Άλλο ένα πετυχημένο Into Battle Fest (το 6ο) ανήκει πλέον στην μεταλλική συναυλιακή ιστορία. Το φεστιβάλ ξεκίνησε το 2017 με την σημερινή μορφή του (ως διήμερο: Παρασκευή - Σάββατο και μόνο στο Κύτταρο) και μέχρι και το 2019 διεξαγόταν στα μέσα - τέλη Δεκεμβρίου, αλλά όταν επανεκκίνησε (λόγω πανδημίας) από το 2023 μέχρι και το φετινό, διεξάγεται στα τέλη Σεπτεμβρίου πλέον. Στις 6 αυτές διοργανώσεις έχει φιλοξενήσει αξιόλογα power (Riot V, Medieval Steel, BUS, κ.ά.), epic (Domine, Wotan, Wrathblade κ.ά.), doom (Count Raven, Pagan Altar, κ.ά.) NWOBHM - NWOTM (Angel Witch, Sortilege, Tokyo Blade, Enforcer, κ.ά.), αλλά και σκληρότερου ήχου: όπως speed - thrash (Convixion, Acero Letal, Released Anger, κ.ά.) συγκροτήματα που κάποια από αυτά σπάνια έχει κάποιος την ευκαιρία να δει. Παράλληλα όμως δίνει την ευκαιρία και σε νεότερα ελπιδοφόρα και ανερχόμενα συγκροτήματα να ακουστούν, όπως: Doomocracy, Mirror, Idmon's Aegis, Stygian Path, Knightgost, κ.ά.
Ειδικά φέτος υπήρχε η ιδιομορφία ότι το φεστιβάλ έγινε περίπου 3μερο, δηλαδή προστέθηκε μία έξτρα μέρα, η Κυριακή, ως “Fest Aftermath”, με 3 συγκροτήματα: Convixion, Acero Letal (με πλήρες 90’ σετ) και τους θρυλικούς Ιταλούς Strana Officina.
Ανάμεσα στα συγκροτήματα που έπαιξαν τις 2 κύριες ημέρες υπάρχει μία αντιστοιχία, δηλαδή τα πρώτα συγκρότημα (Stygian Path, Knightgost) ήταν ελληνικά και σχετικά νεοεμφανιζόμενα, στα δεύτερα (Stash, Challenger) δεν υπήρξε κάποια αντιστοιχία με εξαίρεση το γεγονός ότι και τα δύο έπαιζαν heavy metal, τα τρίτα (Acero Letal, Century) ήταν τα πιο δυναμικά των συγκριμένων ημερών, τα τέταρτα (Spitfire, Crush) ήταν ελληνικά ιστορικά power metal με ελάχιστες (αλλά σημαντικές) κυκλοφορίες σε σχέση με την ιστορία τους και τέλος οι headliners (Satan, Warlord) ήταν επίσης ιστορικά συγκροτήματα από την δεκαετία του ‘80, με εμβληματικές κυκλοφορίες στο ενεργητικό τους, αλλά και μεγάλα διαστήματα αποχής.
1η ημέρα, Παρασκευή 26/9/2025
Το φεστιβάλ ξεκίνησε με τους Stygian Path να εμφανίζονται στην σκηνή κατά τις 18:20. Πρόκειται για ένα πολλά υποσχόμενο epic - power συγκρότημα (στυλ Blind Guardian), σχηματισθέν το 2022 και οι οποίοι έχουν κυκλοφορήσει πρόσφατα (3/2025) το πολύ καλό LP “The Lorekeeper”. Κρίνοντας από την 35’ εμφάνιση τους, είναι πολύ καλοί και καταχρηστικά έπαιξαν πρώτοι (προφανώς επειδή είναι νεοεμφανιζόμενοι). Η ποιότητα των συνθέσεων και η σκηνική τους παρουσία, εγγυάται ότι αν συνεχίσουν έτσι το μέλλον προδιαγράφεται ευοίωνο για αυτούς. Η μόνη μου ένσταση είναι ότι να μην μείνουν προσκολλημένοι στο στυλ Blind Guardian, καθότι έχουν συνθέσει τραγούδια πιο πρωτότυπα όπως το “Prometheus”. Εννοείται ότι απέσπασαν το χειροκρότημα του (δυστυχώς και λόγω εργάσιμη ημέρας) λιγοστού κοινού.
Stygian Path setlist
1 Rhapsody XXII - The Eagle and the Lion
2 Unholy Land
3 The Wanderer
4 Tides of Time
5 Prometheus
Επιστροφή για τον Βert Kivits (των Εmerald) σε ελληνικά λημέρια, αυτή τη φορά με τους Stash, ένα πολύ καλά κρυμμένο μυστικό του ευρωπαικού heavy metal, τουλάχιστον ως το 2015 όταν και έκαναν διαθέσιμη την πρώτη επίσημη κυκλοφορία τους μέσω της Νo Remorse. Οι μύστες βέβαια, πίνουν νερό στο όνομα του ομώνυμου demo τους, που έκανε μια μικρή, αλλά θαυματουργή γύρα στους tape trading κύκλους πίσω στο 1987. Mε τα πλήκτρα του Edwin Woltering σε πρώτο πλάνο, τις κιθάρες του Roel Nottrot να επανακτούν τα ηνία όπου χρειάζεται και τη φωνή του Βert Kivits να ύπταται σταθερά σε ύψη που άλλοι πασχίζουν να ακουμπήσουν, οι Ολλανδοί παρέδωσαν μαθήματα μελωδικού metal, υπερκερώντας με την απόδοση τους τα όποια θεματάκια παρουσίασε ο ήχος.
