Όνειρο ήταν και τελικά έγινε πραγματικότητα. Οι σπουδαίοι Cave In από την Μασαχουσέτη, μετά από 30 χρόνια ζωής (το 1995 η ίδρυση τους), ήρθαν επιτέλους στη χώρα μας να εκπληρώσουν ένα μεγάλο απωθημένο πολλών όλα αυτά τα χρόνια. Η μοίρα τα έφερε πολύ άσχημα με την απώλεια του χαρισματικού Caleb Scofield και θεωρητικά αποτέλεσε μεγάλη τροχοπέδη στην μετέπειτα εξέλιξη τους. Ωστόσο ο πόνος και η απώλεια πολλές φορές θεραπεύονται μέσα από την Κάθαρση της τέχνης και της προσωπικής έκφρασης. Έτσι βρήκαν το κουράγιο να συνεχίσουν και για πάρα πολλούς, εξέπληξαν με τον θετικότερο δυνατό τρόπο το κοινό τους αλλά και γενικά τους μουσικόφιλους με την κυκλοφορία του καταπληκτικού “Heavy Pendulum” πριν από 3 χρόνια, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας που διανύουμε αλλά και της καριέρας τους συνολικά. Με την ασφάλεια της Relapse, οι Cave In ανοίχτηκαν περισσότερο από ποτέ σε πιο πλατύ ακροατήριο και θεωρώ ότι βάσει των συνθηκών που ισχύουν αυτή τη στιγμή, τους είδαμε στην καλύτερη δυνατή κατάσταση και με αυτό που είδαν και οι ίδιοι, είμαι βέβαιος ότι μετάνιωσαν που δεν είχαν έρθει ως τώρα. Τέλος καλό/όλα καλά σαφώς και με μία συναυλία που είχε χορταστική διάρκεια ενώ οι αρχικές σκέψεις ήταν για κάτι μινιμαλιστικό.
Θεωρώ δεν υπήρχε πιο ταιριαστή αλλά και ιδανική περίπτωση ανοίγματος της συναυλίας από τους Half Gramme Of Soma. Τα παλικάρια σε κάθε δυνατή περίσταση είναι απόλαυση κι εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις πει όλα γι’αυτούς και δεν παίζει να’ναι πιο καλοί από κάποια από τις -πολλές ευτυχώς- προηγούμενες φορές που τους έχεις δει, σε διαψεύδουν άμεσα, αβίαστα, μη σας πω και αβάδιστα παρότι είναι ιδιαίτερα κινητικοί επί σκηνής. Φωνάρα ο τραγουδιστής και ευχάριστα στον κόσμο του κάθε φορά, χορεύει πάνω στα ρυθμικά riff τους, ενώ και τα υποστηρικτικά φωνητικά του ντράμερ τους όπου χρειάζονται, γεμίζουν τον ήχο τους. Είναι ξεκάθαρα γεννημένοι για να παίζουν ζωντανά, έχουν αυτό το “κάτι” που πάντα σε κάνει να περνάς όμορφα, έχουν ουσία, βαρύτητα και εμπειρία όντας μπαρουτοκαπνισμένοι από τις συχνές ζωντανές εμφανίσεις τους και παρότι έχουν περάσει πολλά και ειδικά πρόσφατα, δεν πτοούνται αλλά βρίσκουν κίνητρο να συνεχίζουν να κάνουν αυτό στο οποίο αποδεικνύονται μάστορες. Λίγο δύσκολο να μην τους έχετε πετύχει κάπου, αλλά αν για κάποιο λόγο βλέπετε το όνομα τους για 1η φορά, μην κάνετε το λάθος να τους χάσετε προσεχώς, θα σας ανταμείψουν και μετά δεν πρόκειται να τους ξαναχάσετε. Εύχομαι να συνεχίσουν να το διασκεδάζουν, τα άλλα είναι λεπτομέρειες.
Και έρχεται η ώρα των headliners οι οποίοι μας εκπλήσσουν με μπάσιμο 2 κομματιών από το τεράστιο “Perfect Pitch Black”, τα “Off To Ruin” και “The World Is In Your Way”. Νέα έκπληξη με ταξίδι ακόμα πιο πίσω με το “Moral Eclipse” από το “Until Your Heart Stops” κι εκεί κάπου αρχίζει ένα κρεσέντο που θα εστιάσει στο τελευταίο τους άλμπουμ με τα “New Reality”, “Blood Spiller”, το ομότιτλο “Heavy Pendulum”, το “Careless Offering” και το “Blinded By A Daze”, και τα 5 παιγμένα το ένα μετά το άλλο και σε απίστευτη ηχητική ποιότητα όπως μας έχει συνηθίσει ο συνδυασμός της διοργανώτριας εταιρείας και του Κυττάρου σαφώς. Η μπάντα γενικώς έπαιζε όλο το “Jupiter” πρόσφατα, έτσι το “Big Riff” είναι περισσότερο από ευπρόσδεκτο, αλλά η Αθήνα έχαιρε ειδικής μεταχείρισης με πλήρες σετ και το φαινομενικό τέλος με το “Sing My Loves” από το “White Silence” μοιάζει να ρίχνει αυλαία μετά από μία ώρα. Αλλά όχι, το κοινό θα τους κάνει να βγουν ξανά στη σκηνή και με τον υπερχαρούμενο Stephen Brodsky να χειροκροτάει το κοινό, να λάμπει με το χαμόγελο του και να λέει “είναι η 1η μας φορά στην Ελλάδα και την κάνατε πραγματικά ξεχωριστή, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ’.
Κι αν ο Adam McGrath στο άλλο άκρο της σκηνής στην άλλη κιθάρα προτιμάει μια πιο διακριτική παρουσία, ο “πολύς” Nate Newton στο μπάσο στέκεται στο κέντρο της σκηνής σαν λιοντάρι σε αναπαραγωγή και μονοπωλεί τα βλέμματα. Μας ρωτάει αν θέλουμε κάτι παλιό, λέγοντας “οκ, αλλά είναι πραγματικά παλιό, να ξέρετε” και παίζεται μία ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ διασκευή του “Dazed And Confused” των Led Zeppelin (ναι, συνέβη όντως, δεν σας τρολάρουμε) όπου το τζαμάρισμα κράτησε σχεδόν 15-20’ με το κοινό να’χει ρίξει σαγόνι στο πάτωμα. Το τέλος με το έτερο άσμα του “Jupiter” ονόματι “New Moon” πιστοποίησε την ποιότητα της εμφάνισης που πέραν των προσδοκιών κράτησε περίπου 80’. Ποιός θα το έλεγε ότι δε θα έπαιζαν τίποτα από το κολοσσιαίο “Antenna” και δε θα άνοιγε μύτη γιατί το κοινό χόρτασε ποιότητα και είδε μια μπάντα που αν δεν είχε γίνει η ιστορία με τον Caleb, ίσως να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά τα πράγματα. Μετά από αυτόν τον παρθενικό ερχομό τους και μετά από όσα είδαν οι ίδιοι, θεωρώ ότι με πιθανό νέο δίσκο θα μας έρθουν ξανά με χαρά. Ένα μεγάλο μπράβο τους αξίζει που είναι ακόμα εδώ και που δείχνουν γιατί υπήρξαν κι ακόμα είναι σημαντικοί για τον ευρύτερο σκληρό ήχο. Λεβέντες!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Δημήτρης Σούρσος
Comments
