TREPANERINGSRITUALEN – “Kainskult”

Επανάληψη παλαιότερου προλόγου: Ίσως γνωρίζετε την περιέργειά μου για ανακάλυψη και παρουσίαση ενδιαφερόντων και αξιόλογων μουσικών πέρα από το metal. Αυτή τη φορά, η εξερεύνησή μου σε διαφορετικά είδη και ηχοτοπία, με οδήγησε στους Σουηδούς Trepaneringsritualen. Το αποτέλεσμα? Ότι πιο διαφορετικό, ιδιαίτερο και αινιγματικό έχω ακούσει μέχρι τώρα. Οι τύποι προσπαθούν να αποτυπώσουν με μουσικά όργανα μια προσέγγιση τελετής (ritual). Κι αν κάποιοι από εσάς είχατε έρθει σε επαφή μέχρι τώρα με ριτουαλιστικές πρακτικές, αυτές ήταν ενσωματωμένες στις metal συνθέσεις, επιδιώκοντας μια πιο μυστηριακή και τελετουργική προσέγγιση. Εδώ θα έρθετε σε επαφή με μια απόπειρα απομόνωσης του πυρήνα αυτής της νοοτροπίας.

Αυτό έχει να κάνει κυρίως με τον τρόπο που το επιχειρούν. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που επιχειρούν κάτι τέτοιο, καθώς δισκογραφούν από το 2008 και μετράνε μπόλικα full-length, ep's, καθώς και συνεργασίες. Ερχόμενος όμως για πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική τους στο τρέχον, νέο τους άλμπουμ, δε δύναμαι να γνωρίζω τις πρότερες απόπειρές τους στον ήχο. Στο συγκεκριμένο άλμπουμ όμως χρησιμοποιούν πρακτικές πολλών διαφορετικών τύπων, με το αποτέλεσμα να μη μπορεί να χαρακτηριστεί εύκολα, και η πιο κοντινή περιγραφή που θα μπορούσε να δώσει κάποιος, είναι το industrial ambient.

Γι αυτό, μην περιμένετε κάποιο metal στοιχείο εδώ πέρα. Το μοναδικό κοντινό στοιχείο είναι τα κρουστά, τα οποία κυρίως διατηρούν έναν tribal ρυθμό, αλλά συνήθως προσπαθούν να τον αποδώσουν με έναν απόκοσμο τρόπο, καθώς και τα φωνητικά που μοιάζουν βγαλμένα από την άβυσσο, και τα οποία θυμίζουν τις death metal φωνητικές πρακτικές. Όλα αυτά συνοδευόμενα από τα διακριτικά σε πολλά σημεία industrial στοιχεία, δημιουργούν ένα αποτέλεσμα κτηνώδες, έντονο, απόκοσμο, πρωτόγονο και εξωτικό (όχι με την μοδάτη έννοια). Και φυσικά, η (προφανέστατα) ανάλογη στιχουργική θεματολογία, ολοκληρώνουν και συμπληρώνουν αυτήν την ενορχηστρωτική θηριωδία.

Αν και με αυτήν την περιγραφή θα ήταν αναμενόμενο για κάποιον να περιμένει να αντιμετωπίσει ένα άλμπουμ τραχύ, απόκοσμο, αφιλόξενο και αβυσσιακό, εντούτοις όσο προετοιμασμένος και να είναι, νομίζω πως θα εκπλαγεί λίγο ή πολύ με αυτό που θα βγει από τα ηχεία (ή τα ακουστικά). Όχι απαραίτητα για το εξαιρετικό επίπεδο εκτέλεσης και ενορχήστρωσης, αλλά για τα τόσο έντονα επίπεδα ωμότητας, τα οποία είναι απογυμνωμένα στον πυρήνα. Η μόνη περίπτωση να μην εκπλαγεί κάποιος, είναι να έχει ασχοληθεί ήδη με αυτό το συγκρότημα, γιατί αμφιβάλλω αν υπάρχουν πολλά παρόμοια γνωστά συγκροτήματα ανάλογου είδους. Το αποτέλεσμα είναι τόσο ιδιαίτερο και μοναδικό, που είναι σχεδόν αδύνατον να βρεθεί κάτι παρόμοιο για να συγκριθεί μαζί του. Αλλά, όπως συμβαίνει και σε πολλές ανάλογες περιπτώσεις, αν δεν είστε λάτρεις έστω ενός από όλα τα προαναφερθέντα παραπάνω στοιχεία, μην μπείτε καν στο κόπο να ακούσετε ένα άλμπουμ έξω από τα νερά σας. Εισέλθετε με δική σας ευθύνη.

Βαθμολογία: 70/100

Για το Rock Overdose,

Σταύρος Πισσάνος