Το 1ο Rock Hard Festival είναι πλέον τετελεσμένο γεγονός και εστεμμένο με απόλυτη επιτυχία εκ του αποτελέσματος. Αποτέλεσε πόλο παγκόσμιας έλξης καθώς ακόμα κι από την Αμερική, ήρθαν άνθρωποι στη χώρα μας για να το παρακολουθήσουν, αν αυτό δεν αποτελεί το πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός της σημασίας του, δεν ξέρω τι μπορεί να το αποδείξει ακόμα περισσότερο. Με σαφέστατο ατού την εμφάνιση των -ορθόδοξων για όλους μας με αυτό το line-up- Candlemass με τον εμβληματικό Messiah Marxolin, 20 χρόνια μετά την τελευταία έκδοση του, το Παρασκευοσάββατο κύλησε όμορφα και αν δεν είχαμε και την απίστευτη ζέστη -ειδικά της Παρασκευής- θα ήταν όλα όσο υπεροχότερα έχει φανταστεί ο οποιοσδήποτε. Κι αν η Παρασκευή ήταν κάπως πιο “αναγνωριστικη” για τα μεθεόρτια, η κοσμοσυρροή του Σαββάτου έκανε τους διοργανωτές να εκπλαγούν, το δήλωσε και ο Σάκης Φράγκος λίγο πριν βγουν οι Candlemass ότι ήταν συγκινητικό και τεράστιο αυτό που έβλεπε άλλωστε. Άνθρωποι από τη Σουηδία, τη Φινλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και πόσες ακόμα χώρες παρευρέθηκαν σε αυτό το διήμερο, με τον ίδιο τον Messiah να τους υπολογίζει σε πάνω από 500 και να τους ευχαριστεί έξτρα, δείγμα της αναγνώρισης του κόπου τους. Ας πάμε να δούμε επιγραμματικά -όσο γίνεται- τι συνέβη αυτό το διήμερο.
DAY 1 - Παρασκευή 12/9/2025
HammerFall – Overkill – InnerWish - Cobra Spell - Ganzi Gun
GANZI GUN
Πρώτοι που σέρνουν τον χορό οι συμπατριώτες μας Ganzi Gun, για τους οποίους όλοι λίγο πολύ κάτι θετικό θα έχετε ακούσει και είμαι στην ευχάριστη θέση να το επιβεβαιώσω μια και ήταν η πρώτη φορά που τους πέτυχα ζωντανά. Με μοντέρνο αέρα που κοιτάει ξεκάθαρα στο μέλλον και με ιδιαίτερα βαρύ ήχο, τίγκα επηρεασμένο από την άλλη όχθη του Ατλαντικού και δη τη Γη της Επαγγελίας Αμερική, οι GG βγαίνουν με αέρα νικητών, δεν επηρεάζονται ούτε από την ασφυκτική ζέστη ούτε από το γεγονός ότι όσο παίζουν ο κόσμος ακόμα μπαίνει στην Τεχνόπολη και κάνουν ότι μπορούν για να πάρουν το κοινό με το μέρος τους. Τα χειροκροτήματα που εισπράττουν από νωρίς δείχνουν του λόγου το αληθές, οι ίδιοι δείχνουν πραγματικά γεμάτοι και ευχαριστούν την διοργάνωση για την εμπιστοσύνη και το κάλεσμα και παρότι έπαιξαν μόλις μισή ώρα, έφτανε και περίσσευε για να δείξουν την αξία τους. Περιμένουμε το τρίτο -και πάντα κρίσιμο για κάθε μπάντα- άλμπουμ τους και να δούμε που μπορούν να οδηγηθούν στη συνέχεια, αν κρίνουμε από την εμφάνιση τους, είναι σε φόρμα, έρχονται με διάθεση να πετύχουν κι όταν έχεις κίνητρο, είναι πολλά παραπάνω από το ήμισυ του παντός που συνηθίζουμε να αναφέρουμε πολλάκις.
COBRA SPELL
Mε τον κόσμο να πληθαίνει ολοένα και περισσότερο, το ρολόι έδειχνε 18.20. Άπαντες έπρεπε να ήμασταν σε εγρήγορση για δύο σοβαρότατους λόγους. Ο ένας ασφαλώς και ήταν η εμφάνιση των Cobra Spell, του συγκροτήματος που αποτελείται μόνο από γυναίκες και θα μας κρατούσε παρέα για τα επόμενα 30 λεπτά της ώρας. Ο δεύτερος λόγος ήταν το ραντεβού μας με τους τιτάνες Οverkill, που θα ξεκίναγαν στις 18.30 να δίνουν υπογραφές στα καλούδια που κουβάλησε ο καθένας από εμάς. Προτού πιάσουμε θέση στην ουρά όμως, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε ένα μείγμα ευρωπαϊκού και αμερικάνικου heavy metal από τα κορίτσια, που αναμφίβολα βασίζεται στα καλύτερα δείγματα των 80’s. “The Devil Inside of Me” στο ξεκίνημα και η πεντάδα βγαίνει αγριεμένη στη σκηνή. Πολύ “666” και ο εξαποδώ έχει την τιμητική του. Σαν πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με το υλικό της μπάντας, ξεχώρισα τα “Love Crime” και “Warrior From Hell” (κι αυτά από το ντεμπούτο τους), ενώ και το “Addicted to the Night” δεν περνά απαρατήρητο. Πήραν ζεστό χειροκρότημα και πραγματικά περνάς ευχάριστα την ώρα σου με το υλικό των Cobra Spell. Τώρα, το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν να τα πούμε, έστω και στο πόδι, με τους Overkill, γιατί ερχόταν κάτι επίσης σπουδαίο.
