Συντάκτης: Άγγελος Κατσούρας
Κάθε νέος δίσκος των Γερμανών thrashers Paradox μπορούμε με ασφάλεια αποτελέσματος να πούμε ότι ευφραίνει καρδίαν! Η πορεία της μπάντας εδώ και σχεδόν 39 χρόνια από την ίδρυση τους το 1986 έχει αποθεώσει την ποιότητα και τον οπαδό που την λατρεύει και δεν υπάρχει η παραμικρή αντίρρηση ότι ξεκάθαρα είναι ένα συγκρότημα που μπορούσε και σίγουρα έπρεπε να είναι πολύ περισσότερο αναγνωρισμένο. Στο δεύτερο κύμα του Γερμανικού thrash που κρατούσε ψηλά τη σημαία του είδους στην Ευρώπη, οι Paradox με τα 2 πρώτα μνημειώδη άλμπουμ τους έλαβαν τον άκρως τιμητικό χαρακτηρισμό ως "Metallica της Ευρώπης", και για το παικτικό τους επίπεδο, αλλά και για την ποιότητα τόσο του ντεμπούτου "Product Of Imagination" το 1987, όσο και για το λατρεμένο των οπαδών "Heresy" το 1989. Δυστυχώς υπήρξαν μεγάλα κενά, αρχικά 11 ετών ως το "Collision Course" και μετά άλλα 8 ως το "Electrify", με τη μπάντα να χάνει το momentum της περαιτέρω αναγνώρισης αλλά να κερδίζει τους οπαδούς διότι παρά τη μακρά απουσία, ήταν τόσο υπεράνω του μέσου όρου σαν αποτέλεσμα και ειδικά για τη μέση κατάσταση που επικρατούσε στο thrash μετά το 1990 με πολλά σκαμπανεβάσματα, μετέπειτα τέλμα και αναγέννηση από τις στάχτες του στα τέλη των ‘90s ως λύτρωση.
Ηγέτης, κιθαρίστας και τραγουδιστής, ήταν, είναι και θα παραμείνει για πάντα ο αγαπημένος Charly Steinhauer, ένας άνθρωπος που σαν συνθέτης ήταν πάντα μπροστά από την εποχή του και που δεν ήταν μόνο νικητής ποιότητας σε κάθε δίσκο του αλλά και νικητής της ζωής συνολικά με τα θέματα που είχε με την καρδιά του. Η καρδιά του Charly όμως αποδείχθηκε τεράστια και παντοδύναμη μέσα στα χρόνια κι ακόμα κι αν την ράγισε η απώλεια του πιστού συντρόφου του Axel Blaha πριν 2 χρόνια σε ηλικία μόλις 58 ετών, ο Charly μάζεψε τα κομμάτια και το νέο άλμπουμ των Paradox είναι ένας φόρος τιμής και στον Axel μεταξύ άλλων, άλλωστε υπάρχει και το μικρό ορχηστρικό “Grief” ειδικά γραμμένο γι’ αυτόν. Αυτή τη φορά όμως, ο Charly έχοντας σιχαθεί πλήρως -και με το δίκιο του- το σύνολο της μουσικής βιομηχανίας, αποφάσισε να παίξει τα πάντα στο δίσκο και το αρχικό στάδιο ήταν να το κυκλοφορήσει μόνος του με κάποιο τρόπο. Ευτυχώς για όλους μας, βρέθηκε η High Roller η οποία έχει αναστήσει το μέσο μεταλλά που έψαχνε άλμπουμ για χρόνια και τα έχει επανακυκλοφορήσει σε τρομερής ποιότητας εκδόσεις και κυκλοφορεί τελικά και το “Mysterium” όπως ονομάζεται το 9ο άλμπουμ των Paradox κάνοντας παρελθοντικούς συνειρμούς.
Μην ξεχνάμε ότι το demo του 1987 πριν κυκλοφορήσει το ντεμπούτο τους ονομάζεται “Mystery” και λίγο πριν τα 40 χρόνια της μπάντας συμπληρωθούν, η ιστορία μοιάζει να κάνει κύκλους. Όπως κύκλους σίγουρα θα έκαναν οι οπαδοί τους αν άκουγαν κάθε υπέροχο τραγούδι που κοσμεί το δίσκο. Η αρχή ως πρώτο δείγμα έγινε με το εναρκτήριο συγκλονιστικό “Kholat” που μιλάει για το περιβόητο Dyatlov Pass incident, ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρωπότητας με τραγικό τέλος και που κανείς δεν έμαθε τις συνθήκες που οι 9 Σοβιετικοί ορειβάτες έχασαν τη ζωή τους στα βάθη από τα αχανή Ουράλια Όρη. Γενικότερα πέραν του βάρους των συνθέσεων, ο Charly αποφάσισε να μεταφέρει βάρος και στους στίχους που προσφέρουν πολλά στην ατμόσφαιρα του δίσκου. Πιστεύω ότι με το μπάσιμο του “Abyss Of Pain And Fear” δε θα υπάρξει άνθρωπος που έχει καρδιά μέσα του και δε θα λυγίσει όταν το κομμάτι ξεκινάει με το αθάνατο θέμα της κορυφαίας ταινίας Midnight Express, που ειδικά σ’εμάς τους Έλληνες έχει γίνει πολύ αγαπητή. Το δράμα που έζησε ο Billy Hayes και μετέφερε επακριβώς για να μεγαλουργήσουν ο Alan Parker κι ο Oliver Stone, άγγιξε τις καρδιές του κόσμου παγκοσμίως, το ίδιο θα κάνει και αυτό το τραγούδι!
