Η χθεσινή μέρα στην Πλατεία Νερού ήταν από εκείνες που σημαδεύουν το καλοκαίρι, με τον κόσμο να συρρέει από νωρίς κάτω από τον καυτό ήλιο για το βαρύ πυροβολικό των Pantera. H πολυαναμενόμενη εμφάνιση των Τεξανών είχε όλη τη μαζικότητα που περιμέναμε, αλλά άφησε και μια αρκετά περίεργη γεύση. Κατα τη γνώμη μου, θα ήταν πολύ πιο τίμιο να είχαν ονομάσει το γκρουπ "Cowboys from Hell" και να περιοδεύσουν έτσι, παρά να το πλασάρουν με το βαρύ όνομα των Pantera. Για όσους όμως φρόντισαν να κατέβουν από νωρίς στο venue, το πραγματικό, αδιαπραγμάτευτο σφυροκόπημα ήρθε από νωρίς.
Οι Bodysnatcher ανέβηκαν στο σανίδι με μοναδικό σκοπό να ισοπεδώσουν τα πάντα και το πέτυχαν από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Το deathcore/hardcore κατεδαφιστικό τους στυλ έδεσε απόλυτα με τη βαριά ατμόσφαιρα της ημέρας. Με breakdowns-οδοστρωτήρες που σου έκοβαν την ανάσα και έναν ήχο τόσο βαρύ και ασήκωτο που ένιωθες τα μπάσα να σου τρυπάνε το στήθος, οι Φλοριντανοί δεν έδειξαν κανένα έλεος. Τα φωνητικά έφτυναν καθαρό μίσος, τα riff ήταν γεμάτα slam βρωμιά και τα τύμπανα ακούγονταν σαν εκτελεστικό απόσπασμα, κάνοντας ακόμα και όσους δεν τους ήξεραν καλά να κοιτάζονται μεταξύ τους με γουρλωμένα μάτια από την απότομη καφρίλα.
Αυτό που μέτρησε περισσότερο στην εμφάνισή τους ήταν η ωμή, ακατέργαστη ενέργεια που έβγαλαν, αδιαφορώντας για τη ζέστη ή το γεγονός ότι η αρένα ακόμα γέμιζε. Δεν ήρθαν για να κάνουν δημόσιες σχέσεις· ήρθαν για να σπάσουν σβέρκους, προκαλώντας τρελό headbanging και ασταμάτητη κίνηση στην αρένα, με τον κόσμο να πορώνεται σε κάθε downtempo γύρισμα. Ήταν το ιδανικό, απόλυτα βίαιο ορεκτικό για μια ιστορική μέρα.
Όταν έσκασε η ανακοίνωση για τους Pantera τσιμπιόμουν. Ήμουν βέβαιος πως δεν θα τους έβλεπα ποτέ στην Ελλάδα. Ή θα έμενα με το παράπονο ή μελλοντικά θα τραβιόμουν εξωτερικό. Και μια ωραία πρωία ανακοινώνεται πως θα τους συνοδεύσουν οι Trivium. Εκεί μένεις άναυδος. Ένα από τα πιο ηχηρά, «νέα» ονόματα στο χώρο του heavy metal/thrash/metalcore, με έτος ίδρυσης το 1999 και δισκογραφία αριστουργημάτων, θα εμφανιζόταν επιτέλους ενώπιον του ελληνικού κοινού που τους περίμενε χρόνια. Ακόμα και ο ίδιος ο Matt Heafy έλεγε και ξανάλεγε να τους φέρει κάποιος στη χώρα μας. Η μπάντα από το Orlando δεν είναι αμελητέα δύναμη στο εξωτερικό, είχε έρθει ο καιρός λοιπόν να μετρηθούμε και στα μέρη μας. Πήραμε άπαντες θέσεις στις 19.50 κι όταν λέω άπαντες, το εννοώ.