INNERWISH
Innerwish λοιπόν για τα επόμενα 50 λεπτά με πολύ heavy/power metal και hard rock, που ξεκίνησε με το “The Enemy Inside” και συνεχίστηκε με 7 ακόμα κομμάτια από όλη τη δισκογραφία της μπάντας. Μόνο από τον ομώνυμο δίσκο του 2016 ακούσαμε 2 συνθέσεις, ενώ φυσικά υποδέχθηκα με χαρά αγαπημένα κομμάτια, όπως τα “Silent Faces”, “Rain of a Thousand Years” και “Higher”. Πολύ καλός Εικοσιπεντάκης, αλάνθαστος «Φράγκι», δίδυμο-φωτιά με Μαζαράκη, ηγετικός Τσίγκος παρέα με Θύμιο κι ο Γεωργίου στα πλήκτρα να χρωματίζει υπέροχα, ε πως να μην πετάξει η ομάς; Ήχος αλφαδιά, κέφι κόσμου ικανοποιητικό και υπενθύμιση ότι θα τους δούμε μελλοντικά και στις 29/11 στο Floyd για μια επετειακή συναυλία των 30 χρόνων της μπάντας. Οι Innerwish είναι παρέα, όχι απλώς ένα συγκρότημα και φαίνεται ότι και οι ίδιοι περνάνε καλά, παίζοντας αυτά τα τραγούδια. Μου φαίνεται σαν ψέμα ότι τους είδα πρώτη φορά το 2003 με τους Ηelloween και είμαστε αμφότεροι ακόμα εδώ, αλλά αυτή είναι η μαγεία. Έκλεισαν με το “Ready for Attack” και με μια βαθιά υπόκλιση, που μας βρήκε στην ουρά για υπογραφές από τους Ηammerfall και μετά κατευθείαν στις μπροστινές σειρές για πολύ thrash, mosh και ξύλο.
OVERKILL
Νομίζω ότι αυτό που είδαμε τελικά, το ήξεραν όλοι ότι θα συμβεί λίγο-πολύ. Το μόνο που έμενε ήταν να επιβεβαιωθεί αντίστοιχα λίγο ή πολύ με βάση τις προσδοκίες του καθενός, ή ακόμα και τις πρότερες εμπειρίες της ζωντανής υπερδύναμης που αποτελούν οι Αμερικάνοι thrashers. Οι Overkill που παραμένουν η μπάντα του είδους με την μεγαλύτερη δισκογραφία -το παραδέχτηκαν και οι ίδιοι στο signing session όταν αρκετοί οπαδοί ζητούσαν συγνώμη για όσα τους έδιναν λέγοντας γλαφυρά “έχουμε πολλά, το ξέρουμε, ακολουθούν πολλά ακόμα”-, παραμένουν και μία μπάντα που σε LIVE -με κεφαλαία- καταστάσεις, είναι να τους πίνεις στο ποτήρι κάθε φορά. Με τον πρόσφατο -προ 2ετίας- δίσκο τους “Scorched” που άρεσε στους περισσότερους πολύ, άσχετα αν διαφωνώ, δε μπορώ να μην παρατηρήσω ότι τους κράτησε σε μεγάλη φόρμα και με το που σκάνε με το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου, η ανάφλεξη στις μπροστινές σειρές ήταν νομοτέλεια. Μιλάμε για ένα ατελείωτο moshpit για την επόμενη μια ώρα που δεν σταμάτησε στιγμή και που -δυστυχώς- είχαμε και θύματα της ορμής του. Αρκετά παιδιά έπεσαν κάτω και χρειάστηκαν πρώτες βοήθειες να βγουν λίγο προς τα έξω, ενώ η άτυχη της βραδιάς ήταν μια κοπέλα που έσπασε το πόδι της και δεν μπόρεσε να το χαρεί όσο ήθελε (Βάσω περαστικά και καλή ανάρρωση)!
