Συντάκτης: Άγγελος Κατσούρας
Θα ξεκινήσω λίγο αδόκιμα αλλά πρέπει να βγει από μέσα μου άμεσα για να μπορέσει να γραφτεί η δισκοκριτική μέχρι τέλους. ΓΟΥΟΡΜΠΡΙΝΓΚΕΡΑΚΛΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΤΙ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕΣ ΠΑΛΙ; Και τώρα που… ηρεμήσαμε (λέμε τώρα) ας πάμε στα βασικά. Με μία 20ετία να συμπληρώνεται και τυπικά πέρυσι από τη μέρα που οι Καλιφορνέζεοι thrashers ήρθαν στον κόσμο και με τα 6 προηγούμενα άλμπουμ τους, άλλα περισσότερο κι άλλα λιγότερο, να έχουν γίνει σημείο αναφοράς και ειδικότερα στη νεότερη εποχή του είδους, το κενό 5 ετών από το προηγούμενο και άκρως κορυφαίο “Weapons Of Tomorrow” έρχεται να κλείσει με το 7ο άλμπουμ του συγκροτήματος. Δεν ξέρω αν πιστεύουν στην ορολογία “Lucky Seven” που συνηθίζεται στη χώρα τους, αλλά επειδή είναι το αγαπημένο μου νούμερο, θεωρώ ότι το “Wrath And Ruin” όπως λέγεται το νέο άλμπουμ, θα αποβεί καθοριστικό στην περαιτέρω αναγνώριση τους και την καθιέρωση τους στις καρδιές ακόμα περισσότερων οπαδών απ’ότι έκαναν μέχρι τώρα. Βλέπετε, οι Warbringer ήταν πάντα μία από αυτές τις μπάντες που όχι απλά είχαν μόνο δισκάρες, αλλά είχαν καταφέρει να υπάρχει και διαφορετικό αγαπημένο άλμπουμ σε κάθε οπαδό, δείγμα ότι δεν ήταν όλοι κολλημένοι μόνο με τα παλιά τους άλμπουμ όπως είθισται και ειδικότερα στον thrash ήχο.
Σε ότι με αφορά προσωπικά, οι 2 τελευταίοι δίσκοι πριν το “Wrath And Ruin”, δηλαδή τα εκπληκτικά “Woe To The Vanquished” και “Weapons Of Tomorrow”, ήταν ότι καλύτερο είχαν κάνει, χωρίς να μπορώ απαραίτητα να ξεχωρίσω κάποιο εκ των 2. Σίγουρα όμως ξεχώριζα το πόσο πιο επαγγελματίες είχαν γίνει, πόσο καλύτερα -κατ’εμέ- και ολοκληρωμένα τραγούδια έγραψαν σ’αυτά τα άλμπουμ και κυρίως τι αέρα υπεροχής έβγαλαν. Άρα εξ’αρχής ο ρόλος του “Wrath And Ruin” να διαδεχτεί 2 κορυφαία άλμπουμ ήταν πολύ δύσκολος. Δυσκολίες και παπάρια, Warbringer είσαι. Οι τύποι ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟ! Και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος γι’αυτό, όπως είναι και όσοι ήδη έχουν ακούσει ή και αγοράσει με συνοπτικές διαδικασίες τον δίσκο. Αρκούσε μόνο το πρώτο δείγμα με το “A Better World” για να πειστεί και ο πιο επιφυλακτικός ότι όχι απλά δεν σταμάτησε η φόρα τους, αλλά συνεχίζουν ακάθεκτοι σαν να μην πέρασαν 5’ κι όχι 5 χρόνια από το προηγούμενο άλμπουμ. Αρχικά και μόνο που ανοίγει το λαρύγγι του ο τρομερός John Kevill, δε γίνεται να μην τρελαθείς από χαρά. Ένας από τους εκφραστικότερους μεταλλικούς τραγουδιστές των τελευταίων ετών, που όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο καλύτερος ακούγεται και ενισχύει κάθε φορά την εκφραστικότητα του με τρόπο εκρηκτικό στην ακρόαση.