Ο κόσμος είχε την προσοχή του σαν να έβλεπε το πρώτο όνομα της ημέρας, τα μέλη της μπάντας παίρνουν θέση στη σκηνή και μπαίνουν με το “Pull Harder on the Strings of Your Martyr”. Με συνοπτικές διαδικασίες ανοίγει το πρώτο μεγάλο pit, με υψωμένο καπνογόνο στη μέση και γίνεται το σώσε. Δεν γίνεται από το πρώτο κιόλας κομμάτι να έχουν τέτοιο ήχο κι ένταση. Δεν γίνεται ο Matt Heafy να είναι τόσο χαρούμενος, να παίζει τις κάλτσες του και να προτρέπει με τις κυκλικές κινήσεις των χεριών του να ανοίξουν κι άλλα pit. Για την επόμενη μία ώρα και κάτι είχαμε προσκύνημα, όχι συναυλία. Σαν να ξέσπασαν μπάντα και κοινό για την απουσία τόσων ετών κι έβγαλαν όλη την ενέργειά τους μαζεμένη. Τα “The Sin and the Sentence”, “Silence in the Snow” και “Catastrophist” τα ξεχώρισα σαν πιο αγαπημένα, πάντα μεταξύ ίσων και η απορία γιατί τόσα χρόνια δεν είδαμε τους Αμερικάνους στα μέρη μας όλο και μεγάλωνε.
Μιλάμε για φαινόμενο, για αστείρευτη πηγή ενέργειας, θέλησης και αντοχής και κατά συνέπεια για σίγουρη επιτυχία σε όλα τα επίπεδα. Έβλεπες έναν Corey Beaulieu, θηρίο ανήμερο να γεμίζει τη σκηνή και ένα μείγμα heavy metal, thrash, metalcore, hardcore να κατεδαφίζει το χώρο. Χάρηκα με τη σειρά μου που το χάρηκαν και οι ίδιοι, ο δε Heafy το είπε ξεκάθαρα πολλάκις: του χρόνου ή του παραχρόνου θα έρθουν για headliners. Όλοι μας έχουμε δει κι ακούσει μέλη συγκροτημάτων να πλέκουν το εγκώμιο της Ελλάδος και του κοινού της, νομίζω όμως πως αν ένας, ένας μόνο το λέει αυθόρμητα κι από τα βάθη της καρδιάς του, αυτός είναι ο ηγέτης των Trivium, που επιπλέον μας ενημέρωσε και για νέο άλμπουμ που θα σκοτώνει μέσα στο 2027. Εμφάνιση-δήλωση και δεσμός αγάπης που θα κρατήσει για πάντα, τίποτε άλλο.
Ξεκαθαρίζω ότι όλα όσα ακολουθούν παρακάτω αφορούν ΜΟΝΟ αυτούς που ήθελαν να δώσουν το παρόν στην Πλατεία Νερού και εντός αυτού του πλαισίου πρέπει να μείνουν κατά τη γνώμη μου. Σέβομαι όποιον δεν ήθελε να είναι μέρος αυτής της βραδιάς για τους δικούς του λόγους -και δεν αναφέρομαι στο οικονομικό που πάντα είναι σεβαστό γι’αυτό και λέω δεν ήθελε- και ξεκινάει το ranting μου για μία κατάσταση 35 και βάλε ετών που την περίμενα όσο ελάχιστα πράγματα από τη μέρα που θυμάμαι να έχω συναυλιακές προσδοκίες. Παραθέτω μία πολύ μικρή ιστορία ενδεικτική της κατάστασης, όταν στην τρυφερή ηλικία των 10 ετών το σωτήριο έτος 1991 και βλέποντας κατ’επανάληψη τα βίντεο των Pantera με το “Cowboys From Hell” πολύ φρέσκο στο μυαλό μου και ακολουθούμενα από την αντίστοιχη βιντεοκασέτα της εποχής, έρχεται μια φορά η μάνα μου στο σαλόνι προσπαθώντας να καταλάβει τι ακούγεται και γιατί αυτοί οι οπαδοί στο βίντεο πηδάνε από τη σκηνή γιατί αν μείνουν κάτω κινδυνεύει η ζωή τους, και της πετάω τη μυθική ατάκα “Μάνα, αν έρθουν ποτέ οι Pantera εγώ θα πεθάνω, να ξέρεις, δε θα γυρίσω πίσω”. Fast forward 10 χρόνια μετά στην ανακοίνωση των Pantera ME τους Slayer και στο εξής ξεχωριστό σκηνικό:
