Είχα να δω τους Πυξ Λαξ περίπου 25 χρόνια από το μακρινό 2000. Θα πει τώρα κάποιος τι σχέση έχει το heavy metal με τους Πυξ Λαξ;” και θα έχετε δίκιο αλλά δεν είναι ανάγκη να συνδέονται όλα σ’ αυτή τη ζωή και δε νομίζω να ενδιαφέρει και πολύ η προσωπική μου τριβή μαζί τους, πως άρχισε, εξελίχθηκε και συνεχίζει να υφίσταται. Το μέρος του “εγκλήματος” αυτή τη φορά ήταν το πανέμορφο Βεάκειο θέατρο στην Καστέλλα στον Πειραία, Η συναυλία προγραμματισμένη να αρχίσει στις 21:00 αρχίζει τελικά 30’ αργότερα καθώς ο κόσμος συνέχιζε να έρχεται στο θέατρο, δεν είναι και το πιο ευκολο-προσβάσιμο μέρος είναι η αλήθεια αλλά έπρεπε να ’χει όντως αρχίσει στην ώρα της να βλέπαμε τι θα γινόταν αν είχαν χάσει καμιά δεκαριά τραγούδια όσοι άργησαν, και όχι, δεν πρέπει να δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα, όταν ξέρεις ότι ξεκινάει Χ ώρα η συναυλία, φεύγεις Χ ώρα πριν για να είσαι βέβαιος ότι θα είσαι εκεί την ώρα της έναρξης. Δυστυχώς ακριβώς την ώρα που βγήκαν οι Πυξ Λαξ, μαθαίνω το άκρως δυσάρεστο νέο της φυγής του Ozzy Osbourne, πατέρα της αγαπημένης μας μουσικής, έτσι αυτομάτως η όποια καλή διάθεση πάει περίπατο, απίστευτο timing πραγματικά, μας έγινε η καρδιά περιβόλι πλήρως.
Το “Οι Παλιές Αγάπες Πάνε Στον Παράδεισο” ξεκινάει τη βραδιά με τρόπο που ζεσταίνει το κοινό άμεσα, ο Μπάμπης Στόκας και ο Φίλιππος Πλιάτσικας χαμογελαστοί και στο προσκήνιο, αναλαμβάνουν να ταξιδέψουν το κοινό που ήδη άρχισε να τραγουδάει πολύ δυνατά και μας λένε τι όμορφα που νιώθουν, τονίζουν την ωραία θέα που έχει το κοινό καθώς ακριβώς πίσω τους είναι η θάλασσα, ενώ οι ίδιοι έχουν πολύ ωραία θέα με όλους εμάς που δώσαμε το παρόν. Θα παίξουν καινούργια και παλιά κομμάτια όπως λένε, έτσι το “Μεθυσμένη Καρδιά” δίνει τη θέση του στο αιώνιο ερώτημα όλων των εποχών με το “Γιατί”, όπου και παρατηρούμε ότι στα κομμάτια που τραγουδάει ο Μπάμπης Στόκας οι ενωρχηστρώσεις έχουν αλλάξει σε πιο ethnic/funk στυλ, πράγμα που τις κάνει πιο ενδιαφέρουσες. Το “Ψέμα Να’σουνα” δίνει κι αυτό τη θέση του στο “Να με Θυμηθείς”, με τον Πλιάτσικα να αναφέρει “έτσι θα το πάμε, ένα παλιό/ένα νέο”, το “Ένα Παιδί που Περπατάει Με Τα Χέρια” δείχνει πολύ ευπρόσδεκτο, ενώ στη συνέχεια μας αναφέρουν ότι έχουν και κομμάτια που δεν έχουν να κάνουν με το γνώριμο ερωτικό μοτίβο τους και ένα από αυτά ονομάζεται “Για Πέταμα”. Στο “Μοναξιά Μου Όλα” γίνεται ένας μικρός χαμός όπως το περίμενα.
