To φετινό Release Festival φαίνεται να είχε ως αποκλειστικό σκοπό να καλύψει κενά ζωής για πολλούς από εμάς και να καλύψει κάθε ομαλό και διεστραμμένο γούστο, το γεγονός ότι μέσα στην ίδια εβδομάδα είδα τον Jean-Michelle Jarre και τους Pet Shop Boys μοιάζει ως επίτευγμα ζωής και αν το έλεγα αυτό στον νεαρό εαυτό μου όταν μόλις άρχισε να καταλαβαίνει την ομορφιά και τη μαγεία της μουσικής τέτοιων καλλιτεχνών, μάλλον θα με έκλεινα οικειοθελώς σε κανένα ίδρυμα να γλυτώσει η ανθρωπότητα από μένα. Αλλά επειδή από μικρό, από τρελό κι από διοργανωτή μαθαίνεις την αλήθεια, να που έγινε άλλο ένα όνειρο μου πραγματικότητα κι έστω και λίγο πριν τα 45 μου, κατόρθωσα να δω και τους λατρεμένους Pet Shop Boys, που εξ’αρχής είχα ξεχωρίσει ως πολύ όμορφα ιδιαίτερους στον ήχο τους και παρά την πλήρη αφοσίωση μου σε άκρως πιο μεταλλικά ακούσματα μετέπειτα, οι συγκεκριμένοι παρέμειναν αυτό που λέμε μεταξύ μας “ένοχη απόλαυση” και μάλιστα με αξιοζήλευτα ποιοτική πορεία ακόμα και μετά τα πρώτα θρυλικά άλμπουμ τους. Άλλο βέβαια να σκέφτεσαι τι ωραία που θα’ναι να το δεις κι άλλο αυτό που βλέπεις στο τέλος και αναρωτιέσαι “πως στο καλό θα κάτσω να γράψω εγώ γι’αυτό που είδα χωρίς να φανώ υπερβολικός;”…
Το ξεκίνημα είναι φοβερό με τους Λονδρέζους Saint Etienne που όλοι μας τότε στο ξεκίνημα τους στην αρχή των ‘90s αναρωτιόμασταν αν πήραν το όνομα τους από την θρυλική πάλαι ποτέ πολυπρωταθλήτρια Γαλλίας και ομάδα στην οποία μεσουράνησε ο Μισέλ Πλατινί. Το ντεμπούτο τους “Foxbase Alpha” το θυμάμαι να προσπαθεί να μπει σφήνα σε διάφορες τρομερές πιο mainstream κυκλοφορίες της εποχής από το MTV ανάμεσα στους Metallica, Guns’n’Roses, Nirvana, Soundgarden, Skid Row, Pearl Jam και όλοι όσοι έβγαλαν υπερδίσκους και η αλήθεια είναι ότι είχαν κάνει ένα σημαντικό γκελ άμεσα, χάρη κυρίως στην ξεχωριστή φωνή της Sarah Cracknell, η οποία απέδειξε ότι μπορεί να πέρασαν 35 χρόνια από το ντεμπούτο τους και το ξεκίνημα τους, αλλά η φωνή όταν διατηρείται και υπάρχει επαγγελματισμός, τότε μπορεί να κάνει θαύματα. Πολύ συγκροτημένη και χαμογελαστή, δε σταμάτησε να απευθύνει όμορφους χαρακτηρισμούς προς το κοινό το οποίο ναι μεν δεν ήταν όσο πολύ έπρεπε εκείνη την ώρα, αλλά τους έδωσε έναυσμα να συνεχίσουν στο ρυθμό τους από την αρχή ως το τέλος της περίπου 50λεπτης εμφάνισης τους. Άφοβα πρόσθεσαν και τρεις διασκευές στο σετ τους με το “Who Do You Think You Are” των Candlewick Green, το “Only Love Can Break Your Heart” του Neil Young και το “7 Ways To Love” των Cola Boy. Πολύ όμορφος ήχος, πολύ όμορφη ροή, χαμόγελα, λαμπερή παρουσία, το πλάνο κυρίως στην Sarah και μία εμφάνιση πολύ ευχάριστη και λιτή που ξεκίνησε το απόγευμα ιδανικά. Μακάρι να συνεχιζόταν το ίδιο όμορφα και στη συνέχεια…