Πάω λοιπόν ο αγλαός και λέω στη μάνα μου “θέλω λεφτά να πάρω εισιτήριο για τους Pantera” και Ω ΤΗΣ ΕΠΙΦΟΙΤΗΣΗΣ, πως είχε αποτυπωθεί στον εγκέφαλος της με πληροφορία από αμέτρητα συγκροτήματα μέσα στα χρόνια, με ρωτάει “αυτοί είναι που είπες αν έρθουν θα πεθάνεις και δε θα γυρίσεις πίσω;” με τον υποφαινόμενο να έχει μείνει στήλη άλατος. Τέλος πάντων αφού απαντώ καταφατικά, την πιάνουν κάτι κλάματα (Ελληνίδα μάνα, το’χει έμφυτο) και μου λέει ένα ξερό “ΌΧΙ, ΔΕ ΘΑ ΠΑΣ”. Μα το ένα, μα το άλλο, “έλα μάνα ξεκόλλα, είναι και οι Slayer μαζί” και της γυρνάνε όλα τα κουμπιά και τρώει νέα φλασια, “Α ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ SLAYER, ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΣΤΟ ΑΛΛΟ; ΟΧΙ ΔΕ ΘΑ ΠΑΣ”! Για να μη σας τα πολυλογώ, το εισιτήριο το πήρα με τα πολλά χωρίς να μου δώσει λεφτά, της το έδειξα, εκεί αρχίσαμε τα “θα σε κλειδώσω, θα σε ταϊσω υπνωτικά, δε θα πας” και ότι μπορείτε να φανταστείτε και η συζήτηση έληξε στο “Μάνα, ότι και να κάνεις, ακόμα κι αν χρειαστεί να πηδήξω από πολυκατοικία σε πολυκατοικία μέχρι την Αθήνα, εγώ θα πάω, κι αν δε γυρίσω δε γύρισα, δε μπορείς να κάνεις τίποτα πλέον”.
Κλάματα μηνών κάτω από μία εικόνα -δεν κάνω πλάκα- της Παναγίας, “βοήθα τον Παναγία μου, το παιδί μου είναι ηλίθιο” και άλλα τέτοια όμορφα, κι όμως… οι προσευχές της μάνας μου έπιασαν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Οι Δίδυμοι Πύργοι έπεσαν, οι Pantera δεν ήρθαν ποτέ και εκεί ξεκίνησε νέος κύκλος με κλάματα και ευχαριστίες στη Μεγαλόχαρη. Η μάνα μου που ποτέ της δεν κατάλαβε ότι για να μην έρθουν οι Pantera στην Ελλάδα, πέθανε κόσμος σε μία από τις τραγικότερες μέρες της ανθρώπινης ιστορίας, αλλά δεν της το είπα ποτέ πάνω στην κατάσταση της για να μην της δημιουργήσω χειρότερες τύψεις και την άφησα στην έγνοια της. Η μοίρα τα έφερε έτσι που στην πορεία χάσαμε και τον Dimebag και τον Vinnie και έτσι η έννοια Pantera τελείωσε οριστικά από το μυαλό όλων, γιατί κάποιοι αφελείς έτρεφαν και ελπίδες ότι όσο ζούσαν τα δυο αδέρφια, μπορεί να γινόταν κάτι και να τους βλέπαμε. Όλα τα παραπάνω συνηγορούν στο τι πέρασε μεγάλη μερίδα του μέσου Έλληνα οπαδού με τους Pantera -βγάζοντας έξω τα της μάνας μου- άρα καταλαβαίνετε πως ήρθε το νέο της μετέπειτα επανένωσης τους με τον Zakk Wylde και τον Charlie Benante και η ανακοίνωση για το Release!