Μόνο που θα σας γράψω το σετ, θα καταλάβετε τι συνέβη, έχουμε λοιπόν κατά ακολουθία ομοβροντίας χωρίς το παραμικρό σημείο παύσης το “Rotten To The Core” (να βλέπεις τους μανιακούς στον κύκλο και πραγματικά να φοβάσαι), τη θερμή υποδοχή που είχε το “Bring Me The Night” παρότι σχετικά μεταγενέστερης περιόδου και εκεί που προσωπικά έχω βγει εκτός εαυτού και δεν το περίμενα είναι στο “Hello From The Gutter” (με το “Under The Influence” να’ναι το 1ο μου άλμπουμ τους που άκουσα και το συγκεκριμένο τραγούδι το 1ο πολυαγαπημένο μου) και στα καπάκια, ω του θαύματος και της εκπλήξεως, ένα συμπαγές αλλά και ισοπεδωτικό “Deny The Cross” με πολλούς οπαδούς να κοιτάζονται αν όντως ακούνε καλά. Ο Blitz στα 66 του παρακαλώ δεν καταλαβαίνει Χριστό, μασάει και φτύνει όλους τους 18αρηδες της πιάτσας και τους σβήνει σαν να μην υπήρξαν ποτέ, απίστευτη ενέργεια, απίστευτη η κιθαριστική επίθεση των Dave Linsk και Derek Tailer παρότι δεν ακούγονται τόσο καθαρά στην αρχή, ενώ ο D.D. Verni αποδεικνύεται ΜΕΓΕΘΟΣ υπόγειων συχνοτήτων. Μεγάλο συν της εμφάνισης η ντραμάκλα Jeramie Kling που αποτελεί μεγάλη προσθήκη και ήδη τους κάνει κι ακούγονται δολοφονικότεροι, τα έσπασε όλα ο παλίκαρος πραγματικά.
Η νεότερη σχετικά εποχή τους με τα “Electric Rattlesnake”, “The Surgeon” και το ομότιτλο “Ironbound” συναντάει λίγο πριν το τέλος τα κλασσικά έπη της καριέρας τους με αυτό που γίνεται στο “Elimination” να μην περιγράφεται με λόγια αλλά μόνο με γροθιές και κλωτσιές, με ένα δοξασμένο “In Union We Stand” να τραντάζει την Τεχνόπολη και με την γνώριμη διασκευή στο “Fuck You” των The Subhumans να κλείνει την ωριαία επίδειξη δύναμης των πράσινων νυχτερίδων του μεταλλικού ήχου. Θα πει τώρα κάποιος ευστοχότατα “τι να κλάσει μια ωρα Overkill” και όχι απλά θα’χει απόλυτο δίκιο, αλλά με τέτοια απόδοση, και 3 ώρες να παίζανε, οι μανιακοί από κάτω θα συνέχιζαν να τα διαλύουν όλα, όμως επειδή η ποιότητα υπερισχύει της ποσότητας όταν έρχεται η ώρα, δώσανε ρεσιτάλ θυμίζοντας μας την αντίστοιχη περσινή -και πάλι μόλις μιας ώρας- εμφάνιση των Testament που επίσης τα διέλυσαν όλα. Ο Blitz μας ευχαρίστησε τονίζοντας ότι γνωρίζει τη στήριξη μας κι ότι όποτε έρχονται εδώ αισθάνονται οικεία, ενώ ειδική μνεία αξίζει στον εγνωσμένο ηθοποιό Ορέστη Χαλκιά που τα έσπαγε στο moshpit και είναι μεγάλη τιμή όλων μας να ανήκει στις τάξεις του μεταλλικού ήχου και να είναι προσιτός, χαμογελαστός και πάντα έτοιμος για ξύλο. OVERKILL-APA για άλλη μια φορά, αναμένουμε επιστροφή αρκετά πιο σύντομα την επόμενη φορά.
HAMMERFALL
Κι αφού χαζεύουμε τα υπογεγραμμένα μας, έχοντας παράλληλα βρει και μια γωνίτσα να ξαποστάσουμε, η ώρα κοντοζυγώνει 22.30. Τα πάντα είναι έτοιμα, τα πλήρη σκηνικά των αγαπημένων Hammerfall στην εντέλεια, με τον Ηector να μας κοιτά από το βάθος και ψηλά της σκηνής. Οι ιαχές «Avenge, Avenge…» μάς βάζουν στο κλίμα και το πάρτι ξεκινά με το ομότιτλο του τελευταίου τους δίσκου, “Avenge the Fallen”. Έχοντας πλέον 7 χρόνια μακριά από την Ελλάδα, οι Σουηδοί ήρθαν με τρία επιπλέον άλμπουμ συγκριτικά με την προηγούμενη φορά. Και όταν ανεβαίνουν στη σκηνή για να παίξουν, είναι εγγυημένο πως θα περάσουν όλοι καλά. Αυτό συμβαίνει για τους εξής λόγους. Πρώτον, η μπάντα έχει επιλέξει εδώ και χρόνια να στηρίζεται σε ένα κορμό φοβερών κομματιών και να εμπλουτίζει το πρόγραμμά της με κάποια πιο καινούργια κάθε φορά. Ο κορμός αποτελείται από τα “Heeding the Call”, “Any Means Necessary”, “Blood Bound”, “Renegade”, “Last Man Standing” και “Let the Hammer Fall”, ενώ τα νέα κομμάτια από τους δίσκους μετά το “Built to Last” ήταν τα “Hammer of Dawn”, “The End Justifies” και “(We Make) Sweden Rock”, με το οποίο κι έκλεισε το βασικό μέρος του set.