Το κοινό έχει ζεσταθεί και όχι μόνο από την αφόρητη ζέστη που υπήρχε, ευτυχώς φύσηξε λίγο και έγινε πολύ πιο όμορφη η βραδιά. Το ομότιτλο κομμάτι από το νέο άλμπουμ “Λίγο Χρώμα Για Τα Σκούρα” δίνει τη θέση του στο “You Get In Love” το οποίο κι αφιερώνουν στον μεγάλο απόντα της βραδιάς όπως αποκαλούν τον αείμνηστο Μάνο Ξυδούς. Ρωτάει ο Στόκας το κοινό “θέλετε ένα παλιό ή ένα νέο;” για να εισπράξει την απάντηση “ΠΑΛΙΟ” και να σχολιάσει “Αυτό ήταν γρήγορο”, ενώ κάποιος που είπε “καινούργιο” έλαβε προσωπική πρόσκληση από τον Πλιάτσικά “έλα μετά στα καμαρίνια να σε γνωρίσουμε, είσαι σκληρός”. Έτσι ακούμε το “Εσύ Εκεί” που όσο να’ναι ήταν πάντα ανατριχιαστικό όταν το έλεγε ο Μάνος Ξυδούς. Στο “Ποιός Έχει Λόγο Στην Αγάπη” έχουμε ένα πολύ ωραίο σκηνικό με ένα μικρό σόλο του ντράμερ Αλέκου Κούρτη, που δίνει μετά χώρο στον μπασίστα Άκη Αμπράζη και με τον Πλιάτσικα παρουσιάζοντας κάθε μέλος της μπάντας, να τονίζει πόσο πιο σπουδαίοι σαν άνθρωποι είναι απ’ότι σαν μουσικοί. Τη μεγάλη εντύπωση μου την έκανε ο παιχταράς κιθαρίστας Χάρης Μιχαηλίδης, που κάνει και εξαίσια δεύτερα φωνητικά, ενώ στο “Χάθηκες Αλήτισσα” προτρέπουν τον κόσμο να κατέβει κάτω όπως και γίνεται και ο κύριος χώρος του θεάτρου γεμίζει με κόσμο που χορεύει.
Όπως “χορεύει” με το λαούτο και το τζουρά ο Γιώργος Παχής που κάνει τις χορδές κι αναστενάζουν. Μας μοιράζονται διάφορες ιστορίες από την πρώτη τους εποχή και μάλιστα μια ξεκαρδιστική ιστορία στη Χαλκίδα, όπου είχαν μόνο έναν (!) θεατή, ο οποίος μεθυσμένος πλήρως, πήγε να τους δει νομίζοντας ότι εκεί έπαιζε ο Γιώργος Μαργαρίτης. Το Βέακειο παίρνει φωτιά σιγά σιγά με το “Λένε Για Μένα” με το καταπληκτικό σόλο κλαρίνο του επίσης παιχταρά Χρήστου Κυριαζή που έπαιζε και φοβερό σαξόφωνο, έρχεται το “Άστη Να Λέει” που αφιερώνουν στον Βασίλη Καρρά λέγοντας “Ελπίζουμε να μας βλέπει από εκεί ψηλά”, ενώ στη συνέχεια έχουμε αφιέρωση στον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα με το “Ένας Τούρκος Στο Παρίσι”. Ακάθεκτοι οι Πυξ Λαξ, με τη μπάντα σε φοβερή κατάσταση, τον Νίκο Σάλτα να γεμίζει όμορφα τον ήχο με τα πλήκτρα και την Ελευθερία Ναθαναήλ στο ακορντεόν να δείχνουν ότι είναι όλοι τρομερά δεμένοι, έρχονται κατά κόρον τα “Να Χαθώ Στα Βήματα Σου” και “Συνήθεια”, ενώ στο “Πούλα Με” ο Στόκας προτρέπει το κοινό να τραγουδήσει ξανά δυνατά όπως και γίνεται. Ο Πλιάτσικας αναρωτιέται “Υπάρχουν Χρυσόψαρα Εδώ;” στη συνέχεια παίζουν το “Αφιερωμένο” και ακολουθεί μία άκρως συγκινητική στιγμή αμέσως μετά.
