Δύο ιστορικά συγκροτήματα μας ταξίδεψαν αρκετά χρόνια πίσω, με μεγάλο πρωταγωνιστή και το ένθερμο κοινό
Στην αναγγελία της τελευταίας συναυλίας των Q5 στην Αθήνα, παρ’ όλα τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζω και το φορτωμένο πρόγραμμα κατάφερα να τους απολαύσω επί σκηνής. Την συναυλία θα άνοιγε ένα επίσης σημαντικό συγκρότημα, οι έλληνες βετεράνοι epic power-άδες Marauder, ένα συγκρότημα με πολύ μεγάλη ιστορία, οι οποίοι είναι στο κουρμπέτι από το 1990 (δισκογραφικά από το 1997), αποτελώντας ένα ξεχωριστό κεφάλαιο της αντίστοιχης ελληνικής σκηνής και έχοντας κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής 6 αξιόλογες κυκλοφορίες. Από την αρχική σύνθεση έχουν απομείνει 2 μέλη: οι κιθαρίστες Ανδρέας Τσαούσης και Γιώργος Σωφρονάς, ενώ και τα υπόλοιπα μέλη είναι πολύ έμπειροι μουσικοί: ο τραγουδιστής Τάσος Κροκόδειλος (περισσότερο γνωστός από την θητεία του στους Spitfire), ο ντράμερ Νίκος Σάμιος (έχει παίξει σε αναρίθμητα συγκροτήματα μεταξύ των οποίων στους επίσης ιστορικούς Flames, στους Drama Noir, καθώς και σε πολλά άλλα) και ο Θοδωρής Παραλής στο μπάσο, ο οποίος είναι από το 2008 στο συγκρότημα.
Το set των Marauder ξεκίνησε με μία μικρή καθυστέρηση (περίπου στις 8:40) και ήδη το club είχε ικανοποιητική πληρότητα. Ο Τάσος ως frontman (όπως και με τους Spitfire) ξεσήκωνε το ήδη «ξαναμμένο» κοινό, το οποίο δεν χρειαζόταν και πολύ για να «πάρει μπρος» ήδη από τις πρώτες νότες του “Strike Back Again”. Αλλά ακόμη μεγαλύτερες επευφημίες ακούστηκαν στο “Free Like an Eagle”. Η μπάντα έπαιζε αρκετά καλά με πάθος και το κοινό το ευχαριστιόταν, με τους φανατικότερους στις μπροστινές σειρές να εξέφραζαν τον ενθουσιασμό τους πιο έντονα. Μάλιστα σε αρκετά τραγούδια το κοινό τραγουδούσε το ρεφρέν και ο Τάσος προέτασσε το μικρόφωνο στο κοινό. Το power ύφος της μπάντας αναδεικνυόταν περισσότερο στα κιθαριστικά ντουέτα όταν και οι 2 κιθαρίστες πήγαιναν στην μία άκρη της σκηνής και πότε ο Γιώργος, πότε ο Ανδρέας ή από κοινού και οι δυο τους (στυλ K.K. Downing - Glenn Tipton) ή σε συνδυασμό με τον Θοδωρή (τρίο) βομβάρδιζαν με επικά riffs ή σόλα τους θεατές. Ο ήχος γενικά ακουγόταν ικανοποιητικά, αλλά κάποιο πρόβλημα θα πρέπει να υπήρχε με το ασύρματο μικρόφωνο και ο Τάσος, νομίζω και ο Ανδρέας έκαναν νοήματα 1-2 φορές στη κονσόλα.
Κάπου προς τo τέλος ο Τάσος είπε ότι το σετ οδεύει προς την λήξη του και να «υποδεχθούμε τους Q5» και κάποιος από το κοινό μίλησε απαξιωτικά για αυτούς και ο Τάσος απάντησε πως δεν το άκουσε. Κανονικά δεν θα έπρεπε να ασχοληθώ καν με ένα τέτοιο γεγονός (δηλ. το «κοντό» και τα «μακρύ» του καθενός), όμως δυστυχώς είναι ενδεικτικό μίας (λάθος) νοοτροπίας αρκετών οπαδών, οι οποίοι πηγαίνουν σε μία συναυλία ή φεστιβάλ προκειμένου να ακούσουν μόνο κάποια συγκροτήματα της αρεσκείας τους, σνομπάροντας τα υπόλοιπα. Στην συγκεκριμένη συναυλία δεν νομίζω ότι κάποιοι πήγαν να ακούσουν μόνον τους Marauder, ή και αν υπήρχαν μερικοί στο κάτω - κάτω ας σεβαστούν όλους τους υπολοίπους, οι οποίοι δεν ήταν και λίγοι. Στο επόμενο τραγούδι όμως ο Τάσος ζήτησε χειροκρότημα για τους Q5, το οποίο και ήταν θερμό, και ακούστηκε κάποιος από το κοινό: «αφού εσείς είστε καλύτεροι», «άλλο αυτό» σχολίασε ο Τάσος (τέτοια σχόλια είναι κόσμια και θεμιτά).