Έκπληξη θα μπορούσαμε να πούμε το “Fury of the Wild”, ίσως όχι και τόσο το “Hammer High”. Δεύτερον, οι Hammerfall έχουν ό,τι έχεις αγαπήσει στο heavy metal και θες να το δεις επάνω στο σανίδι, δηλαδή συγχρονισμένες κινήσεις, πόζες, δερμάτινα, γιλέκα, σφυριά και φοβερή όρεξη που μετατρέπεται σε κέφι. Η επιλογή βέβαια των κομματιών στερεί κατά κάποιο τρόπο το στοιχείο της έκπληξης για το τι θα ακούσεις κάθε φορά, αλλά τουλάχιστον ξέρεις ότι δύσκολα θα πάει κάτι λάθος σε συναυλία τους. Τα μέλη προφανώς και βρίσκονται με κλειστά μάτια, εξάλλου αυτή η σύνθεση παίζει χρόνια μαζί, ο ήχος τους ήταν άψογος απ’ την αρχή και σε μία ώρα και ένα τέταρτο ακούσαμε 13 power metal συνθέσεις, αγαπητές σε όλους. Όταν πλέον ακούστηκε και το μπάσιμο του “Hearts on Fire”, ξέραμε ότι θα πέσει η αυλαία της πρώτης μέρας, που μας βρήκε κουρασμένους στο τέλος, μα γεμάτους χαρά.
Θαρρώ πως η πρώτη μέρα κρίθηκε επιτυχημένη, αν και προσωπικά περίμενα περισσότερο κόσμο, όπου ο χαμός που έγινε στους Οverkill, σίγουρα δεν έγινε και στους Ηammerfall. Για τους Αμερικάνους τι να πεις, τόση ώρα παρέα με τους οπαδούς, δεν είπαν όχι σε κανέναν, έκαναν ταξίδι-αστραπή από το New Jersey και πάλι πίσω μόνο για να παίξουν εδώ μετά από 13 χρόνια και ο Bobby σηκώθηκε κιόλας για να έρθει κοντά με τον κόσμο, μίλησε, φωτογραφήθηκε και υπέγραφε αβέρτα. Ελπίζουμε και του χρόνου ακόμα καλύτερα.
DAY 2 - Σάββατο 13/9/2025
Candlemass - one-off exclusive show w/ Messiah Marcolin, Gus G. & Friends, Heaven's Gate, Crypt, BattleRoar
BATTLEROAR
Οι αγέρωχοι Battleroar άνοιξαν τη 2η μέρα του φεστιβάλ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Έχοντας αποδείξει την αξία τους μέσα στις δεκαετίες, παρότι δεν κυκλοφορούν δίσκους όσο συχνά θα θέλαμε, όταν έρχεται η ώρα να ανέβουν στη σκηνή, μας θυμίζουν γιατί έχουν αγαπηθεί πολύ -δίκαια- και γιατί θεωρούνται διαχρονική αξία της σκηνής της χώρας. Με έναν πολύ καλό ήχο στο πλάϊ τους και με το βάρος των συνθέσεων τους ούτως ή άλλως να μιλάει από μόνο του χωρίς ιδιαίτερες συστάσεις, οι Battleroar μεστοί και ουσιώδεις όσο ποτέ, με τον χρόνο να τους κάνει να ακούγονται σαν το παλιό καλό κρασί, χωρίς πολλά λόγια αλλά με πολλά έργα κι επί του πρακτέου, αποδεικνύουν ότι όποτε κι αν παίξουν,είναι δεμένοι, στιβαροί, συμπαγείς, με μεγάλη τσίπα, με καθαρό βλέμμα στον ουρανό και με μηδενική διάθεση να δειχτούν αλλά να δείξουν μόνο από τι είναι φτιαγμένοι. Μακάρι να τους βλέπαμε συχνότερα, αναμένουμε τον διάδοχο του πανέμορφου “Codex Epicus” όποτε κρίνουν ότι έρχεται η ώρα του,και είναι βέβαιο ότι με την αύρα νικητών που τους διακατέχει, δεν περιμένουμε τίποτα λιγότερο από τουλάχιστον ισάξιο δημιούργημα. Ένα μεγάλο μπράβο πραγματικά!
