Ημερομηνία δημοσίευσης: 9 Νοεμβρίου 2017
Από το 1999, οι Wobbler έχουν μπει με ιδιαίτερη μαεστρία στον παγκόσμιο prog χάρτη. Έχοντας λιώσει τους δίσκους των Yes, έχοντας βαπτιστεί με την κληρονομιά των King Crimson, έχοντας κρατήσει πιστά τον ήχο των early 70’s επιρροών τους, προσαρμοσμένο όμως σε μυστηριωδώς φρέσκα τερτίπια σύγχρονης παραγωγής, οι Νορβηγοί έχουν παραδώσει σε τρεις δίσκους μια τεράστια εμπνευσμένη πληθώρα συνθέσεων. Με τον τέταρτο, το φετινό πόνημά τους, “From Silence to Somewhere”, δείχνουν τα δόντια και κυρίως την ψυχή τους, μέσα από έναν ισχυρό ανεμοστρόβιλο νοτών.
Η ατμόσφαιρα που κυριαρχεί στο “From Silence to Somewhere” είναι λες και δημιουργήθηκε πάνω στο concept του τίτλου. Ναι, η αμεσότητα είναι τρομακτική, το album ρέει και είναι προσιτό και σε εξωσχολικούς, αλλά οι δυναμικές του είναι ακριβώς το νόημα του τίτλου. Λες και έρχεται σιγά-σιγά, λες και η κορυφώσεις έρχονται από την απόλυτη σιγή πριν τη σύνθεση, λες και δεν έγινε πρόβα, λες και με το που η μπάντα μπήκε στο ρεύμα έβγαλε αυτό το αποτέλεσμα. Αβίαστο και ντελικάτο. Η συνολική του εικόνα αποτελεί μια καλλιτεχνική ολοκλήρωση, με τον κάθε ακροατή να βιώνει διαφορετικά τους τόσο διαφορετικούς σταθμούς, που βρίσκονται σε κάθε τραγούδι. Κάθε τραγούδι αποτελείται από επιπλέον τραγούδια. Είναι ιδιαιτερότητα του prog ήχου αυτό, η παρακαταθήκη του τεράστιου “2112”(μιλώ για το τραγούδι) χτίζει παντοδύναμους απογόνους.
Ο δίσκος φέρνει τούμπα το prog-rock οικοδόμημα, μόνο και μόνο για να φανούν καθαρά τα στιβαρά θεμέλια των 70’s. Από το εφαλτήριο “Fermented Hours”, οι μπασογραμμές ζωγραφίζουν, το main riff αγκιστρώνει τις πτυχές τις progressive ιστορίας από τους Genesis μέχρι τους Porcupine Tree (άραγε ποια η γνώμη του Wilson επί του θέματος;), οι εναλλαγές σε μέρη εντυπωσιάζουν, το hook μέρος στο 3:37 είναι απερίγραπτο(και Deep Purple ηχόχρωμα), τα 70’s πλήκτρα χτίζουν υπόσταση μεγατόνων, γενικότερα το τραγούδι είναι από μόνο του ένας δίσκος(και που να ‘ξερα τι ακολουθεί!).