“Mountain”, “Blackout”, “Born To Run”, “Hold On The Line”, “Piece Of The Action” και γενικώς η αφρόκρεμα του “A Matter Of Time” παρέλασε περήφανα μπροστά μας, ικανοποιώντας πλήρως τους φίλους του εγκληματικά υποτιμημένου ολλανδικού σχήματος.
Oι Χιλιανοί Acero Letal που ακολούθησαν, τολμώ να πω ότι εξελίχθηκαν στον κρυφό άσο της βραδιάς. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα επί σκηνής η ανταπόκριση του κοινού ήταν κάτι παραπάνω από ένθερμη, ενώ όσο εξελισσόταν το set τους τα “μπάχαλα” από κάτω έβαιναν αυξανόμενα. Βοηθάει βέβαια και το γεγονός ότι πρόκειται για speed metal αρκετών οκτανίων· πρέπει όμως να είναι και καλοπαιγμένο, να υποστηρίζεται από σωστή ηχοληψία και φυσικά οι μουσικοί επί σκηνής να ιδρώνουν τη φανέλα. Οι παραπάνω συνθήκες ικανοποιήθηκαν πλήρως, οδηγώντας τους Acero Letal σε μία καταιγιστική εμφάνιση.
Υπερηχητικές κιθάρες, υμνικά solo που προσκυνούν τη Thin Lizzy/Iron Maiden σχολή και ένα στιβαρό rhythm section αποτέλεσαν τα κύρια συστατικά μιας εμφάνισης, που τίμησε και με το παραπάνω τον όρο “Heavy Metal”. Εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι αρκετός κόσμος γνώριζε τους στίχους του ισπανόφωνου σχήματος, οδηγώντας μάλιστα τον frontman τους να δηλώσει αστειευόμενος ότι τα ισπανικά μας είναι πολύ καλύτερα από τα δικά του ελληνικά. Κι όλα αυτά από ένα συγκρότημα που δεν έχει καν κυκλοφορήσει full length. Αν γίνουν πιο δραστήριοι δισκογραφικά, έχουν όλα τα φόντα να καθιερωθούν.
Δε θα αργούσε και η ώρα για τους δικούς μας Spitfire. Είχαν υποσχεθεί ένα set βασισμένο στο μνημείο του εγχώριου metal “First Attack” και δεν αθέτησαν την υπόσχεση τους ούτε στο ελάχιστο. Φρόντισαν πάντως να το διανθίσουν και με επιλογές από τις υπόλοιπες δουλειές τους. Έτσι ανάμεσα στα κομμάτια του ιστορικού ντεμπούτο τους, ακούσαμε και εξίσου ισχυρές συνθέσεις όπως τα “Naked Fire”, “Gates Of Fire”, “Denial To Fall”, “Taste The Fire” και “Unholy”, που φάνηκαν και αυτές να έχουν υπολογίσιμο αντίκτυπο στο κοινό.
Ο δεινός frontman τους Τάσος Κροκόδειλος, είναι και εξαιρετικός τραγουδιστής. Ο άνθρωπος δεν έκανε υποψία φάλτσου, έχοντας παράλληλα το δύσκολο task να ερμηνεύσει κάποια από τα σημαντικότερα τραγούδια στην ιστορία του ελληνικού heavy metal. Tο υπόλοιπο συγκρότημα, με προεξάρχοντα τον ηγέτη Ηλία Λογγινίδη (κιθάρα) και κάτι παραπάνω από άξιους συμπαραστάτες τους κυρίους Χατζηιωαννίδη (κιθάρα), Αδαμίδη (τύμπανα) και Μιχαλακάκο (μπάσο) συνιστά εδώ και χρόνια μια καλολαδωμένη heavy metal μηχανή που ζει και αναπνέει για τη σκηνή και φροντίζει όχι μόνο να αποδόσει το υλικό της άψογα, αλλά να βγάλει και μπόλικο πάθος και ενέργεια, τα οποία άλλωστε αποτελούν κινητήριο μοχλό αυτής τη μουσικής.
Η επιλογή να κλείσουν με τα “ακυκλοφόρητα” “Street Fighter” και “Lead Me On” μόνο άχαστη θα μπορούσε να είναι, ανάβοντας ακόμα παραπάνω τα αίματα και ερίζοντας για τον τίτλο της καλύτερης εξόδου στην ιστορία του Into Battle θεσμού.
Με το πρόγραμμα να έχει ελαφρώς ξεφύγει από τις προκαθορισμένες ώρες, αλλά το ηθικό μας ακμαιότατο υποδεχθήκαμε τους Satan, με όλες τις τιμές που τους αξίζουν. Το “Court In The Act” έχει αδιαμφισβήτητα θέση ανάμεσα στις κορυφές του heavy metal, αλλά και οι δίσκοι της δεύτερης νιότης τους κινούνται σε πολύ υψηλό επίπεδο. Yλικό λοιπόν υπήρχε άφθονο για να ικανοποιήσει τα αυτιά των παρευρισκόμενων και η επιτυχία έμοιαζε προδιαγεγραμμένη πριν καν το live ξεκινήσει. Με τον Steve Ramsey και τον αγέραστο εμφανισιακά Russ Tippins σε μεγάλη φόρμα να εξαπολύουν riff-άρες και εμπνευσμένα solos αβέρτα, το καλπάζων μπάσο του Graeme English να αποτελεί την καρδιά και ψύχη της μπάντας και τον 65χρονο Sean Taylor στα τύμπανα να παίζει με αντοχές 25χρονου εφόρμησαν σε ένα set 15 κομματιών ένα κι ένα. Σαρωτικό άνοιγμα με “Τrial By Fire”, εξαιρετικό κλείσιμο με “Alone In The Dock” και στο ενδιάμεσο τα “Blades Of Steel” και “Break Free” να συμπληρώνουν το καρέ του “Court In The Act”. Οι υπόλοιπες δουλειές τους εκπροσωπήθηκαν από τις καλύτερες δυνατές επιλογές και η αγνή metal πόρωση από κάτω κρατούσε καλά.
