Μέσα στα τελευταία 10 χρόνια οι απανταχού παικταράδες, τσικό, ήρωες, αναπληρωματικοί και λοιποί κάτοικοι του βασιλείου του power metal και όχι μόνο προκειμένου να διατηρήσουν ζωντανή την ταυτότητα τους, δοκίμασαν να βρεθούν έξω από τα νερά τους, να δοκιμάσουν ή να βάλουν κάτι διαφορετικό στη μουσική τους. Κάποιοι εξ αυτών απέτυχαν και συνεχίζουν στο ίδιο τέμπο μην καταλαβαίνοντας ότι δεν κάνουν τίποτα. Κάποιοι άλλοι πάλι ήταν και δεν το έπαιξαν απλά έξυπνοι και είπαν «κρατάμε το στοιχείο μας και απλά ενσωματώνουμε μέσα σε αυτό κάποιες μοντέρνες τεχνικές που πάνω από όλα είναι καθαρόαιμες metal τεχνικές» και στην τελική μαγκιά τους. Αυτό έκαναν και οι Rage στον νέο τους δίσκο “21”.
Είναι απλά τα πράγματα για τους γερμανούς, γούσταραν, metal-οποίησαν και άλλο τον ήχο τους αφήνοντας στην από έξω ενορχηστρώσεις και συμφωνικές γέφυρες και στη θέση αυτών έχτισαν γέφυρες ατόφιου μετάλλου που αντέχουν και θα αντέξουν όπως φαίνεται από οποιαδήποτε φθορά και πέρασμα χρόνων, riffs που σε κάνουν να κοπανιέσαι και να το αντιλαμβάνεσαι ότι σου αρέσει αυτό που ακούς. Η αλήθεια είναι ότι στα πρώτα δεύτερα του “Forever Dead” ένιωσα κάπως περίεργα, αλλά όταν τέλειωσε το κομμάτι ήθελα και άλλο, με είχε κερδίσει το άτιμο και να σκεφτείτε ότι πριν την εμφάνιση του υπέροχου και αεράτου ρεφρέν εμφανίζεται ένα riff αλά Pantera που λες «μα είναι δυνατόν;». Έλα όμως που ότι και να πεις θα το ξανακούσεις είτε γιατί θέλεις να σιγουρευτείς είτε πολύ απλά γιατί σου αρέσει. Και να ήταν μόνο αυτό…
Στα “Serial Killer” και “Psycho Terror” ο φίλτατος Peavy δοκιμάζει έναν πιο άγριο χαρακτήρα που εναρμονίζεται τέλεια τόσο με το αψεγάδιαστο παίξιμο των κυρίων Smolski και Hilgers όσο και με τα μελωδικά μέρη που φέρνουν και τον αέρα της παλιάς καλής εποχής της μπάντας. Περιττό επίσης να σας πω ότι ο Smolski σε όλα τα κομμάτια δίνει ρεσιτάλ τεχνικής είτε παίζοντας ότι μοντέρνο του έρχεται, είτε τρέχοντας με ταχύτητες ελεγχόμενες όπως ακριβώς συμβαίνει στο “Destiny” και μάλλον κάτι θα ήξερε για να πάει τον ήχο της μπάντας ακόμα πιο πέρα, ναι πρόοδος.
Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα υπήρξε κάποιο κομμάτι που να μην είναι αντάξιο του δίσκου και του μεγέθους της μπάντας, ακόμα και το “Feel My Pain” που είναι Firewind από την αρχή μέχρι το τέλος, όλα είναι ένα και ένα, αλλά και από την από άλλη λογικό κάποια κομμάτια να είναι από τα αγαπημένα και τα καλύτερα συμπεριλαμβανομένων των “Death Romantic” και “Black And White”. Στο δεύτερο ειδικά υπάρχει μεγάλη βαρύτητα λόγω και των στίχων, είναι επίκαιροι όσο δεν γίνεται αναφερόμενοι στην κατάσταση που υπάρχει σε όλον τον κόσμο και πως ακριβώς τα βλέπουμε οι άνθρωποι. Όσο για το solo του, η χαρά του powerά!
Εν τέλει ο δίσκος είναι υπέροχος, δεν ξέρω όμως κατά πόσο θα τον ευχαριστηθούν οι οπαδοί της μπάντας που αρέσκονται περισσότερο στην πρώτη περίοδο της, αλλά σίγουρα οι νεότεροι θα χαρούν δεόντως αλλά και ακροατές που δεν έχουν ξανακούσει Rage, ίσως με αυτόν τον δίσκο να κάνουν μία αρχή. Πάνω από όλα ο δίσκος προσφέρει άφθονο metal. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα, μην μείνετε στο γεγονός των μοντέρνων τεχνικών κυρίως στις κιθάρες, γιατί έτσι θα χάσατε την ουσία και στο τέλος χαμένοι θα βγείτε, δώστε βάση σε όλα, στις ταχύτητες, στη μελωδία, στα ρεφρέν. Παίξτε Black Jack, φέρτε 21 και κερδίστε!
Κάτι τελευταίο, πιστεύω ότι ο κύριος Andre Hilgers πρέπει να παίξει και σε κανά δυο μπάντες που σκέφτομαι έτσι για να φέρει έναν αέρα φρεσκάδας να το πω, για να φύγει η μονοτονία του ενός σημείου.
Βαθμολογία: 90/100
Για το RockOverdose.gr Γιάννης “Dr.Feelgood” Κουτσουσίμος
Comments
