν αυτή τη θεατρινίστικη ατμόσφαιρα δίνοντας έναν τόνο αγωνίας στις συνθέσεις. Αυτό που φαίνεται να μη λειτουργεί και τόσο πετυχημένα είναι τα instrumental, τρία τον αριθμό. Διαθέτουν μια επιρροή από την ατμόσφαιρα, την υφή και τον τρόπο χρησιμοποίησης των Cradle Of Filth, ωστόσο πιθανόν να είναι υπερβολικά πολλά για ένα άλμπουμ το οποίο είναι μικρό σε διάρκεια. Στο πρώτο δεν είχα κάποια ενόχληση. Το δεύτερο μου χάλασε κάπως τη ροή, αλλά ταίριαζε αρκετά στην ατμόσφαιρα. Με το τρίτο όμως, διαταράχθηκε εντελώς η ροή και η συνοχή του δίσκου, αποδεικνύοντας πως τρία instrumental είναι υπερβολικά πολλά για άλμπουμ εννιά κομματιών και διάρκειας 38 λεπτών.
Πάντως, για ένα ντεμπούτο που έχει τόσες εξόφθαλμες επιρροές, στις οποίες δεν αναφέραμε τους Dissection, κυρίως στο καθαρά κιθαριστικό κομμάτι, είναι κατόρθωμα που διακρίνεται μια ωραία φρεσκάδα και μια απόπειρα ανάδειξης προσωπικότητας, καθώς, ειδικά σε τέτοιες δουλειές, τα αντίγραφα που έχουν ξεπεταχτεί ήταν εκατομμύρια και διέλυσαν το hype του είδους. Αυτοί εδώ δεν έχουν μόνο τις ικανότητες και τις δυνατότητες να ξεχωρίσουν, αλλά ταυτόχρονα έχουν και την όρεξη να μην κάτσουν να αντιγράψουν ξεκάθαρα και ξεδιάντροπα, αλλά προσπαθούν να δημιουργήσουν κάτι φρέσκο και πιο προσωπικό. Αν συνεχίσουν με αυτήν την νοοτροπία, στο μέλλον θα έχουμε να λέμε για ένα πολύ δυνατό συγκρότημα.
Βαθμολογία: 71/100
Για το Rock Overdose,
Σταύρος Πισσάνος
Comments