Ο Brian Ross παραήταν λαλίστατος, σε σημείο που άρχιζες να ανησυχείς μήπως το live χάσει τη δυναμική του. Ευτυχώς κάτι τέτοιο δε συνέβη, οι υπόλοιποι Satan παραείναι κι αυτοί μπαρουτοκαπνισμένοι για να τους βγάλουν τέτοιες καταστάσεις εκτός μάχης. Στο σημείο που αναφέρθηκε στο μεταναστευτικό ζήτημα για το Ηνωμένο Βασίλειο νομίζω ότι οι περισσότεροι νιώσαμε εξαιρετικά άβολα και γενικώς η τακτική του να τη λες στο κοινό είχε πλάκα για λίγο, αλλά κάπως κούρασε. Φωνητικά ήταν άψογος και ερμήνευσε τα κομμάτια όπως έπρεπε και με το παραπάνω, οπότε από αυτή την άποψη κανένα παράπονο. Ένα προβληματάκι με την κιθάρα του Steve Ramsey στο “Into The Mouth Of Eternity” την έβγαλε προσωρινά εκτός μάχης, αλλά δε στάθηκε ικανό να εκτροχιάσει την εκπληκτική τους εμφάνιση.
Για encore μας είχαν φυλάξει το σαρωτικό “Siege Mentality” και το αθάνατο “Kiss Of Death” με ολίγον από “Voodoo Child” στην αρχή του, δια χειρός Russ Tippins. Οι εκτελέσεις ήταν στα κόκκινα και οι αντιδράσεις του κοινού στο άκουσμα τους έξαλλες, όπως ακριβώς πρέπει για να είναι μια heavy metal συναυλία επιτυχημένη. Οι Satan σύνταξαν το συναρπαστικό τελευταίο κεφάλαιο της πρώτης ημέρας του Into Battle Fest με περίσσεια έμπνευση, όμως ο πραγματικός επίλογος της βραδιάς έμελλε να γραφτεί στο afterparty στον Τρυποκάρυδο, με τις μπύρες να ρέουν άφθονες και το metal καθάριο.
Setlist:
Trial By Fire
Blades Of Steel
Ascendancy
Burning Portrait
Break Free
Sacramental Rites
The Devil's Infantry
Twenty Twenty Five
Ophidian
Turn The Tide
Into The Mouth Of Eternity
Testimony
Alone In The Dock
Encore:
Siege Mentality
Kiss Of Death
2η ημέρα, Σάββατο 27/9/2025
Όπως και την προηγούμενη ημέρα έτσι και το Σάββατο υπήρξε καθυστέρηση στο πρόγραμμα, η οποία ευτυχώς δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο την Παρασκευή. Κόσμος ήδη είχε συρρεύσει από τις 18 έξω από Κύτταρο, αλλά οι πόρτες άνοιξαν κατά τις 18:20 και οι Knightgost εμφανίστηκαν στις 18:35. Αντικρίζοντας την σκηνή υπήρχε μία έκπληξη σε σχέση με την Παρασκευή, υπήρχαν 2 drum sets, ένα πίσω, κοντά στον τοίχο (και το οποίο ήταν αποκλειστικά για τον Mark Zonder, κάτι σαν ιερό “drum set”) και ένα μπροστά στο οποίο έπαιξαν οι υπόλοιποι 4 drummers. Αυτή η αλλαγή όμως είχε ως αποτέλεσμα ο ήχος να απαιτεί άλλη ρύθμιση γιατί ο δυνατός ήχος των drums ήταν εγγύτερα προς το κοινό.
Όσον αφορά τους Knightgost πρόκειται για ένα απόλυτα «φρέσκο» και ελπιδοφόρο συγκρότημα, από τον Βόλο, όπου ελάχιστες πληροφορίες υπάρχουν για αυτούς (δεν έχουν λογαριασμό σε bandcamp, spotify, metallum κτλ), ενώ στο Youtube υπάρχουν μόνο 2 τραγούδια τους (“Blazing Thunder” και “Everlasting Night”), τα οποία είναι ενδεικτικά του στυλ τους. Όπως ανέφερε ο τραγουδιστής τους αυτό ήταν το πρώτο τους live και αυτό αυξάνει τον βαθμό δυσκολίας, δεδομένου και του μεγέθους του συναυλιακού χώρου για ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα. Εννοείται ότι το κοινό άκουσε για πρώτη φορά τα υπόλοιπα 7 τραγούδια του 33’ σετ τους, τα οποία ήταν προσεγμένες, δεμένες συνθέσεις παλιομοδίτικου κλασσικού heavy metal (NWOTHM), παιγμένες από καλούς μουσικούς. Ευτυχώς για αυτούς και προς τιμήν του κοινού, προς το τέλος του σετ τους υπήρχε σχετικά επαρκής αριθμός ακροατών. Μέσα στο 2026 θα κυκλοφορήσουν το πρώτο τους άλμπουμ από την Eat Metal Records. Με τέτοια εμφάνιση έχουν όλα τα εχέγγυα να πάει καλά και τους το ευχόμαστε γιατί το αξίζουν. Εννοείται ότι απέσπασαν το θερμό χειροκρότημα και τον θαυμασμό των θεατών, αρκετοί από τους οποίους επεδίωξαν μία σύντομη συζήτηση γνωριμίας με τα μέλη του άγνωστου, αλλά ελπιδοφόρου συγκροτήματος.