Το “Foxlight” είναι πιο αχανές, πιο πειραματικό, τα ιδιαίτερα όργανα που εντάχθηκαν στην ενορχήστρωση δίνουν το ζητούμενο χρώμα στον καμβά και για όσους αναμένουν την ψυχεδελική ηχητική δόση, οι στιγμές στα 13 λεπτά του εν λόγω τραγουδιού αποτελούν ύψιστη ανταμοιβή. Ανέφερα το “2112”, όχι για πρόλογο στο ομώνυμο έπος του παρόντος δίσκου με την εξίσου μεγάλη διάρκεια, αλλά γιατί, πραγματικά, η ποικιλότητα έκφρασης σε ένα τραγούδι, οι εναλλαγές συναισθημάτων, αρμονιών, ρυθμικών μοτίβων, ατμόσφαιρας και αρμονίας που έφτασαν στα αυτιά μου ήταν καθηλωτικές. ‘Ένα flash back στην ποιητική φουτουριστική μανία του έπους των Rush, με διαφορετικό προσανατολισμό, αλλά τόσο άρτιο, που αφενός δεν κατάλαβα για πότε πέρασαν 20 λεπτά, αφετέρου από την πρώτη ακρόαση κόλλησα άσχημα. Πάλι τα riffs μπορούν να κάνουν τον Akerfeldt να παραληρεί, οι Camel ζουν και βασιλεύουν και τον κόσμο κυριεύουν, τα μουσικά skills εκδηλώνονται χωρίς ίχνος φειδούς, τα πνευστά πλάθουν εικόνες του Ευρωπαϊκού βορρά, στη ρυθμική ατσάλινη ραχοκοκαλιά καμία μελωδία δεν μένει δίχως ανάδειξη, σχολείο metal lead κιθάρας στο break του 13ου λεπτού, άντε, ορίστε και ένα grand finale με μικρή ψαλμωδία τύπου Christmas Carol. Συγχαρητήρια. Είτε ακούγεται υπερβολή, είτε όχι, αυτά τα 20κάτι λεπτά, θα μπορούσαν να αποτελούν από μόνα τους έναν άριστο δίσκο. Εν πολλοίς αυτά τα 20 λεπτά δίνουν sans voir το άριστα. Το soundtrack-ίζον “Rendered in Shades of Green”, έχει το ρόλο επιλόγου, αν και στην πραγματικότητα είναι ένας ψίθυρος, που κλείνει ένα θριαμβευτικό λόγο. Ο δίσκος για μένα τελείωσε 2 λεπτά νωρίτερα, χωρίς να με ξένισε το, κατά τ’ άλλα συμπαθές, ορχηστρικό outro.
Δε χρειάζεται να ξέρει κανείς απ’ έξω τους δίσκους κανενός από τους προαναφερθέντες γίγαντες για να απολαύσει το “From Silence to Somewhere”. Ούτε χρειάζεται να έχει κάνει air guitar σε κάθε ελικοειδές σόλο, άνω των 2 λεπτών για να απολαύσει το μανιασμένο παίξιμο και τις πονεμένες χορδές τούτου του δίσκου. Εδώ θα βρει κανείς μελωδίες, πάθος, δεξιοτεχνία, αλλά κυρίως θα βρει μια αποτύπωση της rock πλευράς του πενταγράμμου, θα βρει μια εθιστική συλλογή τραγουδιών, που δε δείχνει να θαμπώνει με την επανάληψη των ακροάσεων. Αντιθέτως, δείχνει να αποκαλύπτει τα μυστικά της, να σου δίνει διαφορετικά σημεία για να κολλήσεις- φορά με τη φορά- μέχρι να μάθεις κάθε part απ’ έξω, σα να ξαναβλέπεις μια πολυαγαπημένη ταινία. Ρυθμικοί δρόμοι και lead μέρη για σεμινάριο, melody lines με πτυχίο στο πετυχημένο songwriting και σούπερ παραγωγή. Οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, λένε, και συμφωνώ απόλυτα σ’ αυτό. Τέτοιες παραγωγές φωτίζουν κάθε πτυχή εκτέλεσης και κατά συνέπεια σύνθεσης, εδώ μπορεί κανείς να ανακαλύπτει ασταμάτητα. Δίσκος γάργαρος και συνάμα φορτωμένος αιώνες λιωσίματος πάνω από όργανα και βιβλία. Αν αντί για τα πρώτα Sabbath τον τελευταίο καιρό άκουγα τα πρώτα Camel, θα φλέρταρα με το 100.
Βαθμολογία: 90/100
Για το Rock Overdose,
Θοδωρής Καλουδιώτης
Comments