THE CRYPT
Οι μεγάλοι Candlemass δεν ήταν η μοναδική εκπροσώπηση της Σουηδίας και της δοξασμένης της πρωτεύουσας, της χιλιοπαινεμένης για όσα μας έχει χαρίσει Στοκχόλμης. Οι The Crypt με το περσινό τους ομότιτλο άλμπουμ ήρθαν να ταράξουν τα νερά της doom πραγματικότητας κι αποδεικνύουν ότι αν ένα έθνος είναι συνδεδεμένο με το είδος, δε μπορεί παρά να είναι η Σουηδία. Με την εξέχουσα παρουσία της Pepper Potemkin -που επιβεβαιώνει τις παλιές ατάκες που λέγαμε για το περιβόητο θωρηκτό Ποτέμκιν- οι The Crypt κάνουν την πιο θεατρική εμφάνιση του φεστιβάλ, με την ίδια την Pepper σε σημεία να μοιάζει με τεράστια νυχτερίδα έτοιμη να πετάξει και να τραφεί από το κοινό που έχει μείνει λίγο εμβρόντητο να παρακολουθεί αυτό το ιδιαίτερο οπτικό θέαμα. Μπορεί σαφώς η μουσική τους να βασίζεται κατά πολύ στο image, αλλά και συνθετικά δεν πάνε πίσω, ουσιώδεις κι αυτό γιατί τα τραγούδια τους είναι σχετικά μικρά, δεμένοι μεταξύ τους, χαρούμενοι παρά τον ήλιο που τρώνε (είναι τρελοί αυτοί οι Σουηδοί, κοκκινίζουν τα μάγουλα τους σε βαθμό φλαμπέ και χαίρονται σαν μωρά) και γενικά παρά το όχι τόσο αισιόδοξο χαρακτήρα της μουσικής τους, πολύ έξω καρδιά κατάσταση και τρομερά ευχάριστοι σαν παρουσία. Κοίτα να δεις που κάθε αντίθεση τους βολεύει τελικά…
MASTERS OF CEREMONY/HEAVENS GATE
Ναι μεν όλοι περίμεναν την εμφάνιση των Candlemass, αλλά με την περίπτωση αυτή, τρομερά πιθανό να’ναι και One off και τέλος, έπαθαν μεγάλη πλάκα οι περισσότεροι. Σαφώς δε θέλω να υποτιμήσω την αξία των Masters Of Ceremony του συμπαθέστατου Sascha Paeth, οι οποίοι έπαιξαν στο πρώτο μέρος του σετ, με την φοβερή Adrienne Crown να κλέβει την παράσταση και τον αειθαλή Felix Bohnke στα τύμπανα να μοιάζει 21 κι όχι 51 και να παίζει φορώντας αρχαία Ελληνική περικεφαλαία, αλλά όλος ο κόσμος είχε εστιάσει στην 1η -και τελευταία; ποιός ξέρει!- εμφάνιση των Heavens Gate μετά από 25 και βάλε χρόνια. Στο άκουσμα και μόνο της είδησης, πέταξαν από χαρά πάρα πολλοί που δεν δίστασαν να κάνουν το ταξίδι και μόνο γι’αυτό, θα ερχόντουσαν ούτως ή άλλως για τους Candlemass μάλλον, αλλά στο άκουσμα HEAVENS GATE άναψαν λαμπάκια που δεν έσβησαν και έκλεισαν άρδην πάρα πολλά έξτρα εισιτήρια. Με τον Βonny Bilski να’ναι ίσως ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου όσο διήρκησε αυτό το φεστιβάλ στη γωνία του και μέσα στο χαμόγελο, η όλη θρησκευτική εμπειρία ξεκινάει με τον ομότιτλο ύμνο του “In Control” και πάρα πολύς κόσμος αρχίζει να τραγουδάει ρυθμικά, ενώ πολλοί δεν πιστεύουν τι βλέπουν.
Ξεκαθαρίζω το πολύ περισσότερο εορτινό και λιγότερο παικτικό μέρος της απόδοσης, ειλικρινά και χάλια να έπαιζαν, δε νομίζω ότι θα νοιαζόταν κανείς. O Herbie Langhans των Firewind εκτελεί χρέη κύριου τραγουδιστή και σε αρκετό βαθμό τα καταφέρνει, αν περιμένατε να βγουν οι τσιρίδες και τα ανεβάσματα του Thomas Rettke, αυτά είναι πράγματα εκτός λογικής που μόνο ο Michael Kiske ή ο Ralf Scheepers θα μπορούσαν να κάνουν. Ο Herbie ήταν τίμιος και με το παραπάνω και η συνέχεια περιλαμβάνει άλλα 5 (!) κομμάτια τους, με το “We Got The Time” να προκαλεί πανζουρλισμό, το “Path Of Glory” συγκίνηση, ενώ το “Gate Of Heaven” παίζεται σε μάι τρομερά speed εκτέλεση που δείχνει ότι παρότι τα χρόνια πέρασαν, μερικά πράγματα δεν ξεχνιούνται. Και φυσικά ΤΟ ΣΩΣΕ γίνεται στο “Livin’ In Hysteria” όπου και με την συμμετοχή της Adrienne στις ψηλές νότες, ο κόσμος λυτρώνεται για την αναμονή δεκαετιών και ένα απωθημένο φεύγει μέσα από την ψυχή καθενός με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αυτό που δεν περίμενα ήταν να κλείσουν με το “We Can’t Stop Rocking” σε πλήρη εορταστική διάθεση, με τον κόσμο τρομερά χαρούμενο και με την αποστολή όχι απλά να εξετελέσθη αλλά να ανοίγει την όρεξη για περισσότερα. Δε νομίζω να υπήρξε ούτε ένας που να μην σκέφτηκε μια πλήρη εμφάνιση.