Στο μυαλό των περισσότερων που δεν έδωσαν το παρών -ξαναλέω, σεβαστό- δεν υφίσταται έννοια Pantera χωρίς τον Dimebag και τον Vinnie, όσο αδερφικοί φίλοι της μπάντας κι αν ήταν και ο Zakk και ο Charlie. Επίσης με όσα έκανε ο Phil Anselmo μία επίμαχη βραδιά υψώνοντας το δεξί χεράκι λίγο παραπάνω δεν βοήθησαν και ιδιαίτερα στο να έχει τη μεγαλύτερη δυνατή δημοτικότητα από ένα σημείο και μετά, ήταν πάντα κόκκινο πανί για τους ουδέτερους γιατί ενοχλούσε με τον τρόπο του, έγινε κι αυτό, και πάρα πολύ δικαιολογημένα του γύρισαν την πλάτη ακόμα περισσότεροι. Δε θα παραθέσω τη δική μου άποψη γιατί πραγματικά είμαι βέβαιος ότι δεν ενδιαφέρει κανέναν αυτή τη στιγμή, ειδικά όσους τους αφορά όντως αυτή η βραδιά και συνεχίζουν να διαβάζουν ως εδώ. 9 Ιουλίου 2026 λοιπόν, οι Pantera πρώτη φορά στην Ελλάδα. Μετά τους ενεργητικότατους Bodysnatcher και τους ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΥΣ Trivium σε εμφάνιση καριέρας που τα γάμησαν όλα πραγματικά, έρχεται η ώρα που όλοι οι παρευρισκόμενοι περιμένουν δεκαετίες και η βραδιά ξεκινάει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με εικόνες να παίζουν από την πρότερη καριέρα τους και τα ολογράμματα του Dime και του Vince ως ξεκάθαρη δήλωση ότι όλο αυτό γίνεται πρωτίστως προς τιμήν τους το δίχως άλλο.
Ξεκίνημα μπομπάτο με το “Hellbound” λοιπόν και ο ήχος ήδη μας κάνει το χατίρι και είναι όπως πρέπει, η κιθάρα του Zakk δεν είναι τόσο ψηλά όσο τη θέλουμε θεωρώ, αλλά και μόνο η θέα του μπουρτζόβλαχου της καρδιάς μας αρκεί. Το πλάνο πάει στον Rex Brown που ακόμα και φανερά καταβεβλημένος από το χρόνο -δεν πέρασε και λίγα, βασικά είναι θαύμα που στέκεται ακόμα- κάνει τον κόσμο να λάμψει, ο Charlie Benante ΗΔΗ έχει κλέψει την παράσταση με τα χτυπήματα του και μένει η κύρια απαίτηση… πως θα είναι ο Anselmo άραγε… Ξεκινάει λοιπόν και είναι ΒΡΑΧΟΣ! Για δεδομένα 2026, στα 58 του, με κύριο δεδομένο ότι δεν έχουμε 2001 όπως τότε που θα τον βλέπαμε στα 33 του να διαλύει τη μέση του και θα ήταν όλοι εκεί όπως θα έπρεπε, ο κόσμος έχει βγάλει από μέσα του ένα μεγάλο ΟΥΦ προσδοκιών. Κιμπάρης λοιπόν ο Anselmo, σε φοβερή κατάσταση ηχητικά και παικτικά όλοι, μας προετοιμάζει για τη συνέχεια. “A New Level” λοιπόν και η μπάντα συνεχίζει εκεί που σταμάτησε, για τα επόμενα -μόλις, θα τα πούμε παρακάτω- 80’ το σύμπαν κινείται στους δικούς τους ρυθμούς. Πραγματικά ο Benante είναι η ατραξιόν της συναυλίας μέχρι και το τέλος της.
