Red Hot Chili Peppers – Sunny Side Of The Razor – AAAK @ OAKA (4/9/2012) Live Report

Αν μου έλεγες πριν δυο ή τρία χρόνια ότι οι Red Hot Chili Peppers θα επισκεφθόντουσαν την χώρα μας θα μου φαινόταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας και ομολογώ ότι ακόμη και μέχρι την έναρξη της συναυλίας αδυνατούσα να το πιστέψω και ο λόγος? Από τη μία η υπερβολική αγάπη που τους είχα από το 1992 όπου και είχα το πρώτο μου άκουσμα με το “Blood Sugar Sex Magik”  και όσο περνούσαν τα χρόνια έχανα τις ελπίδες μου αλλά και το όλο θέμα με την κρίση στην συγκεκριμένη περίοδο που τελικά επισκέφθηκαν τη χώρα μας. Να ξεκαθαρίσω βέβαια πριν προχωρήσω ότι η αγάπη μου για τη μπάντα δεν σημαίνει ότι θα αποτελέσει και μη αντικειμενικό κριτήριο στην όλη ανταπόκριση μιας και αυτό έχει ήδη φανεί από την άσχημη γνώμη μου για το τελευταίο τους άλμπουμ.

Το event άνοιξαν οι δικοί μας “Sunny Side Of The Razor” όπου με μία πρώτη ματιά δεν είδα να περνούν εντελώς απαρατήρητοι  μιας και είχαν τις στιγμές τους με τον κόσμο. Εντύπωση μου έκανε το ότι παρά το λίγο διάστημα που έχει ανακοινωθεί η συμμετοχή τους πρόλαβαν και έγραψαν και κομμάτι για να ευχαριστήσουν τους RHCP με τίτλο Mr. Peppermint αν θυμάμαι καλά… Δηλαδή αν συνεχίσουν να παίζουν support σε μεγάλες μπάντες θα το κάνουν για όλες? Δεν συμφωνώ με το όλο σκεπτικό αλλά αν τους εκφράζει εμένα μου περισσεύει.

Κατά τις 20:30 στη σκηνή ανέβηκαν οι AAAK οι οποίοι από τα πρώτα λεπτά ως και την τελευταία νότα τους είχαν την ίδια αντιμετώπιση από το κοινό… Αδιαφορία, κάτι που καταλαβαίνω απόλυτα μιάς και αυτό το Industrial, punk, electro style τους μάλλον δεν φάνηκε να αγγίζει απολύτως κανέναν στο ΟΑΚΑ που προφανώς περίμενε με ανυπομονησία το μεγάλο όνομα της βραδιάς.

Οι Peppers παρά τις ανακοινώσεις στον πίνακα ότι θα ανέβουν επί σκηνής στις 21:30 τελικά το έκαναν κατά τις 21:45  με έναρξη από κάποια τρομπέτα που προφανώς έπαιζε (προ-ηχογραφημένη) ο Michael  Balzary, γνωστός και ως Flea μιας και πριν ακόμη ασχοληθεί με το μπάσο αυτό ήταν το όργανο που έπαιζε. Ξεκίνημα με το “Monarchy Of Roses” από το τελευταίο τους άλμπουμ “Im With You” με τον Klinghoffer να παίζει σε μία καρέκλα μιας και έχει σπάσει το πόδι του. Γεγονός που αποτελεί λόγο ακύρωσης εμφάνισης της μπάντας μιας και στο παρελθόν έχουν παίξει και υπό πολύ χειρότερες συνθήκες.