Knightgost setlist
1 Knightgost
2 Dark Majesty
3 Red Witch
4 Rise up Again
5 Blazing Thunder
6 Burning Skies
7 Everlasting Night
8 Chains of Love
9 Warrior's Code
Ακολούθησε ημίωρο διάλειμμα (και όχι δεκάλεπτο, όπως έγραφε το πρόγραμμα, πάλι καλά που είχε προβλεφθεί μεγαλύτερη διάρκεια για το σετ και αυτό περιόρισε κάπως την καθυστέρηση) και στην σκηνή εμφανίστηκαν οι Σλοβένοι Challenger. Θα πρέπει να ήταν η πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα, οποία ήταν τμήμα της mini βαλκανικής περιοδείας τους. Η χώρα αυτή είναι γνωστή για τον αθλητισμό της (μπάσκετ και χειμερινά σπορ ως επί τω πλείστο), αλλά όχι τόσο για την μουσική της με τους Laibach να είναι το πιο γνωστό ροκ (δηλαδή industrial) συγκρότημα της Σλοβενίας. Σίγουρα όμως υπάρχουν και μεταλλικά συγκροτήματα (ενδεικτικά το metal archives αναφέρει 196 ενεργά συγκροτήματα) και κάποια εξ αυτών ποιοτικά, όπως το συγκεκριμένο.
Σχηματίστηκαν το 2016 και μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει το EP “Turned to Dust”, πριν από ένα χρόνο (10/2024) το πλήρες άλμπουμ “Force of Nature” και τον Ιούλιο ένα live. Παίζουν ένα ενδιαφέρον speed – power με παλιομοδίτικες (Maiden-ικές) επιρροές, αλλά και με αρκετά τεχνικά (προς το progressive) στοιχεία. Φυσικά για να παίζουν έτσι εννοείται ότι είναι και τεχνίτες μουσικοί. Ξεκίνησαν με το “Under the Skin” στο οποίο ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Jakob Rejec ενώ γενικά τραγουδάει με ψιλή φωνή προς το τέλος του τραγουδιού (και γενικά όπου χρειαζόταν) την «σκλήρυνε» προς το death και ο οποίος μετά το τέλος του τραγουδιού καλωσόρισε το κοινό στα ελληνικά: «Καλησπέρα Αθήνα, είμαστε οι Challenger από την Σλοβενία». Καθόλη την διάρκεια του σετ τους εκτός από τον Jakob, ο έτερος και πολύ καλός (ως επί τω πλείστο) lead κιθαρίστας Urban Železnik σκορπούσε δολοφονικά riffs και αριστοτεχνικά solos. Ο ήχος του μπάσου του Samo Stopar και των drums ήταν πανταχού παρόν ιδίως στα πιο δυναμικά και ρυθμικά μέρη. Έπαιξαν τραγούδια από μπαλαντοειδή (εισαγωγή του “Exhausted Earth”) μέχρι και αρκετά δυναμικά (τα περισσότερα) όπως: “Imperial Madness”, “Under the Skin”, “Imperial Madness”. Στο τέλος έπαιξαν και μία διασκευή, το “Beast in the Night”, ένα διαμαντάκι στυλ NWOBHM των Randy, ενός cult δανέζικου συγκροτήματος, το οποίο δεν έχει κυκλοφορήσει ούτε ένα πλήρες άλμπουμ!, παρά μόνο ένα ΕΡ, 2 συλλογές και ένα live το 2021 από κασέτα του 1984! Μου αρέσει που ο Urban προλογίζοντας το είπε ότι: «θα παίξουμε κάτι πιο γνωστό που ξέρετε!». Είναι πάντως τιμή τους και ενδεικτικό της underground νοοτροπίας τους που το ανακάλυψαν, το ανέδειξαν και δεν έπαιξαν κάποια διασκευή γνωστού συγκροτήματος. Συμπερασματικά ήταν ένα πολύ καλό και ενδιαφέρον συγκρότημα με αξιοπρόσεκτες συνθέσεις που σε άλλους άρεσε λιγότερο σε άλλους περισσότερο αλλά δεν νομίζω να άφησε κανέναν αδιάφορο. Όσοι δεν τους ήξεραν και τους άκουσαν για πρώτη φορά θα τους άφησαν τουλάχιστον καλές εντυπώσεις.
Υ.Γ.: Ο Urban φορούσε μπλουζάκι “Satan” και νόμιζα ότι θα το είχε αγοράσει από το merchandise του φεστιβάλ, όμως στις κύριες προωθητικές φώτο του συγκροτήματος πάλι απεικονίζεται με το ίδιο t-shirt, άρα είναι οπαδός τους και σίγουρα η προηγούμενη ημέρα που τους είδε ζωντανά θα ήταν η καλύτερη του.