5 σχεδόν μήνες πριν κλείσει τα 64 (!!!!) του, ο Charlie παραδίδει μαθήματα τυμπάνων και με ένα τόσο συμπαγή ήχο και κάνοντας το ακατόρθωτο, να παίξει τα μέρη του Vinnie Paul αυτούσια και παντοδύναμα, κερδίζει τον κόσμο με την παρουσία του και την απαράμιλλη αντοχή του. Τσιμέντο ο άνθρωπος αλλά δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο. Ο δε λατρεμένος μου Zakk Wylde, ο κολλητός ζωής του Dimebag, είναι άλλη φάση που εκεί είναι καθαρά στην διακριτική ευχέρεια του καθενός πως θέλει να το δει. Στο θέμα των riff αν εξαιρέσουμε την τονικότητα της κιθάρας του που μπορούσε κι έπρεπε να’ναι πιο κοντά στα Pantera και λιγότερο στα Black Label Society δεδομένα, κάνει από πολύ καλή ως φοβερή δουλειά σε σημεία, κι ας μην ακούγεται τόσο καθαρά όσο το μπάσο και τα τύμπανα. Στο θέμα των σόλο τώρα… συγνώμη αν θα ακουστώ κακεντρεχής και κάφρος, αλλά τα σόλο του Dimebag δεν παίζονται. Δεν ξέρω και δε θέλω να πω αν δεν μπορεί να τα παίξει γιατί βάσει κλάσης δεν κολλάει, αλλά ακούμε κυρίως παραλλαγές των σόλο προσαρμοσμένα στο δικό του προσωπικό στυλ. Σε άλλα τα πάει καλύτερα, σε άλλα τους αλλάζει τα φώτα, δεν κοροϊδεύει, ιδρώνει τη φανέλα -η μάλλον το γιλέκο- του, αλλά Dimebag σε αυτή τη συναυλία δεν ακούσαμε.
Ούτως ή άλλως δε θα ήταν δυνατό αυτό, οπότε το μόνο που έχω στην πίσω όψη του μυαλού μου και λόγω της σχέσης των δυο, είναι ότι ναι μεν στέκεται στη θέση του, αλλά δεν παίζει αυτά που έπαιζε ο αδερφικός φίλος του ίσως και γιατί δε θέλει να μπει στα παπούτσια του, ίσως με τον να τα προσαρμόζει περισσότερο στο δικό του στυλ να θεωρεί ότι τον τιμάει, ειλικρινά δεν ξέρω -δε θα πω δε με νοιάζει- αλλά κάποιος πιο “κάφρος” θα μπορούσε να πει “δε μπορεί να τα παίξει ούτε για να σώσει τη ζωή του” που είναι βαρύ για το μέγεθος του Zakk, αλλά βάσει εικόνας, όχι πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Ο Anselmo παίρνει το λόγο κατευθείαν, “είστε το καλύτερο κοινό που είχαμε εδώ και πάρα πολύ καιρό”, στέλνει φιλιά, υποκλίνεται δείχνοντας την καρδιά του και ακόμα και ακούνητος που είναι, εμπνέει μια μεγαλοσύνη και μία -κατ’εμέ, εκτός αν είναι τόσο καλός ηθοποιός- διαφάνεια και ειλικρίνεια που κερδίζει τον κόσμο. Αυτό που γίνεται στο “Becoming” με τον κόσμο να τραγουδάει εν χορώ και τον ίδιο να μονολογεί “THIS IS MINDBLOWING” δεν έχει προηγούμενο, το “Far Beyond Driven” έχει την τιμητική του με τα “Strength Beyond Strength” και “I’m Broken”.