Και με την εμφάνιση του Anthony Kiedis στην σκηνή ο κόσμος που ήδη είχε γεμίσει κάθε εκατοστό του ΟΑΚΑ φάνηκε να ξεσηκώνεται. Κάπου εδώ να κάνω μία παρένθεση μιας και το άκουσα πολλές φορές αυτό τον καιρό και με αφορμή κάποια την ώρα που βγήκε ο Kiedis επί σκηνής η οποία φώναζε ¨Ελα ρε πατρίδα!!!¨… συγγνώμη που θα σας χαλάσω αυτή την φαντασίωση που κρατάει χρόνια τώρα αλλά ουδεμία σχέση έχει ο άνθρωπος με τη χώρα μας… Είναι Λιθουανικής καταγωγής και αυτή από τον προπάππου του. Όχι τίποτε άλλο αλλά το άκουσα και σε κανάλι.

Συνέχεια με το “Dani California” αφού πιο πρίν προηγήθηκε ένα πάρα πολύ μικρό σόλο drums και παρουσίαση ενός από τους καλύτερους αυτή τη στιγμή drummer ,τον Chad Smith . Ηταν πραγματικά όμως απίστευτο να βλέπεις όλο αυτό τον κόσμο να τραγουδάει τόσο δυνατά το refrain που σχεδόν κάλυπτε τον Kiedis. Ο Flea μια σκηνή μόνος του με το καταιγιστικό του παίξιμο να πωρώνει όλο και περισσότερο τον κόσμο και ο Klinghoffer αν και στην καρέκλα να γουστάρει τόσο πολύ που όποτε προφανώς τα κατάφερνε σηκωνόταν όπως όπως  να χτυπηθεί μαζί με τον flea που απ ότι φαίνεται έχουν ταιριάξει.

Για τους ¨μυημένους¨ το τζαμάρισμα έδωσε τα πρώτα στίγματα ότι ακολουθεί το “Can ‘t Stop” το οποίο προφανώς ανήκει στα Hit της μπάντας μιάς και φάνηκε να το τραγουδάει και το κοριτσάκι που δεν θα ξεπερνούσε τα 11 δίπλα μου.

Η συνέχεια ήρθε με “Scar Tissue”, “ Look Around”  το εντελώς απρόσμενο “Strip My Mind” που οι περισσότεροι από τους παρευρισκομένους φάνηκαν να αγνοούν “Parallel Universe”, “I could Have Lied” το οποίο προσωπικά ήταν από τις αγαπημένες μου στιγμές της βραδιάς και για την ιστορία να γράψουμε ότι το συγκεκριμένο κομμάτι έχει γραφτεί από τον Kiedis για τον ανεκπλήρωτο έρωτα του προς την Sinead O Connor  . Και το ξύπνημα του κόσμου με το χιτ από την τελευταία τους δουλειά “The Adventures Of Rain Dance Maggie” που αποτελεί από της ελάχιστες καλές στιγμές του άλμπουμ κατά την άποψη μου πάντα.

Μετά ήρθε το “I Like Dirt” για να ξεδώσει και η μπάντα αλλά και εμείς σε μία επίδειξη μπάσου – τυμπάνων αν και πάλι φάνηκε να μην το γνωρίζει η πλειοψηφία του κόσμου…

Μια μικρή γεύση από το “Dosed” για να ακολουθήσει μια απ τις ομορφότερες στιγμές της βραδιάς με το κλασικό πλέον “Under The Bridge” οπου ο κόσμος ήξερε κάθε στίχο. Και αμέσως μετά το “Higher Ground” μια διασκευή από  Stevie Wonder όπου είχε μπει στο “Mother’s Milk”. Ακολούθησαν “Californication” στο οποίο έγινε επίσης χαμός, “Goodbye Hooray” και κλείσιμο κανονικού setlist με το “By the Way” που τίναξε τα μυαλά μας στον αέρα.

Στο encore το ρόλο του ανοίγματος ανέλαβε ο Βραζιλιάνος αν κατάλαβα καλά Mauro στα κρουστά με τον Chad Smith και μετά από λίγο τον Flea να ανεβαίνει περπατώντας με τα χέρια πάνω στη σκηνή και τη δεύτερη καλύτερη στιγμή για εμένα για τη βραδιά με το “Suck My kiss” και αμέσως μετά το “Ethiopia” και τέλος με το “Give It Away” όπου έκλεισε με ένα τετράλεπτο περίπου τζαμάρισμα.