Οι Marauder ολοκλήρωσαν (προσωρινά) το σετ τους με το “The Return of the Warrior” με το κοινό να φωνάζει: «κι άλλο», έκαναν ένα μικρό διάλειμμα και έπαιξαν ως encore το “The Greek Revolution Begins”.
Οι «λαφυραγωγοί»* μας «λεηλάτησαν» την ψυχή και το μυαλό και μας μετέφεραν νοητά στην πρώιμη εποχή του (power) metal. Στο 60’ σετ τους επέλεξαν να παίξουν 9 τραγούδια, 5 εκ των οποίων ήταν από τα 2 τελευταία albums τους (“Metal Constructions VII” και “Bullethead”), καθώς και 3 από το κατά τεκμήριο πιο επιτυχημένο τους, το «1821», καθώς και μόνο ένα, το “For Us the Metal is Enough” από το θρυλικό πρώτο τους), ενώ παρέλειψαν τραγούδια από την χρονικά μέση περίοδο τους (2004 - 2012). Δεν υπήρξε μέτρια στιγμή στο σετ τους, αλλά (ίσως αυτό να είναι υποκειμενικό) ιδίως τα 3 τελευταία τραγούδια ήταν και τα πιο «ξεσηκωτικά».
* (ίσως αυτή είναι η λέξη που μπορεί να αποδώσει καλύτερα τον όρο "marauder" που συνήθως μεταφράζεται ανάλογα με το συμφραζόμενα ως «επιδρομέας», «άρπαγας», ή «λεηλάτης»).
Marauder setlist
01 Strike Back Again
02 Free Like an Eagle
03 Shout It Out
04 Under Her Spell
05 The Fall
06 Metal Warriors
07 For Us the Metal is Enough
08 The Return of the Warrior
--- Encore ---
09 The Greek Revolution Begins
Η ιστορία των Q5 είναι λίγο μπερδεμένη και φρονώ ότι χρήζει συνοπτικής αναφοράς. Σχηματίστηκαν το 1983 στο Seattle από τον κιθαρίστα Floyd Rose και τον τραγουδιστή Jonathan Scott K. οι οποίοι έχοντας ήδη συνθέσει κάποια τραγούδια «υφάρπαξαν» με την ποιότητα των συνθέσεων τους 3 μέλη των συμπολιτών τους (hard rockers και πιο AOR) TKO, τους: Evan Sheeley (μπάσο), Gary Thompson (drums) και Rick Pierce (κιθάρα) και οι οποίοι παρέμειναν στους Q5 μέχρι το 1986 κυκλοφορώντας 2 δίσκους: “Steel the Light” (1984) και “When the Mirror Cracks” (1986). Το 1986 ο κιθαρίστας Floyd Rose και εφευρέτης του locking tremolo (το οποίο ακούγεται έντονα στο τραγούδι “Steel the Light”) αποχώρησε οριστικά, ενώ τα υπόλοιπα μέλη (εκτός του Gary Thompson) σχημάτισαν τους Nightshade και κυκλοφόρησαν το άλμπουμ “Dead of Night” (1991). Μετά από 10ετή τουλάχιστον δισκογραφική παύση το συγκρότημα κυκλοφόρησε άλλα 2 άλμπουμ, τα: “Men of Iron” (2001) και “Stand and be True” (2008). Ως Q5 επανενώθηκαν για να παίξουν στο Headbangers Open Air το 2009 και από το 2014 έως τώρα έχουν συνεχή παρουσία ως συγκρότημα έχοντας κυκλοφορήσει το “New World Order” (2016), ενώ από την αρχική σύνθεση παρέμεινε μόνο ο Jonathan Scott K. έχοντας εντωμεταξύ αποχωρήσει ο κιθαρίστας Rick Pierce (2017) και ο μπασίστας Evan Sheeley (2019). Υπό αυτή την έννοια ήταν τυχεροί όσοι τους είδαν στις 2 πρώτες εμφανίσεις τους στην Ελλάδα.