Το να παίζονται αυτά τα δυο στα καπάκια -εκεί θα’πρεπε να δείτε πως αντιδρά ο κόσμος- σε κάνει να αρχίσεις να συνειδητοποιείς λίγο παραπάνω ότι δεν είναι εικονική πραγματικότητα κι ότι όντως τελικά βλέπεις live τους Pantera! O Charlie το βιολί του, κατεβάζει σαγόνια και ο Anselmo αναφέρει ότι θα παίξουν ένα κομμάτι από τις πιο τρελές μέρες που πέρασαν σαν συγκρότημα, με το “Suicide Note Pt. II” να δημιουργεί χαμό και τον ίδιο να δείχνει ότι μπορεί ακόμα να πιάσει τις θρυλικές γκαρίλες του παρελθόντος, στο μέτρο του δυνατού φυσικά και με βάση ότι πρόσφατα έκλεισε τα 58! Νομίζω ότι και οι πιο αισιόδοξοι δεν περιμένουν τέτοια παρουσία, στην ουσία βλέπουμε μισή μπάντα με προσθήκες κολλητών να δίνουν πόνο σε αλλόθρησκους, και το λέω γιατί και τους Sepultura ως μισή μπάντα τους είδαμε τις προάλλες και η εικόνα τους δεν ήταν άξια αποχαιρετισμού, για να μην πω κάτι χειρότερο. “Είστε εκπληκτικοί, σας αγαπώ πολύ ειλικρινά, το επόμενο τραγούδι είναι ιδιαίτερα.. singable (αμετάφραστο) και θέλω να σας ακούσω” μας λέει ο Anselmo, και ποιός άκουσε το “5 Minutes Alone” κι έμεινε στη θέση του αλήθεια. Ένας ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ Benante γκρεμίζει την Πλατεία Νερού ολομόναχος, ο Rex σιγοντάρει με δεύτερα φωνητικά όπου μπορεί.
Ο Zakk προς τιμήν του στη γωνία του με κατεβασμένο το κεφάλι δεν διεκδικεί το παραμικρό δευτερόλεπτο προβολής και τα φώτα πέφτουν αναγκαστικά πάνω στον Anselmo, ο οποίος στο “This Love” θα δείξει πιο θνητός μέσα στη βραδιά, παρ’όλα αυτά θα το παλέψει όσο μπορεί για να μην ξεφτιλιστεί, στα σκληρά μέρη γενικά είναι μπετό, στα σημεία που πρέπει να τραγουδήσει μαλακά κι έχοντας φτύσει το λαρύγγι του το πάει στον αυτόματο πιλότο και περνάει το τεστ με ειλικρίνεια χωρίς να το παίξει ιστορία… “Για να δούμε αν γνωρίζετε τις λέξεις από αυτό το σημείο” μας λέει πριν το τελικό break… NO-MORE-HEAD-TRIPS με ΟΛΟ το Release να ξελαρυγγιάζεται και τον ίδιο να χειροκροτάει το κοινό και τον Benante να συνεχίζει το βιολί του. Τον έχω δει πόσες φορές με τους Anthrax τον Τιτάνα, αλλά πραγματικά αυτή τη βραδιά απέδειξε γιατί αξίζει να’ναι μέρος κάθε συζήτησης για ΤΕΡΑΣΤΙΟΥΣ ντράμερ της ιστορίας. Παίρνει ξανά το λόγο ο Anselmo, “το επόμενο τραγούδι μάλλον το ξέρετε όλοι, είναι ένα από αυτά που ο κόσμος λέει breakthrough αλλά θα αφήσω εσάς να αποφασίσετε αν είναι έτσι”, με το “Mouth For War” να σκάει στα κεφάλια μας σαν αμόνι και να τρελαίνει τον κόσμο που δεν ξέρει πως να αντιδράσει.
Πραγματικό turning point -όχι σαν του Αταμάν, το κανονικό- στη ζωή πολλών αυτό το τραγούδι, για πολλούς η πρώτη τους επαφή με τους Pantera, άρα καταλαβαίνετε τι γίνεται. Ο Zakk πάει να παλέψει και το σόλο εν μέρει… άστο ρε αγόρι μου, πάμε παρακάτω μη χαλάσουμε τις καρδιές μας στην τελική. To γνώριμο medley των συναυλιών τους από παλιά ήταν αυτό που ένωναν τα groove σημεία του “Domination” και του “Hollow” σε ένα κομμάτι, η αλήθεια είναι ότι ποτέ δε μου είχε κάτσει καλά αυτό -το ίδιο κάνουν και οι Obituary με το “Chopped In Half” και το “Turned Inside Out” εδώ και χρόνια- αλλά το κοινό δε δείχνει να το νοιάζει ιδιαίτερα. “Θα παίξουμε ένα κομμάτι που δεν παίζουμε συχνά ειδικά για σας” μας λέει ο Anselmo και στην κορυφαία του ερμηνεία μέσα στη βραδιά, ακούμε ένα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ “10’s” με τα μόνιτορ πίσω να δείχνουν αποκλειστικά τον Dimebag και τον Vinnie. Κολοσσιαία εκτέλεση ενός εκ των πλέον υποτιμημένων διαμαντιών τους και που αν μου λέγανε ποτέ ότι θα το άκουγα ζωντανά, δε θα πίστευα κανέναν. Ξανά ο λόγος στον frontman της μπάντας… “Το προηγούμενο κομμάτι ίσως να μην το ξέρατε όλοι, είναι λογικό. Το επόμενο όμως το ξέρετε ΟΛΟΙ”!