Challenger setlist
01 Under the Skin
02 Victims of War
03 The Final Epoch
04 Exhausted Earth
05 Challenger
06 Recurrent Universe
07 Sleepless
08 Force of Nature
09 Imperial Madness
10 Beast in the Night (διασκευή Randy)
Ακολούθησε πάλι ημίωρο διάλειμμα με τους τεχνικούς και τα μέλη του επόμενου συγκροτήματος να πηγαινοέρχονται και να προβάρουν τον ήχο στα αριστερά της σκηνής μέχρι τις 20:45, όπου οι Century εμφανίστηκαν, στο ίδιο μουσικό ιδίωμα, συνεχίζοντας από εκεί που τελείωσαν οι Challenger. Οι Century δεν είναι άγνωστοι στο ελληνικό κοινό καθότι έχουν ξαναπαίξει στο ίδιο club πριν 2 χρόνια (26/11/23) και επειδή τα νέα διαδίδονται, ακόμη και όσοι δεν παρευρέθηκαν τότε, θα πληροφορήθηκαν ότι συναυλιακά η μπάντα «τα σπάει», όπερ και εγένετο και την συγκεκριμένη ημέρα! Το 47’ σετ τους ήταν ένα διαρκές NWOTHM party! Δεν υπήρχε μέτρια στιγμή στο σετ τους. Το ιδιόρρυθμο heavy που παίζουν συνεχίζοντας την σουηδική σχολή του κλασσικού metal των 80ties με ιστορικά συγκροτήματα όπως: Heavy Load, Gotham City, Lethal Steele, Witch κ.ά. και με ολίγον Mercyful Fate εξίταρε τους παρευρισκομένους.
Με το που ξεκίνησαν με 2 τραγούδια από το πρόσφατο “Sign of the Storm” άλμπουμ: “Sacrifice” και “Children of the Past” και έγινε χαμός! Στην συνέχεια έπαιξαν το “Neon Warrior”, ένα ξεχωριστό κομμάτι από το πρώτο demo τους, τα τραγούδια του οποίου δεν έχουν περιληφθεί στο πρώτο άλμπουμ τους, παρά είναι διαθέσιμα μόνο σε ψηφιακές πλατφόρμες (μιλάμε για τέτοια cult-ίλα!). Στην συνέχεια το “Master of Hell” από το πρώτο τους άλμπουμ “The Conquest of Time” (2023) και στην συνέχεια 4 συνεχόμενα τραγούδια από “Sign of the Storm” (ήταν λογικό να το υποστηρίξουν ως πιο πρόσφατο, αν και τα γνώμη μου οι 2 κυκλοφορίες τους είναι σχεδόν ισάξιες). Γενικά ο Staffan είχε τον ρόλο τους rhythm κιθαρίστα, όμως πριν το “Sinister Star” έπαιξε ένα φοβερό σόλο και ξεδίπλωσε το ταλέντο του. Ολοκλήρωσαν με την διασκευή “Still Alive” των συμπατριωτών τους Witch (αντίστοιχη cult περίπτωση όπως οι Randy, όπου ούτε και αυτοί κυκλοφόρησαν κάποιο LP, μόνο κάτι συλλογές).
Οι Century τα έδωσαν όλα κατά την διάρκεια της συναυλίας και ευτυχώς ζωντανά τα τραγούδια τους ακούγονται πιο σκληρά απ’ ότι studio. Στα αριστερά της σκηνής ο κιθαρίστας και τραγουδιστής (αντίστοιχοι ρόλοι με τους Challenger) Staffan Tengnér και δίπλα του ο live μπασίστας Edvin Aftonfalk να κτυπιούνται συνεχώς σε τέτοιο βαθμό που ο Edvin από τα μέσα του σετ ήδη να στάζει ποτάμια ιδρώτα (συντέλεσε και το αμάνικο δερμάτινο που φορούσε). Στην μέση της σκηνής ο drummer Leo Ekström Sollenmo κοπανούσε ρυθμικά και ανελέητα όπου απαιτούνταν, ενώ στα δεξιά του ο έτερος live lead κιθαρίστας εξαπέλυε θανάσιμα solos.
Συμπερασματικά, τόσο οι Challenger όσο και οι Century, όπου υπάρχουν αρκετές αντιστοιχίες μεταξύ τους, ενθουσίασαν το κοινό με την σκηνική τους παρουσία. Πρόκειται νέα συγκροτήματα με αξιοπρεπείς συνθέσεις από καλούς μουσικούς που αν και δεν είναι σαν εκείνες των μεγαθηρίων του είδους (Iron Maiden, Judas Priest, Accept, κτλ), όμως σε κερδίζουν με την συνέπεια, την αφοσίωση και την σκηνική τους παρουσία.
Century setlist
01 Sacrifice
02 Children of the Past
03 Neon Warrior
04 Master of Hell
05 The Chains of Hell
06 Fallen Hero
07 Sign of the Storm
08 Possessed by the Night
09 Solo - Sinister Star
10 The Fighting Eagle
11 Still Alive (διασκευή Witch)
Μικρότερο διάλειμμα αυτή τη φορά (~ 20’) για να ετοιμαστεί η σκηνή για ένα εμβληματικό power - epic συγκρότημα της ελληνικής σκηνής, τους Crush, οι οποίοι αν και υπάρχουν από το 1983 (ενδεχομένως και παλαιότερα, από το 1978 ως Underpower) και επισήμως δεν έχουν διαλύσει ποτέ, έχουν κυκλοφορήσει μόνο ένα LP: το “Kingdom of the Kings” το 1993. Από καιρό σε καιρό κάνουν κάποιες συναυλίες (π.χ. φέτος είχαν παίξει τον Μάρτιο στο Αν club), αλλά γενικά δεν είναι πολύ ενεργοί. Από την αρχική σύνθεση έχουν απομείνει ο τραγουδιστής Παναγιώτης Κωνσταντινίδης και ο drummer Κώστας Βογιατζόγλου. Η αξία των μουσικών φάνηκε ήδη κατά την διάρκεια των δοκιμών, όπου αίσθηση έκανε ο μπασίστας Στέφανος Ζερβός με ένα μπάσο με διπλό λαιμό! (φανταστείτε τι μπασίστας είναι για να χειρίζεται ένα τέτοιο όργανο), όπως και η δεξιοτεχνία του νεαρού κιθαρίστα Βασίλη Λίτσα. Την πεντάδα έκλεισε στα πλήκτρα ο πολύ καλός Βασίλης Δρακονταειδής, όπου για κάποιο διάστημα έπαιζε στους Kârma με τον Στέφανο.