Αμέσως μετά τη νοσταλγική pop των St. Etienne, η σκυτάλη πέρασε στον Gramatik. Στον ανοιχτό χώρο και κάτω από τον ήλιο της Πλατείας Νερού, τα ηλεκτρονικά beats και οι χαρακτηριστικές funk/hip-hop λούπες του ακούγονταν αναπόφευκτα διαφορετικά. Για όσους τον θυμόμαστε από παλαιότερα sets σε σκοτεινά clubs, όπου η μουσική και η ενέργεια του σε παρασύρει, το vibe του φάνηκε τώρα κάπως έξω από τα νερά του. Έτσι, το set κύλησε μάλλον πιο επίπεδα και ίσως λίγο πιο αδιάφορα απ' ό,τι είχαμε συνηθίσει. Παρόλα αυτά, η παρουσία του αποδείχθηκε απολύτως τίμια. Ο ίδιος στάθηκε με επαγγελματισμό στη σκηνή, έπαιξε με τη γνώριμη δεξιοτεχνία του και προσπάθησε μέσα από τις μουσικές του επιλογές να συντηρήσει ομαλά τον ρυθμό. Λειτούργησε, τελικά, ως μια ικανοποιητική μουσική γέφυρα, κρατώντας τον κόσμο σε εγρήγορση και στρώνοντας ιδανικά το έδαφος πριν τη μεγάλη κορύφωση της βραδιάς με το πολυαναμενόμενο φινάλε των Pet Shop Boys.
Μετά το “μαρτύριο” που βίωσα προσωπικά με την παρουσία του Gramatik (ζητώ συγνώμη από τους φίλους της μουσικής του, θεωρώ ότι έγινε κοιλιά σε βαθμό σκεμπέ στη βραδιά με την παρουσία/απουσία του), ήρθε επιτέλους η λυτρωτική ώρα των headliners Pet Shop Boys που βγαίνουν στις 21:45 με το “Suburbia” και για τις επόμενες 2 ώρες θα προσφέρουν τέτοια αίσθηση πληρότητας που τα χαμόγελα φώτισαν τον χώρο ίσως και περισσότερο από το εντυπωσιακότατο Light show της βραδιάς. Ο αειθαλής Neil Tennant που σύντομα κλείνει τα 72 και ο επίσης σύντομα 67χρονος Chris Lowe, βγαίνουν φορώντας εντυπωσιακά μεταλλικά προσωπεία που θα αποχωριστούν λίγο μετά και το κρεσέντο ύμνων, δικών τους και μη, που θα αθροίσουν συνολικά ΕΙΚΟΣΙ ΟΧΤΩ τραγούδια, είναι από τις στιγμές που λες ευχαριστώ που τη ζεις απλά χωρίς να το αναλύεις πολύ μέσα σου. Ο εντυπωσιακός τρόπος που ενώνουν άσματα ζωής σαν το “Where The Streets Have No Name” με το “I Can’t Take My Eyes Off You” και καπάκι παίζουν δικούς τους ύμνους όπως το “Rent” ή το “Left To My Own Devices”, δείχνει και πόσο πολυσχιδείς είναι, κι όταν έρχεται η ώρα να γεμίσει η σκηνή και με τους περκασιονίστες που τους συνοδεύουν με τις φωνές τους, εκεί αρχίζει το πανηγύρι.