Το κοινό ουρλιάζει γιατί καταλαβαίνει που το πάει… “Είναι κι αυτό μια breakthrough στιγμή αλλά όπως και πριν, θα αφήσω να αποφασίσετε εσείς αν είναι έτσι… Zakk, παίξε το riff σε παρακαλώ”. Το “Walk” γεμίζει με την μεγαλοσύνη του την Πλατεία Νερού, αρχίζουν να ανάβουν και μερικά καπνογόνα με τον Anselmo να τα βλέπει και να φωτίζει κι ο ίδιος, ερμηνευτικά ΤΟ ΚΑΡΦΩΝΕΙ και με τον Benante σύμμαχο ποιότητας, το κομμάτι τραντάζει συθέμελα το κοινό, το οποίο ωστόσο έχει ακόμα κουράγιο και για άλλο. Η οθόνη δείχνει το ακρωνύμιο C.F.H. που πάρα πολλοί στη συναυλία -μεταξύ και ο γράφων- έχουν χαράξει για πάντα πάνω τους και παίζεται στο background το riff που άλλαξε την καριέρα τους. Ο Anselmo το βιολί του, “ήσασταν υπέροχοι, αλλά πρέπει να χωριστείτε και να μας δείξετε τη δύναμη του Ελληνικού κοινού”, οι πυρσοί σιγά σιγά ανάβουν και με το που μπαίνει όντως το riff του “Cowboys From Hell” η Πλατεία Νερού γίνεται La Bombonera λες και θα αναστηθεί ο Maradona να κάνει τα δικά του ξανά, άλλο να σας το λέω, άλλο να το βλέπετε, ουρλιαχτά, Moshpits, ξύλο και των γονέων, η νύχτα έχει γίνει μέρα, μία στιγμή ζωής που απλά δεν χωράει σε λόγια και περιγραφές.
Η μπάντα αποχωρεί για λίγο και επιστρέφει ξανά, ξαναπαίρνει το λόγο ο Anselmo, αναφέροντας ότι έχουν χρόνο για ένα ακόμα και ρωτώντας περιγραφικά “αν εξαρτιόταν η ζωή σας στο να ακούσετε άλλο ένα, ποιό είναι αυτό;” με τον κόσμο να λέει τα δικά του αλλά να επικρατεί σαφώς το “Fucking Hostile” το οποίο και παίζετε σε μία πιο “αδέξια” -σχεδόν punk- εκτέλεση και που κάνει το κοινό να ξεφύγει για μια τελευταία φορά. Ο Anselmo κρατάει τη δύναμη του ως το τέλος, ο Benante κομματιάζει τα πάντα, ο Rex στιβαρός και με δεύτερα φωνητικά ξανά και ο Zakk σαν σπηλαιάνθρωπος Νέαντερνταλ να σκίζει την εξάχορδη του κάνοντας τα δικά του. Η εμφάνιση τελειώνει θριαμβευτικά, με τον κόσμο γεμάτο συναισθηματικά και με τόνους βάρους να’χουν φύγει από πάνω του. Τα 80’ σαφώς και δεν φτάνουν σε κανέναν μας, αλλά οι Pantera δεν έκαναν και ποτέ πολύ μεγαλύτερα σε διάρκεια live. Ελλείψεις; Θα ήθελα ένα “Revolution Is My Name” έτσι για τη γκρούβα της στιγμής και τη χεβιμεταλλιά του, σίγουρα θα’θελα κάτι παραπάνω από το “Cowboys From Hell” μια και το “Domination” ξέρω ότι δεν παίζεται ολόκληρο, από τα 2 κορυφαία τους άλμπουμ θεωρώ δε μπορούμε να’χουμε παράπονο επιλογών κομματιών, 10’ ακόμα για το γαμώτο της υπόθεσης γενικά.