Λίγο πριν τις 22:00 μετά από ένα σύντομο εισαγωγικό ορχηστρικό στα πλήκτρα, μπήκαν οι πρώτες νότες του “Kingdom of the Kings” με το κοινό ήδη είχε παραδοθεί στον μυθικό κόσμο των Crush. Η συγκίνηση ήταν πολύ μεγάλη παρακολουθώντας επί σκηνής ένα τέτοιας ποιότητας συγκρότημα, που όμως δεν καταξιώθηκε όπως θα του άξιζε! Μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει, αλλά η ηρωική φωνή του Παναγιώτη ήταν σχεδόν απαράλλακτη, όπως την δεκαετία του ’90. Μετά από 2 τραγούδια του LP (δεύτερο ήταν το “March of the Dead”) έπαιξαν 2 ακυκλοφόρητα, επίσης αξιόλογα, όπως: “On the Cross” και “Nemesis”. Τι να πεις για τέτοιες κομματάρες που υπάρχουν μόνο από ερασιτεχνικά live videos στο youtube! Σε κάποια φάση ο Παναγιώτης είπε ότι σύντομα θα κυκλοφορήσει το νέο άλμπουμ τους (αυτό έχει ξαναειπωθεί και πριν χρόνια και μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει). Κάπου προς την μέση του σετ έγινε μία αναγκαστική διακοπή με τον Κώστα να πηγαίνει στην τουαλέτα (ηλικία, γαρ), ενώ μέχρι να επιστρέψει το κενό αναπληρώθηκε με ορχηστρικά κομμάτια, όπου οι υπόλοιποι μουσικοί (ιδίως οι Βασίληδες) έδειξαν την ικανότητα τους στους αυτοσχεδιασμούς. Ο Κώστας επέστρεψε και τέτοια ήταν η ευχαρίστηση του, που αντί να επιστρέψει αμέσως στην θέση του χαιρετούσε τους θεατές στις μπροστινές θέσεις σαν να είχε τελειώσει η συναυλία, με τον Παναγιώτη να του τραβάει την μπλούζα, στο στυλ: «έλα τώρα, έχουμε δουλειά». Το σετ των Crush ήταν από άλλο πλανήτη με τους ταλαντούχους μουσικούς να δίνουν ρεσιτάλ παιχτικής δεινότητας. Για το τέλος άφησαν 2 δυναμίτες από τα παλιά, τα “Unborn” και “Morpheus World” αποχωρώντας καταχειροκροτούμενοι, με τους Παναγιώτη και Κώστα να δείχνουν εμφανέστερα την συγκίνηση τους.
Crush setlist
01 Kingdom of the Kings
02 March of the Dead
03 On the Cross
04 Nemesis
05 Run to the Highway
06 Black Mirror
07 Princess of Hell
08 Years Ago
09 Unborn
10 Morpheus World
Ακολούθησε μεγαλύτερο διάλειμμα (πάνω από 30’) για να ξεμονταριστεί το ένα drum set και γενικότερα να προετοιμαστεί η σκηνή για τους σημερινούς headliners, τους θρυλικούς Warlord, άλλο ένα εμβληματικό, σχεδόν μυθικό συγκρότημα για τους οπαδούς του power metal, όπου μετά την πρόωρη απώλεια του ελληνοαμερικανού Bill Tsamis, η αποψινή τους εμφάνιση έχει φορτιστεί συναισθηματικά ακόμη περισσότερο. Οι παλαιότεροι ακόμη θα θυμούνται τις 2 πρώτες ιστορικές συναυλίες τους στο Gagarin στις 27 και 28 Απριλίου 2013. Έκτοτε έχουν έρθει στην Ελλάδα άλλες 10 φορές, συν 3 φέτος σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κύπρο, ενώ η τελευταία εμφάνιση τους με τον Tsamis έγινε στο ίδιο club στις 21/7/2014. Από την αρχική σύνθεση έχει παραμείνει μόνον ο θρυλικός και αριστοτέχνης drummer Mark Zonder. Με τις διαδοχικές αλλαγές μελών το 6μελές συγκρότημα έχει γίνει πολυεθνικό με τους βιρτουόζους κιθαρίστες Diego Pires (Βραζιλιάνος) και Eric Juris (Εκουδοριανός), τον Pasko (Ιταλός) στο μπάσο που αντικατέστησε (μόνο για την περιοδεία?) τον Philip Bynoe. Αμερικανοί έχουν παραμείνει (εκτός του Zonder) οι Giles Lavery στα φωνητικά και ο Jimmy Waldo (ο Giles ανέφερε ότι έχει καταγωγή από την Ελλάδα από την μεριά της μητέρας του).
