THE OBSESSED – “Sacred”

Ημερομηνία δημοσίευσης: 21 Ιουνίου 2017

 

Ίσως η μεγαλύτερη χαρά που βιώνω στη στήλη της δισκοκριτικής να είναι μέχρι στιγμής η τιμή που έχω να μιλήσω για ένα συγκρότημα που το λιγότερο έπρεπε να μνημονεύεται όσο οι πολύ μεγάλοι της μουσικής γενικότερα... Αν ο κόσμος ήταν δίκαιος φυσικά και οι συγκυρίες υπέρ τους. Ας ξεκινήσω από το βασικότερο. Οι The Obsessed ήταν και είναι το συγκρότημα ενός ανθρώπου που έχω στην καρδιά μου αναλογικά το ίδιο ψηλά -αν όχι περισσότερο- με όσο είχατε οι περισσότεροι τον ΜΕΓΑΛΟ Lemmy. Ο Wino ή κατά κόσμον Scott Weinrich έχει αποκληθεί εύστοχα και ''Lemmy των φτωχών''. Ένας άνθρωπος-συνώνυμο της αυτοκαταστροφής, των εθισμών, της βλακείας του εγκεφάλου του ενίοτε αλλά ΠΑΝΤΑ συνώνυμο και της διαβολεμένης έμπνευσης. Ο άνθρωπος έχει συμμετάσχει περίπου σε 45-50 διαφορετικές κυκλοφορίες αναρίθμητων (και μόνο σημαντικών) συγκροτημάτων και ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ το αποτέλεσμα είναι το λιγότερο εντυπωσιακό. Οι περισσότεροι σίγουρα τον έχετε προσκυνήσει με τους Saint Vitus, αυτή τη φορά όμως αυτό το comeback των The Obsessed ήρθε για να μείνει σύμφωνα με τα λεγόμενα του. Γενικά λόγω του χαρακτήρα του και του πρότερου ανέντιμου βίου του δεν είναι να τον παίρνουμε πολύ σοβαρά, αλλά δείχνει πολύ αποφασισμένος και αν προσθέσουμε την 5ετή απαγόρευση του να βρεθεί στην Ευρώπη επειδή κουβαλούσε ναρκωτικά, το κίνητρο να δημιουργήσει και να περιοδεύσει ξανά είναι τεράστιο.

 

Έχουν περάσει 23 χρόνια από την τελευταία δισκογραφική τους προσπάθεια, το άγιο ''Τhe Church Within'' του 1994 και εν έτει 2017, σχεδόν κανείς δεν περίμενε νέο δίσκο από το συγκρότημα. Αυτό που όλοι όμως θα έπρεπε να περιμένουν, θα ήταν να εκπλαγούν από το τελικό αποτέλεσμα. Και φυσικά για άλλη μια φορά, αυτό το όρθιο ρεμάλι από το Maryland (και όχι από τη Φωκίωνος Νέγρη) μας δίνει να καταλάβουμε γιατί είναι μεγαλύτερο από την ίδια τη ζωή. Ο Wino σαν τραγουδιστής μπορεί να ξενίζει με τη φωνή του που σίγουρα είναι ιδιαίτερη και πάντα έβγαζε μπίχλα και παρέπεμπε σε αξυρισιά και μασχαλίλα ολκής. Ο Wino σαν κιθαρίστας και τραγουδιστής όμως, γλεντάει όλο το γίγνεσθαι με την απαράμιλλη ουσία που βγάζει με κάθε ριφφ και προσφέρει ένα δίσκο με πολύ πολύ μεγάλες στιγμές, τόσο που έτσι και κυκλοφορούσε στα '70s ή το πολύ μέχρι το '85, θα μιλούσαμε για δίσκο που θα άλλαζε το ρου της βαριάς μουσικής στο σύνολο της. Επειδή όμως έχουμε 2017 και η μουσική έχει ούτως ή άλλως αλλάξει πολύ από όταν άρχισαν να εμφανίζονται τέτοια συγκροτήματα, έχουμε φτάσει σε σημείο γκρουπ όπως οι The Obsessed αντί να προσκυνούνται όπως οι πατέρες Black Sabbath, οι Saint Vitus και οι Pentagram, να ακούγονται παράταιροι ή παρωχημένοι. Αδικία από τις μεγάλες της ζωής που ο νέος δίσκος έρχεται να διορθώσει εμφατικά!

 

''Sacred'' λοιπόν, κοινώς ΙΕΡΟ, όπως κάθε κυκλοφορία του συγκροτήματος, όπως κάθε τι με το οποίο έχει καταπιαστεί αυτή η μεγάλη αλήτρα που παρά τις μαλακίες που κάνει συν κάποιες πουστιές της ζωής (η γυναίκα του τον έχει τυλίξει σε μία κόλλα χαρτί και του πήρε ότι είχε), βρίσκει πάντα το κουράγιο να ορθώσει το μεγάλο του ανάστημα και να βγάλει τα σώψυχα του με μία δισκάρα άνευ προηγουμένου. Στα 43' λεπτά που διαρκεί το ιερό αυτό άλμπουμ, θα ακούσετε μόνο ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΕΣ. Άνοιγμα με ''Sodden Jackal'' και ''Punk Crusher'' θα κάνετε πολύ καιρό να ακούσετε σε δίσκο, δίδυμο που βάζει ταφόπλακα σε όσους Clutch-οκλώνους θέλουν να το παίξουν μάγκες και πρωτοπόροι. Μ' αυτό γεννιέσαι και το κουβαλάς μέσα σου και το βγάζεις προς τα έξω σε όλη σου τη ζωή σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Ήδη σκέφτομαι κάτι άσβερκους τσοπεράδες με πέτσινα γιλέκα να παίρνουν μετάνοιες με αυτό το δίσκο, ενώ αν τυχόν νεότεροι οπαδοί που γουστάρετε τον παλιό βαρύ κλασσικό Αμερικάνικο ήχο που είναι απόσταγμα της Μαυροσαββατικής επιρροής έχετε αρχίσει να μπαίνετε στα ενδότερα της όλης φάσης, έχετε ήδη βρει το νέο σας σημείο αναφοράς με χαρακτηριστική ευκολία. Δίσκος που κυλάει σαν το νεράκι και δεν το κουράζει πολύ με φρου-φρού κι αρώματα, ότι πρέπει για παλιό καλό βαρύ μέταλλο με έντονες πινελιές αντρίκειου ροκ.