*Συγνώμη που θα το πω προς πάσα κατεύθυνση, αν από όλο αυτό σταθήκατε σε λεπτομέρειες, κενά και βρήκατε κάτι να πείτε, την επόμενη φορά σε κάτι ανάλογο καθήστε σπίτια σας απλά, εδώ μιλάμε για γιορτή ξεκάθαρα.
GUS G.
O Κώστας (ας μου επιτραπεί λόγω γνωριμίας δεκαετιών) για άλλη μια φορά απέδειξε γιατί σαν άνθρωπος κυρίως πάνω απ’όλα αλλά και όταν πατάει στη σκηνή για να τα δώσει όλα, αποτελεί αξία, πολυτέλεια και πανάκεια για την διασκέδαση όποιου τον βλέπει κάθε φορά. Αυτή τη φορά συνοδευόμενος από εκλεκτούς καλεσμένους, έδωσε μια παράσταση προς μίμηση που άρχισε κι έκλεισε ιδανικά και με τον Ronnie Romero στο πλάϊ του να κάνει τα πάντα πιο εύκολα και ιδανικά αν θέλετε, δε μπορούσε να πάει τίποτα στραβά. Ατραξιόν σαφώς το να βλέπουμε να παίζεται το “Roll The Fire” των Conception με τον Roy Khan και τον Tore Østby και τον κόσμο να παραληρεί, ενώ την ώρα που στη σκηνή ανέβηκε ο “πολύς” David Ellefson που καταχάρηκε την παρουσία του και δεν έχασε μάλιστα την ευκαιρία να είναι δίπλα στον αδερφικό του φίλο Blitz των Overkill αλλά και να δηλώσει τον θαυμασμό του από κοντά στον Messiah και τους Candlemass στα παρασκήνια, η διάθεση για πάρτυ εκτοξεύεται στα ουράνια. Εκεί όμως που έρχεται η πολύ μεγάλη στιγμή έρχεται λίγο πριν το τέλος, ενώ έχουμε ήδη θαυμάσει άλλη μια φορά τα αθάνατα στον παρόντα χρόνο “Kill The King” (Rainbow) και “The Mob Rules” (Black Sabbath).
Ο Κώστας -που έσβησε μάλιστα και τούρτα για τα γενέθλια του μια μέρα πριν, πολύχρονος και πάντα μοναδικός- τόνισε πόσο μεγάλη τιμή και χαρά ήταν να συνυπάρξει δίπλα στον ΑΘΑΝΑΤΟ Ozzy Osbourne, του οποίου την προ 2 μηνών απώλεια δε μπορεί ακόμα να χωνέψει κανείς. Ο Κώστας αναφέρθηκε στο πόσο όμορφα πέρασαν μαζί, στην γενναιοδωρία και στήριξη του Ozzy στο πρόσωπο του, στο γεγονός ότι ήρθε για χάρη του ινκόγνιτο στη χώρα μας και μάλιστα δις και φυσικά στον αντίκτυπο της μουσικής του στον ίδιο. Έτσι το σετ έκλεισε με το “Bark At The Moon” αρχικά και στο τέλος με το πάντα κατάλληλο για τελειωτικές καταστάσεις “War Pigs” που το τραγούδησαν ακόμα και τα κιγκλιδώματα στην Τεχνόπολη. Είναι σε τρομερή κατάσταση ο Κώστας τα τελευταία χρόνια, λάμπει είτε με τους Firewind είτε όταν τον βλέπουμε με το προσωπικό του σχήμα, ο Romero δίπλα του είναι το τέλειο συμπλήρωμα του παζλ και τι δε θα’δινα για ένα νέο άλμπουμ που μαζί θα το πάνε στο άλλο επίπεδο. Σαφώς δε θα μπορούσαμε να ζητήσουμε κάτι περισσότερο πριν το κυρίως πιάτο της βραδιάς και με τον κόσμο πριζωμένο όσο ποτέ, έρχεται σιγά σιγά η ώρα που περιμέναμε όλοι και δη οι νεότερες γενιές που δεν είδαν ποτέ τους Candlemass.