Οι κιθάρες είναι για ηχητικό σεμινάριο. Βαρύτατες, πελώριες, ενισχυμένες σε δόσεις, κυριαρχούν στο δίσκο και κάνουν κάθε κομμάτι εθιστικό από την πρώτη ακρόαση. Θαυμάσιο παίξιμο από τους Adam Carroll και Chase Becker, δίδυμο το οποίο βρέθηκε για πρώτη φορά μαζί στο “Woe To The Vanquished” και δεν το θεωρώ καθόλου τυχαίο ότι εκεί είναι που ανεβαίνει κατακόρυφα το επίπεδο της κλάσης της μουσικής των Warbringer. Τρομερά τύμπανα από τον Carlos Cruz ο οποίος αν έχετε το Θεό σας, συμμετέχει στη σύνθεση όλων των κομματιών και του αξίζει ένα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ γι’αυτό, ενώ ο Chase Bryant παίζει μπασογραμμάρες που όσο κεντάνε οι κιθάρες κι απασφαλίζει ο Cruz, βρίσκουν το χώρο και το σωστό σημείο να χωθούν ύπουλα και να δημιουργήσουν ένα πολύ συμπαγές τείχος ήχου που έρχεται απειλητικά κατά πάνω σου. Με το εναρκτήριο -και 2ο δείγμα του δίσκου- “The Sword And The Cross”, φάνηκε ότι δε φοβούνται να παίξουν και σε μεγαλύτερες διάρκειες, παρότι μετά το “Weapons Of Tomorrow” που για 1η φορά ξεπέρασε τα 50’, εδώ επανέρχεται το γνώριμο 40λεπτο των δίσκων τους. Κάθε τραγούδι είναι ένα τεστ για αποφυγή ραντεβού με οτιδήποτε αιχμηρό ή με το να ανοίξετε τρύπα στον τοίχο με απανωτές κουτουλιές, αποτέλεσμα ξεκάθαρης αδιάκοπης πώρωσης.
Το “Neuromancer” ας πούμε είναι κομμάτι επικίνδυνο αν έχεις τα νεύρα σου, το ίδιο ισχύει για το “Strike From The Sky”, ο Kevill οδηγεί σε όξυνση των αισθήσεων, η αδρεναλίνη βαράει κόκκινο, παίζουν και τα άπαιχτα οι υπόλοιποι ενδιάμεσα, μιλάμε για επαγγελματικό THRASH με κεφαλαία γράμματα, προς πείσμα όσων για δικούς τους λόγους θέλουν να επιμένουν ότι το είδος δεν έχει κάτι να προσφέρει, οι Warbringer πάλι διαψεύδουν κάθε λογής Κασσάνδρες και είναι αναντίρρητη η ποιότητα που βγάζουν και το πόσο δουλεμένο είναι στο σύνολο του του “Wrath And Ruin”. Τα 2 τελευταία κομμάτια που ξεπερνάνε τα 6’, δείχνουν και τη φιλοδοξία τους για επιβλητικό κλείσιμο, με τη ΣΟΛΑΡΑ στο “Cage Of Air” να κατεβάζει σαγόνια, τις ακουστικές κιθάρες να απλώνουν τον ήχο ακόμα περισσότερο και μέσα στην όλη τσίτα και υψηλό τέμπο, να προσφέρουν και ανάσες στον ακροατή. Πράγμα που κάνουν σε πιο groove κατάσταση τα “The Jackhammer” και “Through A Glass, Darkly” στη μέση του δίσκου με θαυμαστά αποτελέσματα. Οι Warbringer δεν περιορίζονται μόνο στην ταχύτητα αλλά παίζουν συνολικά μουσική που γεμίζει τον μεταλλά με φοβερούς ήχους και βγάζουν ίσως όσο ποτέ ξανά μια αρχοντιά που εδώ βρήκε χώρο να φανεί ακόμα περισσότερο από ότι στα προηγούμενα άλμπουμ.
Για να μη νομίζετε βέβαια τα δικά σας, πάντα μετά από ένα ήρεμο σημείο θα σκάσει ξέσπασμα που δεν το περιμένετε και έτσι η μπάντα σε κάνει ότι θέλει μέχρι το τέλος. Τέλος φοβερό με το “The Last Of My Kind”, σαν να ακούγεται λίγο αυτοπεριγραφικό αυτό για το συγκρότημα, σαν να θέλουν να μας δείξουν ότι μετά από αυτούς το χάος εκεί έξω και δεν είναι κάτι με το οποίο θα με βρουν να διαφωνώ απαραίτητα. Τρομερά κοψίματα και πάλι, τύμπανα που ορίζουν τον ρυθμό, ο Kevill με τα νεύρα του και τις στιχάρες του, πανδαισία ποιότητας, υψηλών ταχυτήτων, εναλλαγών διαθέσεων και τα πάντα με άκρατο επαγγελματισμό που δείχνουν πως και γιατί οι Warbringer έχουν ξεφύγει πλέον από τα στάνταρ του μέσου όρου των μεταλλικών συγκροτημάτων και δικαιούνται να συγκαταλέγονται στους μεγάλους και σπουδαίους ανεξαρτήτως είδους. Το 7ο άλμπουμ των Αμερικάνων όχι απλά δεν τους βρίσκει κουρασμένους και να εφησυχάζουν, αλλά μπορεί να θεωρηθεί και πολυτέλεια για το 2025, για το thrash αλλά και όλο το μέταλλο γενικότερα. Είναι βέβαιο ότι θα μεγαλώσει το όνομα τους όσο ποτέ και μόνο να χαρούμε μπορούμε με αυτό, αναμένοντας να λάβουν ότι τους άξιζε εξ’αρχής και να αναγνωριστούν ως μία από τις καλύτερες μπάντες όλων των εποχών.
And each step I walk
I walk it alone
I defy the lords
I spit on their thrones
Βαθμολογία: 93/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
WARBRINGER - “Wrath And Ruin”
March 14th
Napalm Records
Comments