Εν κατακλείδι πιάνω τον εαυτό μου να διερωτάται διάφορα. Ήθελα να δω με αυτό τον τρόπο τους Pantera και τους περίμενα όλη μου τη ζωή; Όχι. Ήθελα να βλέπω τον Anselmo ακίνητο μια κι έχει διαλύσει τη μέση του μέσα στα χρόνια; Σίγουρα όχι. Τον περίμενα έτσι σταθερό σε απόδοση και σε σημεία υπεράνω προσδοκιών; Όχι. Χάρηκα που έβγαλε μια εικόνα ανθρώπινη και που έδειξε πραγματικά να το χαίρεται και να εκτιμάει το κοινό; 100%. Θα ταίριαζαν οποιοιδήποτε άλλοι εκτός του Zakk και του Charlie στη μπάντα; Με καμία κυβέρνηση. Ήθελα τον Zakk πιο συμβατό με το ύφος των Pantera; Σαφέστατα. Τα γάμησε όλα ο Charlie Benante και έπαιξε και για τον Vinnie και για τον Dimebag μαζί; Αδιαμφισβήτητα. Γυρνάει ο χρόνος πίσω μετά από όλα όσα έγιναν τον 2001 και όσα ακολούθησαν; Δυστυχώς όχι. Μπορούμε και πρέπει να νιώθουμε προνομιούχοι που τους είδαμε έστω κι έτσι; Δεν τίθεται θέμα συζήτησης.
Τώρα αν κάτσω κι αραδιάσω ατάκες επιβεβαίωσης που άκουγα θα μας κλείσουν φυλακή -συμφωνώ απόλυτα με όλες πάντως κι ας μην τις γράφω- και γενικά με πιάνω με την καρδιά να χτυπάει πιο ομαλά, ένα κενό δεκαετιών να έχει καλυφθεί, ίσως στο μεγαλύτερο απωθημένο που μου είχε μείνει, ενώ πήγα να το πάρω ψύχραιμα ο οργανισμός αντέδρασε με μία όμορφη αϋπνία γι’αυτό και σας τα γράφω αυτά 7 το πρωί και γενικότερα παρότι αλλιώς τα φανταζόμουν τα πράγματα όλα αυτά τα χρόνια, είδα ζωντανά ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τους Pantera. Όπως όλοι οι χιλιάδες που βρέθηκαν δίπλα μου. Κι αυτό ότι και να λέω κι εγώ και ο καθένας μας, ήταν το μόνο που μέτρησε και θα μετράει πάντα στο τέλος. Ο Anselmo στο τέλος είπε “τώρα μπορώ να το πω, ήσασταν ΔΥΝΑΤΟΙ”, πρόσθεσε “έχω ένα μόνο ερώτημα, αν ποτέ ερχόμασταν ξανά, ποιός θα ερχόταν ξανά να τζαμάρει μαζί μας;” με το κοινό να ξελαρυγγιάζεται και τον ίδιο να αποχωρεί κατά την προσφιλή συνήθεια του τραγουδώντας το “Stairway To Heaven”..
Μάνα, τελικά βγήκα ζωντανός, τώρα μπορείς να μάθεις ότι όντως ήρθαν μετά από 25 χρόνια…
STRONGER THAN ALL,STRONGER THAN ALL!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας (Pantera)
Μιχάλης Τσολάκος (Trivium)
Νικόλας Καλογήρου (Bodysnatcher)
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός JohnMetalmanPhotography
Comments