CANDLEMASS
Οφείλω να αρχίσω με μία παραδοχή αν όχι όλων, τουλάχιστον του 99% όσων έχουν αγαπήσει τους Candlemass. Μιλάμε για μία δεδομένη αξία στο χρόνο, η οποία όμως όπως και να’χει, όσο και να θες να πεις το αντίθετο, με τον Messiah στις τάξεις της έγραψε τις πιο χρυσές σελίδες της ιστορίας της. Ως εδώ όλα καλά. Εκεί όμως που όλο αυτό αποκτούσε ΤΕΡΑΣΤΙΑ αξία και δη με ακόμα μεγαλύτερη διαφορά από τα άλμπουμ τους, ήταν σε ζωντανό περιβάλλον. Να τονίσω ότι αγαπώ τον Johan Langquist ως κομμάτι της ιστορίας τους, ο Robert Lowe είναι στους 10 αγαπημένους μου τραγουδιστές, ο Mats Leven είναι πουλέν από τα λίγα, έχω ΤΡΟΜΕΡΗ αγάπη και στον Thomas Vikström που και τι δε θα’δινα να τον έβλεπα μαζί τους, αλλά αυτό που γίνεται όταν είναι ο Messiah στη μέση της σκηνής μαζί τους χρήζει μελέτης και μπορεί άνετα να το αποκαλέσει και κάποιος στεγνά Θεία Παρέμβαση. Δε μπορώ να σας περιγράψω τη ρίγη, το δέος και το “σαγόνι στο πάτωμα” μοτίβο με το που μπήκε το “The Well Of Souls”. O Messiah με το που βγαίνει στη σκηνή εμφανώς αδυνατισμένος και γκρίζος σε σχέση με τα παλιά, αντιμετωπίζεται με υποδοχή αρχηγού κράτους και δίχως καμία υπερβολή, όλοι -ακόμα και οι υπόλοιποι Candlemass- είδαν ότι ο κόσμος αδιάψευστα και αβίαστα φώναξε το όνομα του πιο πολλές φορές κι από αυτό της μπάντας!
Πέρασαν 20 χρόνια αλλά πρακτικά δεν πέρασε ούτε μία μέρα. ΙΔΙΟΣ κι απαράλλαχτος, πιο ώριμος να πω; Τι ωριμότητα όταν ο άνθρωπος (παίζει αυτό, μην το δέσετε και κόμπο) είναι ΑΠΛΑ ΠΗΓΑΙΟΣ! “Dark Are The Veils Of Death”, κοπανάει μόνος του το κεφάλι του, τρώει και μια ψιλοτούμπα που στα @@ του τελείως, το ζει όσο κανείς έντονα, μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για τον νο.1 οπαδό των Candlemass έτσι, περισσότερο απ’όλους μας μαζί. Βιώνει μια δικαίωση, μια λύτρωση αν θέλετε, στη χώρα που λατρεύτηκε όσο πουθενά και που δηλώνει ότι του λείψαμε πολύ και μας αγαπάει ακόμα πιο πολύ. Προχωράμε μπροστά χρονικά με το “Mirror Mirror” που δε λείπει ποτέ από συναυλία τους, ενώ η 1η έκπληξη και τρομερά ευχάριστη μάλιστα, είναι το “Darkness In Paradise”, ένα κομμάτι που στις πρόβες αναρωτιόντουσαν αν και πόσοι θα θυμούνται κι αν είναι ρίσκο να παιχτεί, να όμως που παίχτηκε και ειδικά οι παλιοί οπαδοί πήγαν στα ουράνια. Επιστροφή στο “Nightfall” που είχε την τιμητική του με τα “Bewitched” (“κάναμε ένα βίντεο κάποτε γι’αυτό που μάλλον βγήκε λίγο πιο αστείο”) και “Samarithan” (“όταν κάνεις καλό στη ζωή σου επιστρέφει” μας είπε) και με 2η έκπληξη -επίσης ευχάριστη- την εκπροσώπηση του ομότιτλου άλμπουμ του 2005 με το “Black Dwarf”.
Τώρα βέβαια αν εγώ πω ότι ούτως ή άλλως θα’ πρεπε να παίζουν υλικό από εκεί κι όχι από τα τελευταία απαράδεκτα άλμπουμ που κυκλοφορούν θα γίνω ο κακός αλλά θα το λουστώ. Το 1ο κομμάτι που παίξανε ποτέ στην 1η συναυλία με αυτό το line-up όπως μας λέει ο Messiah ήταν το “Crystal Ball”, το οποίο παρουσιάζεται σε όλο του το μεγαλείο, ενώ το κύριο σετ κλείνει με Ο-Λ-Η την Τεχνόπολη να τραγουδάει ρυθμικά στους ρυθμούς του “A Sorcerer’s Pledge”. Mε ένα μικρό πάνε-έλα, επιστρέφουν με ένα κομμάτι για κάποιον… κρεμασμένο (μπρρρ!) που ο Messiah κάνει ότι δε θυμάται τον τίτλο, αλλά που να τα βάλει με τους τρελούς Έλληνες που τον βάζουν στη θέση του και μετά την καταιγίδα του “At The Gallows End”, αναφέρει “μήπως ξεχάσαμε κάποιο τραγούδι; όχι τίποτα άλλο, νιώθω λίγο μοναχικός”… Φυσικά το τέλος δε θα μπορούσε να’ναι διαφορετικό από το “Solitude”, με τον κόσμο να βιώνει εικόνες Κάθαρσης και ειδικά τους μικρότερους σε ηλικία να κατανοούν πως, γιατί και με τι βάρος ετών αγαπήθηκε αυτή η μπάντα ειδικά και ειδικότερα στη χώρα μας. Όχι, δε φτάνουν μόνο 11 τραγούδια και περίπου 85’ εμφάνισης, αλλά για όσο διήρκησε αυτό, η Αθήνα ήταν εκτός από πρωτεύουσα της χώρας μας και πρωτεύουσα του metal αυτή τη βραδιά.
