Οι Remade είναι ένα ακόμα σχήμα από τα πολλά της πρωτεύουσας που προσπαθούν σιγά σιγά να βρουν το δρόμο προς τη δισκογραφία. Πρόσφατα ολοκλήρωσαν την πρώτη τους κυκλοφορία που φέρει τον τίτλο “The Spark” με την πολύτιμη βοήθεια του Γιάννη Στεργίου και του Μιχάλη Σκαράκη (των Phase Reverse και 9mm αντίστοιχα) στην ηχοληψία.
Το συγκρότημα που -απ"ότι καταλαβαίνω- περιστρέφεται γύρω από τον συνθετικό πυρήνα των Νίκου και Γιάννη Παπαθεοδώρου, μας παρουσιάζει 11 κομμάτια που κινούνται στο χώρο του alternative rock με αρκετές indie πινελιές, ειδικά στην κιθαριστική δουλειά.
Το μπάσιμο γίνεται δυναμικά με το “Warmer With The Sin”, το οποίο ακολουθείται από τo πιο μελαγχολικό, αν και αρκούντως uptempo “A Little Higher”.
Το “Half Real” που παίρνει τη σκυτάλη, είναι το κομμάτι που πραγματικά ξεχώρισα. Πιθανότατα το καλύτερο τους, που εκτοξεύεται και από την έντονη ερμηνεία στα φωνητικά. Αν πέσει στα κατάλληλα χέρια έχει δυνατότητες να εξελιχθεί σε radio hit.
Στο “Out Of Reach” το distortion κάπως υποχωρεί για την πρώτη ήρεμη στιγμή του άλμπουμ.
Τα sampled πνευστά στο backgound χρησιμοποιούνται έξυπνα και το ξέσπασμα λίγο πριν το τέλος δίνει την απαραίτητη ένεση αδρεναλίνης που έλειπε από τη σύνθεση.
Το πέμπτο κατά σειρά κομμάτι “People Of The World” έχει ένα anthemic feel, με μείον ότι η βασική κιθαριστική μελωδία θυμίζει αρκετά το “Brimful Of Asha” των Corner Shop. Το ιδανικό ξέσπασμα περίπου στο τέταρτο λεπτό ξελασπώνει το κομμάτι.
Το “Silent Call” κερδίζει πόντους ήδη από τις πρώτες νότες με το “παιχνιδιάρικο” κιθαριστικό riff να σου καρφώνεται κατευθείαν στο μυαλό, ενώ στο πιο εσωτερικό “What God Wishes For” οι ρυθμοί πέφτουν σε ένα κομμάτι που χάνει έδαφος λόγω της παραγωγής που δε βοηθάει στην ανάδειξη του. Και εδώ δυναμικό ξέσπασμα με ταιριαστό wah wah solo.
Με το επόμενο “Cidade De Deus” δείχνουν πιο άγριες διαθέσεις, σε μια σύνθεση με το βαρύτερο riff του άλμπουμ, ενώ ευχάριστη έκπληξη αποτελεί το “In Disguise” με το αρχικό ψυχεδελικό του feel και τη στακάτη εξέλιξη του.
To μπαλαντοειδές “Under A Bleeding Sun” περνάει χωρίς να πολυακουμπήσει, ένα βήμα πριν το “Confession Of A Madman” που κλείνει όμορφα τον δίσκο.
Οι Remade στην εκκίνηση τους πατούν πολύ καλά για τα μουσικά μονοπάτια που έχουν επιλέξει, δείχνουν δυνατότητες στη σύνθεση, επαρκές musicianship και διαθέτουν στις τάξεις τους μια καλή, μεστή φωνή που χωρίς να μαρτυρά τις τεράστιες δυνατότητες, εντούτοις υποστηρίζει σωστά τα τραγούδια χωρίς να παρασύρεται σε υπερβολές.
Aν χωλαίνουν κάπου είναι στην παραγωγή που χωρίς να είναι άσχημη, απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ιδανική και σε αρκετά σημεία γίνεται ξεκάθαρο ότι αδυνατεί να υποστηρίξει πλήρως τις συνθέσεις. Αυτό δε με εμπόδισε βέβαια, από το να σχηματίσω θετική άποψη για τους Remade και ούτε και σας θα έπρεπε.
Όσοι αρέσκεστε σε πιο “χαλαρά” ακούσματα, στο “The Spark” θα βρείτε πράματα να εκτιμήσετε.
Για το Rockoverdose.gr,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