Όπως έγραφε και το δελτίο τύπου: «Την Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2025 οι Q5 θα επισκεφθούν ξανά …. και για τελευταία φορά την πατρίδα μας για ένα ιστορικό αποχαιρετιστήριο show προς το ελληνικό κοινό που τόσο τους έχει αγαπήσει και αγκαλιάσει στο πέρασμα των χρόνων». Και ποιός θα μπορούσε να διαφωνήσει ιδίως με αυτό το τελευταίο!
Λίγα λεπτά μετά την αποχώρηση των Marauder ήδη το ΑΝ Club ήταν ασφυκτικά γεμάτο (μέχρι τα σκαλιά). Οι Q5 ξεκίνησαν λίγο πιο νωρίς (στις 9:55) με το “Last Train Home” των Nightshade. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ένα μεγάλο hard rock party που διήρκησε περίπου 90’. Τα hard rock τραγούδια των Q5 σε συνδυασμό με την τσιριχτή φωνή του Jonathan παρέπεμπαν σε τραγούδια των AC/DC (ή τέλος πάντων σε Aussie hard rock στυλ). Ο Jonathan έδειχνε αρκετά φορές συγκινημένος και φαινόταν πως το ευχαριστιόταν σφόδρα. Αναφέρθηκε στις προηγούμενες επισκέψεις της μπάντας στην Ελλάδα, λέγοντας ότι αυτή ήταν η 5η (και μάλλον η τελευταία) φορά που παίζουν στην Ελλάδα (ήξερα για άλλες 3: 2014, 2017 και 2018, ενδεχομένως να έχει υπάρξει και κάποια άλλη που ίσως αγνοώ). Μάλιστα προλογίζοντας το “One Night in Hellas”, είπε ότι την επόμενη ημέρα μετά την πρώτη εμφάνιση τους το 2014 στα πλαίσια του “Rock You To Hell Festival” (που και τότε είχαν παίξει οι Marauder) ξύπνησαν και αισθάνθηκαν ότι βρίσκονταν στον παράδεισο και γυρνώντας πίσω στις ΗΠΑ έγραψαν αυτό το τραγούδι, όχι το καλύτερο ροκ τραγούδι της ιστορίας (τώρα αυτό γιατί το ανέφερε?), αλλά τέλος πάντων ένα αξιοπρεπές τραγούδι (εμμέσως το υπαινίχθηκε) ως φόρο τιμής προς την Ελλάδα. Όμως και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας είχαν μεγάλο μερίδιο στην επιτυχία του hard rock party των Q5 με αιχμή του βέλους τους κιθαρίστες Duffy Delgado και Michael David, καθώς και τους Jarratt Vandyke (πολύ καλός drummer) και Chad Thomas στο μπάσο, οι οποίοι εισήλθαν σχετικά πρόσφατα στο συγκρότημα. Κάπου στην μέση ανακοινώθηκε ότι θα έπαιζαν ένα νέο (ορχηστρικό, κατ’ ουσία κιθαριστικό shred) κομμάτι, το “Moonlit Dreams in Outer Space”, το οποίο δεν ήταν ένα νέο Q5 κομμάτι, αλλά από τον ομώνυμο προσωπικό δίσκο του βιρτουόζου Michael David.
Μέγας όμως πρωταγωνιστής ήταν το ένθερμο ως φανατικό κυρίως στις μπροστινές θέσεις κοινό, μεγάλο ποσοστό του οποίου ήταν γυναίκες. Δεν υπήρξε τραγούδι που να μην τραγουδήθηκε τουλάχιστον το ρεφρέν του, το sing along πήγαινε σύννεφο. Ενδεικτικά αναφέρω ότι στις μπροστινές θέσεις υπήρξε ένας οπαδός που σε κάποια hit τραγούδια είχε ανέβει στην προστατευτική μπάρα και ζητωκραύγαζε, ενώ στο “Lonely Lady” κάποια οπαδός έκανε και crowd surfing! Η συναυλία έβαινε προς το τέλος και φυσικά περιμέναμε να ακούσουμε το «διαστημικό» “Steel the Light”, ένα κομμάτι βαρύ και αργό που διαφέρει από τα υπόλοιπα hard rock τραγούδια των δύο πρώτων κυκλοφοριών (ουσιαστικά το μόνο heavy metal τραγούδι τους) και που δυστυχώς δεν συνέθεσαν άλλα παρόμοιου στυλ. Εντάξει, καλοί οι δύο κιθαρίστες, αλλά δεν ήταν Floyd Rose και μία εκτέλεση με full locking tremolo όπως στον δίσκο θα θέλαμε να την ακούγαμε. Αμέσως μετά ανέβηκε στη σκηνή ο διοργανωτής της συναυλίας Μιχάλης Νόχος και ανέφερε ότι το «τραγούδι αυτό, γιατί όχι και όλη η συναυλία είναι αφιερωμένα στην μνήμη του πρώην τραγουδιστή των Rust Μάκη Μακρή [που χάθηκε πρόωρα από την επάρατη νόσο τέτοιες μέρες πέρυσι, στις 02/09/2024], ο οποίος ως DJ στα clubs “Χωρίς Ανάσα” και “Αγκάθι” έπαιζε κάθε Σάββατο βράδυ αυτό το κομμάτι». «Αθάνατος!», ακούστηκε με μία φωνή από το ακροατήριο.