Αξίζει να αναφερθεί η έκπληξη και το δέος των εκλεκτών καλεσμένων, ο Blitz και ο Ellefson ειδικά είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό όσο έπαιζαν οι Candlemass, o Østby ζήτησε να παίξουν το ακουστικό τους σετ οι Conception την ίδια μέρα για να μπορέσει να τους δει (και δώσανε και δωρεάν ακουστικό σόου στην Ακρόπολη την επόμενη μέρα, τους κάναμε Ελληνάρες κι αυτούς), ο κόσμος παραμιλούσε και προσπαθούσε να επιβεβαιώσει τι έζησε. Δε θέλω να ακουστώ κοινότυπος και υπερφίαλος αλλά μιλάμε για ΞΕΚΑΘΑΡΑ άλλη μπάντα όταν ο Messiah ανοίγει το στόμα του. Δεν το συζητώ καν ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη σχολίασε την εκδοχή μονιμότητας αυτής της κατάστασης, δεν είναι ούτε έλλειψη σεβασμού στον Langquist ούτε όσων κάνουν τώρα, αλλά αυτή Η ΘΕΩΣΗ που βιώσαμε δεν έχει αντίπαλο, ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ CANDLEMASS, τόσο απλά, λιτά και απέριττα. Ο τύπος βγήκε με 20 χρόνια που δεν ήταν ενεργός στην πλάτη και απλά τετραγώνισε τον κύκλο και ίσιωσε τα βουνά. Δεν ξέρω αν είναι δύσκολος συνεργάτης όπως έχει ειπωθεί, δεν ξέρω αν όταν βρίσκονται μεταξύ τους είναι εύφλεκτη βόμβα, δε θέλω να ξέρω στην τελική, αυτό που ΞΕΡΩ όμως κι εγώ και όλοι όσοι είδαμε ΞΑΝΑ μια δεδομένη πραγματικότητα, είναι ότι η παρουσία του είναι Ε-Υ-Λ-Ο-Γ-Ι-Α!
Εύχομαι να γίνει κωλοτούμπα ολκής και το One-off show να αποτελέσει την αρχή για κάτι που θα κλείσει το κεφάλαιο της μπάντας όπως αρμόζει, σίγουρα όμως ο εορτασμός των 40 ετών τους έγινε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, στο καλύτερο δυνατό μέρος, έπαιζαν εντός έδρας με πολλούς Σουηδούς να τους ακολουθούν και παρά την ψυχρότητα που τους χαρακτηρίζει σύμφωνα με πολλούς, είδα αρκετά Σουηδικά δίμετρα νταμάρια να δακρύζουν με αυτό που έβλεπαν, κι άμα δακρύζει ο δίμετρος ο Σουηδός που μεγάλωσε μ’αυτούς στην τελική και τους ζούσε εκ των έσω, φανταστείτε τι είδαμε στην Τεχνόπολη. Παραμιλάει ακόμα ο κόσμος και θα παραμιλάει για πολύ καιρό, το Rock Hard Festival από την πρώτη του απόπειρα πέτυχε διάνα να γίνει επίκεντρο προσοχής και να θέσει τον πήχη τρομερά ψηλά για το μέλλον. Δεν ξέρω τι έκπληξη θα σκαρφιστούν μελλοντικά και τι μπορεί να κάνουν ως καινοτομία, αυτό όμως με τους Candlemass και τους Heavens Gate την ίδια μέρα συνιστά ξεκάθαρο επίτευγμα και να ξέρετε ότι ήδη μερικές μέρες μετά, όλοι οι ξένοι μας ζηλεύουν γι’αυτό που είδαμε, σπάνε πολλοί το κεφάλι τους βλέποντας το βίντεο της πλήρους εμφάνισης τους με αυτό που έχασαν και γενικά η Ελλάδα έγινε αναφορά παγκοσμίως στους πιο έγκριτους κύκλους της μουσικής που αγαπάμε.
Τα χρόνια περνάνε, αλλά οι στιγμές μένουν, και αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία.
Για το RockOverdose,
Άγγελος Κατσούρας (Day1: Overkill, Ganzi Gun, Day 2: Candlemass - one-off exclusive show w/ Messiah Marcolin, Gus G. & Friends, Heaven's Gate, Crypt, BattleRoar)
Μιχάλης Τσολάκος (Day 1:Cobra Spell, Innerwish, Hammerfall)
Φωτογραφίες
Day 1:RockHard Festival - Greece (Elena Vasilaki Photography)
Day 2: Γιάννης Λιβανός - John Metalman Photography
Comments