 

Πολύ σημαντικό και καλό είναι να σταθώ ιδιαίτερα επ' αυτού, είναι το γεγονός ότι πρόκειται για τον πρώτο βαρύ δίσκο στον οποίο συμμετέχει ο Wino μετά την κυκλοφορία του ''Lillie: F-65'' των Saint Vitus το 2012, καθώς συμμετείχε σε ακουστικά άλμπουμ και προσωπικά του, και με τον Conny Oachs, όπως και συνεργασίες με τους Scott Kelly και Steve Von Till των Neurosis που διασκευάσανε κομμάτια του Townes Van Zandt. Κοινώς, με το δίσκο αυτό ο Wino ξεκαυλώνει (ή ξανακαυλώνει, το ίδιο είναι στην περίπτωση του) και με το μεράκι που διαθέτει, πετάει ριφφάρες από' δω κι από' κει κι όποιον πάρει ο Χάρος. Η αναμφισβήτητη blues-ιά που βγάζουν κάποιες συνθέσεις ήταν πάντα σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος, βγαίνει το χαρακτηριστικό doom υπόβαθρο που τους έκανε από τους πατέρες του είδους (το πρόστυχο το Αμερικάνικο doom, όχι το doom metal των Candlemass, θα παρακαλούσα θερμά άπαντες να μην τα συγχέουμε), ενώ δε διστάζει να βουτήξει και στα πολύ βαθιά διασκευάζοντας Thin Lizzy, κίνηση αυτοκτονίας και μόνο στη σκέψη, πως να πιάσεις αυτό το συναίσθημα που βγάζανε... Κι όμως όχι απλά τα καταφέρνει, αλλά διαλέγει και κομμάτι της δισκογραφίας τους που δείχνει τόνους όρχεων από πλευράς του, το ανυπέρβλητο ''It's Only Money'', σε μία προσπάθεια η οποία μας κάνει να του βγάλουμε το καπέλο για άλλη μία φορά και να απορούμε με το αστείρευτο ταλέντο που δε μπορεί να κρύψει με τίποτα.

 

Εν ολίγοις, θεωρώ το ''Sacred'' δίσκο που αν τον ακούσει άνθρωπος οποιασδήποτε μουσικής προτίμησης προσεκτικά έστω μία φορά, δεν νοείται να μην του αρέσει υπερβολικά, για να το πάω και παραπέρα, και με βάση ότι αυτό θα το διαβάσει συγκεκριμένη μερίδα ακροατών, αν το ακούσετε και δεν το βάλετε σε μία άτυπη λίστα με τα 20-30-40-δενξερωκιεγωπόσα άλμπουμ της χρονιάς, τα αυτιά σας έχουν τεράστιο πρόβλημα και δεν σώζονται ούτε με καθαρισμό σε ηφαιστειακό βάθος. Δε μπορώ να πω ότι δεν το περίμενα, θα ήμουν όμως ψεύτης να πω ότι θα ήταν ΤΟΣΟ αποφασιστικό σαν άκουσμα με την πρώτη ακρόαση. Από την άλλη, όταν έχουμε να κάνουμε με αυτή την ισχυρή προσωπικότητα και αυτό το λατρευτικό τοτέμ της βαριάς μουσικής γενικότερα, τα λόγια είναι περιττά και ο καθένας μας νιώθει σαν μαθητής που γυρνάει στα θρανία κάθε φορά που ο εν λόγω κύριος αποφασίζει να κυκλοφορήσει κάτι καινούργιο. Εύχομαι ολόψυχα να έχει μάθει από τα λάθη του και να δείξει μελλοντικά και με τους The Obsessed σε όλο τον κόσμο πόσο μεγάλος καλλιτέχνης είναι. Η 5ετής απαγόρευση εισόδου του στην Ευρώπη λήγει το 2019, ο ίδιος είναι διατεθειμένος να πληρώσει την εγγύηση λήξης αυτής, μόνο και μόνο για να περιοδεύσει με το συγκρότημα. Όσοι τον ακολουθούν πιστά, ξέρουν τι σημαίνει αυτό από πλευράς του. Οι υπόλοιποι σταυρώστε τα χέρια σας και παρακαλάτε να γίνει πραγματικότητα πιθανός ερχομός τους και ειδικότερα από τη φτωχή πλην τίμια Ελλαδίτσα.

 

ΥΓ: Στην ψηφιακή περιορισμένη έκδοση του, ο δίσκος περιέχει τα έξτρα κομμάτια ''On So Long'' και ''Crossroader'' (διασκευή σε Mountain) που προσθέτουν 13μιση παραπάνω λεπτά ποιότητας. Αν και όπου τα βρείτε, λιώστε τα στο παίξιμο.


Βαθμολογία: 88/100

 

Για το Rock Overdose,

Δημήτρης Αλόρας

 

 

 

 

 

 

 


Comments