Στην συνέχεια έπαιξαν το “Rock and Roll” (των Led Zeppelin), όπου σημειώθηκαν μέχρι και mosh pits! Από μία μεριά θα ήθελα να έβλεπα τις αντιδράσεις των μελών του θρυλικού αυτού συγκροτήματος εάν τυχόν έβλεπαν σε βίντεο τις αντιδράσεις του αθηναϊκού κοινού στο τραγούδι τους 54 χρόνια μετά την κυκλοφορία του! Δεν μιλάμε για ένα thrash ή death, αλλά για ένα καλογραμμένο hard rock τραγούδι, το οποίο προκάλεσε ντελίριο στο κοινό. Οι Q5 αποχώρησαν για λίγο από την σκηνή με τον κόσμο να φωνάζει δυναμικά το όνομα τους και επέστρεψαν μετά από λίγο για ένα τελευταίο, το “Rock On”, ως encore.
Στα ~ 90’ του σετ τους οι Q5 έπαιξαν υπέροχα, παίζοντας σχεδόν ολόκληρο το πρώτο τους άλμπουμ, 2 τραγούδια από το επόμενο και 2 εκ των οποίων το ένα ήταν το “One Night in Hellas” (περίπου επιβεβλημένο να ακουστεί επί ελληνικού εδάφους) από το τελευταίο άλμπουμ. Όσον αφορά τις 3 διασκευές Nightshade όλες ήταν από το πρώτο τους άλμπουμ “Dead of Night”.
Συμπερασματικά, ήταν μία πολύ καλή συναυλία, όπου και τα δύο συγκροτήματα μας γύρισαν αρκετά χρόνια πίσω, στα 80ties και στα 90ties, στην πρώτη περίοδο του metal με μεγάλο πρωταγωνιστή όχι μόνον τους μουσικούς, αλλά και το ένθερμο κοινό. Και εντάξει, εμείς οι παλαιότεροι ανασύρουμε μνήμες από τα εφηβικά ή φοιτητικά μας χρόνια, οι νεότερες γενιές από που? Είναι πολύ ενθαρρυντικό το γεγονός ότι νέοι άνθρωποι εκτιμούν την μουσική προσφορά συγκροτημάτων ηλιακά πολύ μεγαλύτερων τους και ακούνε και σήμερα αξιόλογα τραγούδια που γράφτηκαν πριν από 30, 40 ή και 50 χρόνια. Στην Ελλάδα ευτυχώς υπάρχουν αρκετοί οπαδοί του NWOBHM ή NWOTHM και για αυτό γίνονται και αντίστοιχες συναυλίες και φαίνεται ότι επιβραβεύονται οι προσπάθειες εκείνων που με ρίσκο και προσωπικό κόστος τις διοργανώνουν προς τέρψη αρκετών (όπως αποδείχτηκε εν τοις πράγμασι) φίλων του είδους.
Q5 setlist
01 Last Train Home (διασκευή Nightshade)
02 Let Go
03 Pull the Trigger
04 A Prisoner of Mind
05 Ain't No Way to Treat a Lady
06 Missing in Action
07 Dead of Night (διασκευή Nightshade)
08 When the Mirror Cracks
09 One Night in Hellas
10 Surrender (διασκευή Nightshade)
11 Moonlit Dreams in Outer Space (διασκευή Michael David)
12 Come and Gone
13 Lonely Lady
14 Teenage Runaway
15 Steel the Light
16 Rock and Roll (διασκευή Led Zeppelin)
--- Encore ---
17 Rock On
Για το RockOverdose,
Κείμενο - Φωτογραφίες & videos: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Comments