Ο Πλιάτσικας παίρνει το λόγο και μας λέει ότι ασχέτως πολιτικών πεποιθήσεων πρέπει να συμφωνήσουμε σε κάτι από κοινού, ότι λίγο πιο νότια από εμάς συντελείται μια γενοκτονία. Από το κοινό ακούγεται το “Λευτεριά στην Παλαιστήνη” με τον κόσμο να καταχειροκροτεί, και τον Πλιάτσικα να συνεχίζει: “Αυτό που έκανε η Χαμάς πριν 1μιση χρόνο είναι αχαρακτήριστο, αλλά αυτό δεν αναιρεί αυτό που γίνεται αυτή τη στιγμή, έχουμε να κάνουμε με γενοκτονία και δυστυχώς το κομμάτι που ακολουθεί είναι προφητικό από τότε”. Έτσι παίζουν το “Αν Θα Μπορούσα Τον Κόσμο Να Άλλαζα” και μέχρι το τέλος (ή όχι;) μας πάνε “καροτσάκι” καθώς παίζουν ακολούθως το “Ανόητες Αγάπες”, το “Δε Θα Δακρύσω Πια Για Σένα” που κάνει όλο το θέατρο να χορέψει και με τον μεγάλο χαμό να γίνεται στο “Έπαψες Αγάπη Να Θυμίζεις” που το τραβάνε σε μάκρος κι αποτελεί σούπερ εκτέλεση. Ο Στόκας ρωτάει “θέλετε κι άλλο;” με την αντίδραση του κοινού να μην αφήνει κανένα περιθώριο, το “Μια Συνουσία Μυστική” φαίνεται να το περίμεναν πολλοί, ενώ η συναυλία κλείνει 2μιση ώρες μετά λίγο πριν τα μεσάνυχτα με το “Τα Πιο Μεγάλα Μυστικά” και τη μπάντα να μας χαιρετάει ζεστά, ενώ η Ελευθερία στο ακορντεόν έχει ντυθεί με τη σημαία της Παλαιστίνης.
Συνολικά μιλάμε για μια πληρέστατη εμφάνιση όπου όλη η μπάντα είναι σε φοβερή κατάσταση, τρομερά δεμένοι μεταξύ τους, με τον Πλιάτσικα να αναφέρει “θα είμαστε εδώ για όσο μας θέλετε και ας μη μας θέλουν και δε μας αφήνουν κάποιοι”, ενώ σχετικά με τα πάνε-έλα της μπάντας μέσα στα χρόνια, διακωμώδισε το γεγονός αναφέροντας “έχουμε πλέον και μπλουζάκια που γράφουν Last concert για όσους θέλετε” με το κοινό να γελάει και να χειροκροτάει. Οι Πυξ Λαξ έβγαλαν μια όμορφη διαφάνεια και δείχνουν γιατί ακόμα παραμένουν αγαπητή, ακούσαμε 30 περίπου τραγούδια -αν δεν έχασα το μέτρημα- και ο κόσμος έφυγε άκρως χαρούμενος, με το κατέβασμα από το θέατρο να είναι πιο εύκολο από το ανέβασμα (μέχρι και ηλεκτρικό προλάβαμε στις 00:30). Μακάρι να συνεχίσουν να μένουν ενεργοί, “όσο αντέξουμε κι όσο μας θέλετε εδώ” είπε ο Πλιάτσικας, βγάλανε και μια όμορφη χαλαρότητα μέσα στα τραγούδια με διαλόγους εκατέρωθεν και δείχνουν ότι το κάνουν ξεκάθαρα γιατί γουστάρουν. Αν δεν είχαμε και την απώλεια και το σοκ με τον Ozzy πιστεύω θα μιλούσαμε σε άλλη βάση…
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Ηλίας Μωραΐτης @elias.moraitis_photography_p1
Comments