Στο “Mysterium” δεν υπάρχουν μικρά τραγούδια σε διάρκεια και πιστέψτε με, αυτό λειτουργεί απίστευτα υπέρ του. Δε μπορώ να φανταστώ ούτε ένα από τα 9 κανονικά κομμάτια (για την ακρίβεια 8 και το μπόνους φοβερό “Within The Realms Of Decay στο cd) με μικρότερη διάρκεια, οι δομές απλώνονται όπως κι όσο πρέπει, το εκφραστικό πεδίο του Charly μπορεί να έχει ως βάση το thrash, αλλά δε λείπουν οι δομές που θα ξεφτίλιζαν και prog μπάντες ενώ συνάμα το υλικό είναι πολύ ευθύ. Πρέπει να έχεις έμφυτο ταλέντο μέσα σου για να το καταφέρεις αυτό και ο Charly σίγουρα το έχει και το αποδεικνύει για πολλοστή φορά. Ο οπαδός σίγουρα θα σηκώσει τις γροθιές ψηλά με κομματάρες όπως τα “Those Who Resist” και “One Way Ticket To Die” κολλητά το ένα με το άλλο, ενώ το έτερο δείγμα που είχε δοθεί ήταν το φοβερό και σχεδόν εμβατηριακό “Fragrance Of Violence” που όχι απλά ανεβάζει το τέμπο, αλλά ρίχνει τα σαγόνια κάτω με τις αλλαγές του. Ο Charly ακούγεται πολύ βιωματικός, περιγραφικός και ακόμα και θεατρικός όπως συμβαίνει ειδικά στο ομότιτλο “Mysterium” με μία από τις πιο δραματικές ερμηνείες της μεγάλης καριέρας του. Γενικά προς το τέλος οι διάρκειες μεγαλώνουν και σοκάρουν.
Σοκάρουν γιατί το κανονικό τελευταίο κομμάτι “The Demon God” είναι το ιδανικό κλείσιμο για το δίσκο. Ο θρίαμβος που ακούς τα προηγούμενα 43’ περίπου παίρνει σάρκα και οστά, με τις κιθάρες σαφώς πρωταγωνίστριες, βαρύτατες, τα τύμπανα φοβερά προγραμματισμένα ώστε να μην ακούγονται πλαστικά όπως είναι ο μεγαλύτερος φόβος ειδικά των old school οπαδών και υπάρχει μία έντονη αύρα από τα παλιά, δοσμένη άψογα στα δεδομένα του 2025. Μπορεί ο Charly να μη μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω όντας πλέον στα 62, αλλά δε μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι ακούγεται και παίζει σαν 25άρης και σίγουρα ξεφτιλίζει και γελοιοποιεί πολύ νεότερους σε ηλικία συναδέλφους του. Οι Paradox είναι ακόμα εδώ και το βροντοφωνάζουν με πυγμή, με προσωπικότητα και με κατάθεση ψυχής. Ο Charly που είναι οι Paradox αυτοπροσώπως και δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς ούτε να μιλήσει για υπερβολή, βγάζει το δίσκο που τον κάνει δεδομένο φαινόμενο συνθετικής αρτιότητας, ποιοτικής σταθερότητας και υπερβατικής προσφοράς σε όλο το μέταλλο ανεξαρτήτως είδους. Τον συγχαίρω σαν μεγάλος οπαδός του και ενώ περίμενα να βγάλει κάτι σπουδαίο όπως μας έχει συνηθίσει, αυτή τη φορά έβγαλε τα εσώψυχα του ίσως και περισσότερο από ποτέ. Το “Mysterium” είναι σπουδαίο γιατί είναι ο εαυτός του και δεν προσπαθεί να γίνει τίποτα παρελθοντολαγνικό και επιτηδευμένο και είναι λόγος χαράς και γιορτής για όλους.
Θερμά ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ σ’αυτόν τον άνθρωπο που τα κατάφερε ξανά με όλες τις πιθανότητες εναντίον του!
Βαθμολογία: 92/100
Για το Rock Overfdose,
Άγγελος Κατσούρας
Comments