Στις 23:25 οι Warlord ξεκίνησαν το σετ τους με το “Lucifer's Hammer” και για 1,5 ώρα μας ταξίδεψαν νοερά στα ‘80ties. Ο πολυπράγμων Giles (ο οποίος ταυτόχρονα τραγουδάει και στους Alcatrazz, Jack Starr και Dragonsclaw!) ήταν ένας πραγματικός frontman και ξεσήκωνε το ήδη θερμό κοινό. Με συμμετοχή σε τόσα συγκροτήματα, εκτός του ότι έχει συναυλιακή εμπειρία, ξέρει και το ελληνικό κοινό καθώς τραγούδησε στις ιστορικές συναυλίες τους στην Ελλάδα το 2013 και μετέπειτα. Εφόσον το κοινό τραγουδούσε τουλάχιστον το ρεφρέν σχεδόν κάθε τραγουδιού περίπου «ανάγκαζε με τον τρόπο του» τον Giles να προτάσσει συνεχώς το μικρόφωνο, ενώ πλειστάκις κατά την διάρκεια του σετ έπιανε τα χέρια των θεατών. Ενδεικτικά αναφέρω ότι μετά το “Lost and Lonely Days” το κοινό φώναζε ρυθμικά “Warlord - Warlord ”, με τον Giles να απαντάει “Athens - Athens” και το κοινό να ανταπαντάει: “Tsamis - Tsamis”. Ή σε κάποιο άλλο σημείο να λέει ότι η αποψινή παρουσία του κοινού τιμάει τον Tsamis και «εάν ζούσε θα ήταν περήφανος για κάθε έναν από εμάς».
Όμως και οι υπόλοιποι μουσικοί δεν υστέρησαν ούτε σε μουσική δεινότητα, ούτε σε ενθουσιασμό, με τους βιρτουόζους λατινοαμερικάνους κιθαρίστες και τον Pasko στο μπάσο να γεμίζουν την αίθουσα με μελωδίες, ενώ και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία μουσικοί, ο 66χρονος Waldo στα πλήκτρα δημιουργούσε την απαραίτητη ατμόσφαιρα, το κλου όμως ήταν ο 67χρονος Zonder ήταν εκπληκτικός. Απίστευτος τεχνίτης και μόνο ο τρόπος που κρατούσε τις μπακέτες (Moeller stroke) αρκούσε για να καταλάβει κάποιος τι «παπάδες» έπαιζε. Εν μέρει ήταν δικαιολογημένο που δεν ήθελε στο drum set του να μην παίξει άλλος (χωρίς αυτό να είναι μειωτικό για τους drummers των υπολοίπων συγκροτημάτων).
Το κοινό από την μεριά του ήταν σαν το 7ο μέλος της μπάντας. Όχι μόνο τραγουδούσε συνεχώς, αλλά έδειχνε τον ενθουσιασμό του με πολλούς τρόπους παροτρύνοντας έτσι το συγκρότημα να παίζει με περισσότερο πάθος. Ως τελευταία τραγούδια έπαιξαν τα κλασσικά “Deliver Us From Evil” και “Child of the Damned”, όπου στο τελευταίο έγινε χαμός λες και ήταν thrash τραγούδι!
Όσον αφορά το setlist όχι μόνο δεν υπήρξε κανένα παράπονο, ήταν χορταστικότατο (17 τραγούδια), αλλά υπήρξαν και ευχάριστες εκπλήξεις. Συγκεκριμένα, έπαιξαν σχεδόν όλο το “And the Canyons” (6 από τα 7 τραγούδια του, εκτός του “Soliloquy”), 2 από το πρώτο τους ΕΡ “Deliver Us” (αυτό και αν ήταν έκπληξη!, τα: “Winter Tears” και “Penny for a Poor Man”), 4 από το “Rising Out of the Ashes” (2002), 3 από το “The Holy Empire” (2013), 2 από το “The Hunt for Damien” (2015) και κανένα! από το τελευταίο τους “Free Spirit Soar”, δηλαδή έπαιξαν τραγούδια μόνο από κυκλοφορίες που συμμετείχε ο Tsamis, τιμώντας με τον καλύτερο τρόπο την μνήμη του. Είμαι σχεδόν πεπεισμένος ότι η παρούσα συναυλία των Warlord θα περάσει στην ιστορία!
Warlord setlist
01 Lucifer's Hammer
02 Invaders
03 Battle of the Living Dead
04 Kill Zone
05 City Walls of Troy
06 Winds of Thor
07 Lost and Lonely Days
08 Aliens
09 Mrs. Victoria
10 Penny for a Poor Man
11 War in Heaven
12 Black Mass
13 70,000 Sorrows
14 Winter Tears
15 Achilles Revenge
16 Deliver Us From Evil
17 Child of the Damned
Το φεστιβάλ ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο τρόπο γύρω στην 1. Γενικά, από καθαρά μουσικής άποψης δεν νομίζω να υπήρχαν παράπονα, τουλάχιστον όσον αφορά την συναυλιακή απόδοση όλων των συγκροτημάτων, η οποία ήταν σε πολύ υψηλά επίπεδο και γενικά το κοινό παρακολούθησε συγκροτήματα που σπάνια έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει.
Όσον αφορά τον ήχο μπορεί να υπήρξαν κάποια προβλήματα του στυλ «το τάδε όργανο θα έπρεπε να ακουγόταν χαμηλότερα ή υψηλότερα», όμως σε γενικές γραμμές ο ήχος ήταν καλός και την 2η ημέρα όπου το 2ο drum set κοντά στο κοινό θα μπορούσε να δημιουργούσε κάποια προβλήματα, ευτυχώς τα drums δεν επισκίαζαν τον ήχο των υπολοίπων οργάνων.
