VIII – “Decathexis”

viii

 

Ένας από τους λόγους που το Black Metal είναι το αγαπημένο μου είδος, από όλο το φάσμα της metal, είναι γιατί είναι από εκείνα τα είδη που αφήνει τεράστιο χώρο για πειραματισμό, αλλά και δίνει τη δυνατότητα να το αναμείξεις με άλλα είδη μουσικής, εντός και εκτός της metal. Παλιότερα λέγαμε τι ωραία που ταιριάζει η κλασσική μουσική με τη metal και σπεύδαμε να ακούσουμε συμφωνικούς metal δίσκους ή δίσκους συγκροτημάτων, όπου συνόδευαν την ήδη υπάρχουσα μουσική τους με συμφωνικές ορχήστρες. Τώρα όμως, κάτι που συναντάται περισσότερο στους Black Metal δίσκους, βλέπουμε ότι η metal ταιριάζει πολύ όμορφα και με άλλα μουσικά είδη, όπως για παράδειγμα η ethnic μουσική ή το jazz.

 

Αφορμή για αυτόν μου τον πρόλογο στάθηκε ο καινούργιος δίσκος των Ιταλών VIII, Decathexis. Η μπάντα αυτή ιδρύθηκε το 2011, υπό το όνομα Division Hate, για να το αλλάξει τον επόμενο χρόνο σε VIII (ο λατινικός αριθμός για το 8), καθώς το eight (οχτώ) μοιάζει ακουστικά με το hate (μίσος). Το 2014 το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, Drakon, ενώ τώρα επιστρέφει με τη δεύτερη δουλειά του, η οποία αποτελείται από 3 τραγούδια συνολικής διάρκειας 50 λεπτών.

 

Πρώτα απ’ όλα, να πω ότι στα 3 τραγούδια που απαρτίζουν το δίσκο, οι Ιταλοί κινούνται διαρκώς σε σκοτεινά μονοπάτια, ανεξαρτήτως από το μουσικό είδος που κάθε φορά ακολουθούν. Και όπως συμβαίνει συνήθως, σε αυτού του είδους τους δίσκους, η σκοτεινή ατμόσφαιρα κυριαρχεί κυρίως στα Black Metal σημεία, τα οποία είναι άφθονα, αλλά και σε εκείνα που είναι και πιο Doom. Δεν είναι σπάνιο το να υπάρχουν πολλά Doom περάσματα σε έναν Black Metal δίσκο και το Decathexis δεν αποτελεί εξαίρεση. Έτσι, κατά τη διάρκεια του δίσκου δεν είναι λίγες οι στιγμές που οι up-tempo στιγμές, όπου τα blast beats και οι γρήγορες κιθάρες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, ακολουθούνται από αργά doom σπασίματα, τα οποία μάλιστα συνδυάζονται και με πιο ambient στοιχεία.

 

Όμως, αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι η μαυρίλα που επικρατεί δεν εξασθενεί, ακόμα και όταν χρησιμοποιούνται στοιχεία από άλλα μουσικά είδη. Έτσι η σκοτεινή ατμόσφαιρα παραμένει ακόμα και όταν ακούσουμε πολύ πιο γκρουβάτα riffs, αλλά και πιο hard rock ή blues μελωδίες. Από αυτή τη μαύρη τρύπα δεν καταφέρνουν να ξεφύγουν ούτε τα διάφορα εμβόλιμα jazz περάσματα (εξού και ο πρόλογος), με πολύ όμορφες μελωδίες, από όργανα όπως το σαξόφωνο και το πιάνο, που προσπαθούν να κατευνάσουν να αλλάξουν την ατμόσφαιρα, αλλά χάνουν τη μάχη με τις δυνάμεις του σκότους, κι έτσι φτάνουμε να μιλάμε για dark jazz.

 

Το Decathexis είναι ένας πολύ καλός δίσκος, που όπως και κάθε σχεδόν δίσκος, που προέρχεται από την Ιταλία, συνδυάζει με εξαιρετικό τρόπο τα στοιχεία που προέρχονται από διαφορετικά μουσικά είδη και τα κάνει να παραμείνουν προσαρτημένα στη φιλοσοφία του Black Metal. Κοινώς να προσκυνήσουν μπροστά στο ζόφος και να αφεθούν στην αγκαλιά των μαύρων πέπλων του. Έτσι, ο ακροατής απολαμβάνει ένα όμορφο σκοτεινό ταξίδι, ακολουθώντας μαγεμένος τις διάφορες διακυμάνσεις του. Ένας δίσκος που απευθύνεται και στους οπαδούς του Black Metal, αλλά και σε εκείνους του γενικότερου Dark Metal.


Βαθμολογία: 80/100

 

Για το Rock Overdose,

Μίνως Ντοκόπουλος

 

 

 

 


Comments