Στο “Domino Dancing” λίγο πριν την μέση της βραδιάς η σκηνή γεμίζει φώτα, όλος ο κόσμος τραγουδάει καθώς ο Tennant προσφέρει το μικρόφωνο στο κοινό. Ο Lowe ακίνητος σαν ρομπότ μεν, καίριος για τη ροή της συναυλίας δε, δείχνει την μεγαλοσύνη του προσφέροντας χώρο στο έτερο ήμισυ του στο συγκρότημα με τον ίδιο να μένει εκτός προβολέων, ο δε Tennant έχει προσέξει τόσο πολύ τη φωνή του σε σημείο η εμφάνιση των Pet Shop Boys να μας θυμίζει σε πολλά τον ανάλογο θρίαμβο των Duran Duran. Συγκινητικός ο τρόπος με τον οποίο αλλάζουν ρούχα, από πλατό σε φουτουριστικές καμπαρντίνες και με αναφορά στο πρώτο τραγούδι που έγραψαν ποτέ για το “Jealousy”, το λατινικό πέρασμα του “Paninaro” μας οδηγεί στη διασκευάρα του “You Were Always On My Mind” της Gwen McGrae που μεταξύ άλλων έχουν τιμήσει ο Elvis (ο ένας, ο μοναδικός, το απόλυτο Ον), ο Willie Nelson και λοιποί θρύλοι της μουσικής και μέχρι το τέλος το πανηγύρι συνεχίζεται με “Dreamland”, “Heart”, “What Have I Done To Deserve This?”, δήλωση ελευθερίας στη διακευή του “Go West” των “Village People” με τα video walls να γεμίζουν σκηνές από παλιότερες gay πορείες και τον κόσμο να χειροκροτάει τη θαρραλέα δήλωση των Pet Shop Boys για την ελευθερία επιλογής όλων.
Και στο τέλος… Η Αγία Τριάδα θα λέγαμε… Το “It’s A Sin” είναι θεωρώ η νομοτελειακή πρώτη σκέψη ως αναφορά στο συγκρότημα, ένα τραγούδι αθάνατο στο χρόνο και κολλητικό στο μυαλό από την πρώτη στιγμή που το ακούς, γεννημένο να σε συνοδεύει για πάντα. Τρομερή εκτέλεση με τρομερά visuals από πίσω, το συγκρότημα να αποχωρεί προσωρινά αλλά να επιστρέφει με το “West End Girls” με υστερία από πλευράς κοινού και να τελειώνει όλη αυτή η υπερβατική συναυλιάρα με το “Being Boring” λες και αυτοτρολάρονται καθώς όχι απλά δεν ήταν βαρετοί αλλά έδιωξαν από το πρώτο δευτερόλεπτο της εμφάνισης τους οποιοδήποτε ψήγμα απουσίας συγκέντρωσης του κοινού σε αυτό που έκαναν. Η σκηνή στο τέλος με τους Tennant/Lowe ακίνητους να ρουφάνε την αγάπη του κοινού που με αδιάκοπο χειροκρότημα τους έλεγε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όσα του πρόσφεραν, δεν έμεινε αναπάντητη, με τον Neil Tennant να υποκλίνεται, να δηλώνει συνεχώς ότι βασικός λόγος που επέστρεψαν είναι όχι μόνο ότι τους ζητήσαμε αλλά και οι ίδιοι το ήθελαν και ύμνησε το Αθηναϊκό κοινό πολλάκις με ατάκες τύπου “brilliant crowd”, “amazing people” και “marvellous audience” που στα μάτια του φαινόταν η διαφάνεια και ειλικρίνεια των λεγομένων του.
Το χαμόγελο του Neil Tennant, ενός ανθρώπου που 40 χρόνια μετά δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν, δείχνει το δρόμο για το πόσο ευθείς και ταπεινοί οφείλουν να είναι οι καλλιτέχνες που σέβονται την μεγάλη καριέρα τους και το πιστό κοινό τους και ελπίζουμε ότι θα μας δίνονται οι αφορμές όλο και περισσότερο να το αναφέρουμε ως αξίωμα και όχι ως φωτεινή εξαίρεση ενώ θα έπρεπε να είναι κάτι αυτονόητο. Όπως πολύ σωστά είπαν πολλοί φεύγοντας και θα συμφωνήσω απόλυτα, “πλήρωνα για να το έβλεπα κάθε μέρα αυτό αν ήταν δυνατόν”. Και πως όχι!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας (Pet Shop Boys, Saint Etienne)
Αλέξανδρος Καταστρόφος (Gramatik)
Comments