Το μεγάλο πρόβλημα ήταν οι καθυστερήσεις όπου την Παρασκευή συνολικά ήταν 1,5 ώρα και το Σαββάτο 1 ώρα, οι οποίες ενδεχομένως να οφείλονταν σε ηχοτεχνικούς λόγους που επιμήκυναν την διάρκεια των διαλειμμάτων από τα 10’ στα 30’. Από την άλλη μεριά το μεγαλύτερο διάλειμμα ήταν επαρκές για φαγητό (κυρίως σουβλάκι λοξά απέναντι στον Θωμά), συζήτηση με μέλη συγκροτημάτων, φίλους, γνωστούς και αγορές από τον πάγκο της Eat Metal Records. Μία άλλη παράμετρος είναι ότι επειδή κυρίως την Παρασκευή αρκετός κόσμος δούλευε και δεν προλάβαινε τα πρώτα συγκροτήματα με την καθυστέρηση είδε κάτι περισσότερο. Πάντως δεν θεωρώ ρεαλιστικό τον αρχικό σχεδιασμό των 10’ στα ενδιάμεσα διαλείμματα (πάλι καλά που το σετ των πρώτων συγκροτημάτων είχε προβλεφτεί πλασματικά περισσότερο). Ένα επίσης λάθος στον σχεδιασμό είναι το 10’ ανάμεσα στο άνοιγμα της πόρτας και της εμφάνισης του πρώτου συγκροτήματος. Κατά την γνώμη μου απαιτούνται τουλάχιστον 20’ λόγω της συμφόρησης στον έλεγχο και της τοποθέτησης των βραχιολακίων. Όσον αφορά παράπονα που ακούστηκαν σχετικά με την καθυστέρηση συνολικά και ότι κάποιοι ιδίως την Παρασκευή που δεν τους εξυπηρετούν οι γραμμές του μετρό και αναγκάστηκαν να έπαιρναν ταξί, τα θεωρώ κάπως εκ του περισσού, γιατί και στις 12 και κάτι να τελείωνε το φεστιβάλ πάλι θα έχαναν τους συρμούς του ηλεκτρικού, οπότε θα μπορούσαν να χρησιμοποιούσαν τις νυχτερινές λεωφορειακές γραμμές ή να έχουν παρκάρουν (αν έχουν αυτοκίνητο) κοντά στον πλησιέστερο προς το σπίτι τους σταθμό μετρό. Προσωπικά επειδή κατά κόρον χρησιμοποιώ ΜΜΜ για τις συναυλίες και δεν τα γράφω έχοντας την άνεση του αυτοκινήτου μου, δεν μπορώ να ακούω τέτοιου είδους γκρίνιες. Και τη Παρασκευή επειδή ήμουν πολύ κουρασμένος και ήθελα να προλάβω το μετρό, δεν παρακολούθησα το encore των Satan. Εντάξει, τι έγινε? Είδα όλα τα υπόλοιπα.
Ένα ακόμη παράπονο που ακούστηκε ήταν σχετικά με το τσιγάρο εντός του Κυττάρου. Προφανώς και δεν το βρίσκω σωστό και εάν κάποιος ήθελε να καπνίσει τα διαλείμματα όπως ανέφερα ήταν μεγάλα, μπορούσε να έβγαινε έξω. Πάντως προσωπικά, αν και μη καπνιστής δεν με πολύ ενόχλησε. Και η τήρηση του μέτρου είναι κάτι που αφορά τους υπευθύνους του club και όχι τους διοργανωτές.
Τα προαναφερθέντα όμως παράπονα – προβλήματα (δικαιολογημένα ή μη) δεν μπορούν να επισκιάσουν την μεγάλη εικόνα, που είναι ότι το εν λόγω φεστιβάλ αποτελεί ένα underground συναυλιακό κόσμημα, όσον αφορά την αξία των συγκροτημάτων που συμμετείχαν. Απορώ που τα «ξετρυπώνει» ο Γρηγόρης και μάλιστα τους φέρνει να παίξουν ζωντανά και σε σχετικά συμφέρουσα τιμή (είναι κάτι που δεν αναφέρθηκε), δεδομένου ότι ο θεατής μπορεί να παρακολουθήσει 5 ώρες μουσικής κάθε φεστιβαλική ημέρα, όταν πριν λίγες ημέρες διοργανώθηκε ένα φεστιβάλ στην διπλάσια τιμή. Εύχομαι το Into Battle Fest να ξεπεράσει τα τυχόν οργανωτικά προβλήματα του και να συνεχίσει να φέρνει αξιόλογα underground είτε ανερχόμενα είτε ιστορικά συγκροτήματα για αρκετά χρόνια ακόμη. Ραντεβού στο επόμενο!
Υ.Γ.1: Θα ήθελα πολύ να παρακολουθούσα και την 3η “Fest Aftermath” ημέρα, δεδομένου ότι μου αρέσει πολύ το speed-thrash των Convixion, αλλά οι Acero Letal που παρακολούθησα την Παρασκευή ήταν εκπληκτικοί και θα ήθελα να δω το πλήρες σετ τους. Όμως εργασιακές και άλλες υποχρεώσεις το καθιστούσαν απαγορευτικό.
Υ.Γ.2: Ευχαριστώ τον φίλο Κώστα Κονταράκη για την παραχώρηση 2 φώτος από το σετ των Warlord.
Για το RockOverdose,
Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος (Day1: Stygian Path, Day 2: Warlord, Crush , Century, Challenger, Knightgost ) + φωτογραφίες +video: Day1+Day2
Δημήτρης Σούρσος (Day1: Stash, Acero Letal, Spitfire, Satan)
Comments