Απολογισμός της βραδιάς…

Αρχικά οι Peppers επι σκηνής άψογοι ειδικά από παικτικής απόψεως. Ο Josh Klinghoffer σίγουρα σε καμία περίπτωση δεν ήταν John Frusciante αλλά δεν ήταν και άσχετος η  δεν μπόρεσε να καλύψει έστω ένα κενό από την απουσία του με μόνη ένσταση μου την χαμηλή ένταση της κιθάρας σχεδόν καθ όλη τη διάρκεια του live.

Ο Kiedis άψογος αν και φανερά κουρασμένος (ελπίζω –και όχι πάλι πρόβλημα με τα ναρκωτικά) και αυτό φάνηκε κυρίως στο ότι δεν έκανε τα καθιερωμένα του σχόλια ανάμεσα στα κομμάτια αφήνοντας τον Flea να παίξει κατά ένα τρόπο τον frontman της μπάντας. Αλλά να αναφέρουμε σ αυτό το σημείο ότι αυτός δεν είναι λόγος να φύγει κάποιος απογοητευμένος από τη συναυλία…

Άλλο μείον ο χαμηλός γενικά ήχος που υποθέτω ότι έχει να κάνει με ένα πρόβλημα στ αυτιά που έχει εδώ και πολλά χρόνια ο Kiedis.  Και τέλος το όντως μικρό σε διάρκεια setlist.

Παράπονα που ακουστήκαν για το setlist και την επιλογή κομματιών προσωπικά δεν μ αγγίζουν μιάς και εκτός του ότι είναι γνωστό ότι οι Peppers αλλάζουν το setlist (όπως θα έπρεπε να κάνει κάθε μπάντα που σέβεται τον εαυτό της και τους οπαδούς της) από συναυλία σε συναυλία και δεν ήταν υποχρεωμένοι να παίξουν για το 80% που ήρθε να ακούσει τα χιτάκια τους. Και γώ θα ήθελα να ακούσω όλο το “Blood Sugar” και το “californication” η και κομμάτια από τις πρώτες τους δουλειές αλλά μάλλον δεν πρόλαβα να τους ειδοποιήσω να μου κάνουν τη χάρη έτσι?

Επίσης άκουσα κάποια σχόλια για τα πολλά Jam ανάμεσα στα κομμάτια, κάτι το οποίο εδώ και πάρα πολλά χρόνια κάνουν και εμένα προσωπικά καθώς και όσους οπαδούς τους ξέρω δεν τους χαλάει καθόλου… αντιθέτως μη σας πω. Είναι κάτι που χαρακτηρίζει την μπάντα και το βρίσκω απολύτως λογικό ειδικά από τη στιγμή που πλαισιώνεται από κορυφαίους μουσικούς.

Πέρα από την ελάχιστη διάθεση του Kiedis δεν βρήκα κάτι να με ξενερώσει και δεν ξέρω τι ακριβώς περίμεναν όλοι αυτοί που στους τοίχους τους στο fb και όχι μόνο το παίζουν απογοητευμένοι αλλά είδα μία μπαντάρα που παρά την αναγνωρισιμότητα τους και την επιτυχία τους παραμένουν τα αλητάκια από το Grand Rapids που επιδεικνύουν ακόμη τα πουλιά τους παρά το ότι πενηντάρισαν.

Θέλω να πιστεύω ότι θα έχουμε τουλάχιστον άλλη μια φορά την ευκαιρία να τους ξαναδούμε.

Για το RockOverdose.gr: Χρήστος Κατσιρέας

Φωτογραφίες: Ιωάννης Θεοδωρίδης - Πέτρος Παπαπέτρος - Ιωάννης Λιβανός

Setlist

Monarchy of Roses

Final Jam

Comments