Πολλά είναι τα στοιχεία που διαμορφώνουν το μουσικό πρόσωπο του Turning Maybes Into Reality, του ντεμπούτου album των Rhopes. (Ανάσα) Hardcore φωνητικά, καθαρά φωνητικά, ακουστικά σημεία, pop σημεία, prog και μελωδικά rock ψήγματα, μέχρι και breakdowns, το Turning Maybes Into Reality είναι ένα αμάλγαμα σχετικά ετερόκλητων επιρροών που αν και δύσκολο, υπό το πρίσμα των Rhopes συνδυάζονται όμορφα δημιουργώντας ένα εμπνευσμένο και ευχάριστο δίσκο.
Το εναρκτήριο «Slaves» είναι ίσως το καλύτερο δυνατό δείγμα και το ιδανικό προεόρτιο αυτόυ που ο δίσκος έχει να μας προσφέρει. Μελωδικό στα όρια του pop, ευφάνταστο groove και ένα refrain που θα κολλήσει στο μυαλό άμεσα σαν 90’s mainstream χιτάκι (αν και σου δίνει ένα μικρό «heads up» για τη συνέχεια, στίχους δεν πρόκειται να ευχαριστηθείς – We can We can, We are We are, ξανά και ξανά). Ο δίσκος συνεχίζει στο ίδιο μήκος κύματος, με ορισμένα εύστροφα riffs και εκνευριστικά εθιστικές μελωδίες, μέχρι το «καθοριστικό» «Parallel», το οποίο με το φοβερό εναρκτήριο riff του, την αλά Darkest Era ατμόσφαιρά του και ένα υπνωτικό σόλο, «φρέσκαρε» την πίστη μου στο δίσκο.
Το «False Needs» επιβεβαιώνει ότι ο δίσκος θα παιχτεί με ενδιαφέρον όχι απλά μέχρι το τέλος, αλλά a couple of times at least, αν το προηγούμενό του έδωσε απλά μια τονωτική ένεση στην περιέργειά μου. «Lust» και τα prog στοιχεία είναι ακόμα πιο εμφανή, με το όμορφο Intro και τις φωνητικές γραμμές να κερδίζουν πόντους και ένα refrain όσο ραδιοφωνικό άλλο τόσο κολληματικό. Το «κολληματικό» ή το «εθιστικό» δεν τα ξαναχρησιμοποιώ, να τα εκλαμβάνετε ως δεδομένα ως το πέρας αυτής της δισκοκριτικής. Επιστρέφουμε σε πρίμα groovαριστή διάθεση με το «Your Peace», για να ξαναγυρίσουμε στις ημι-χελαγχολικές φόρμες με το « Comedown». Μέχρι το τέλος του δίσκου, το ενδιαφέρον στο κράμα prog/hardcore της μπάντας παραμένει αμείωτο, για να μείνω με την εντύπωση ενός πλήρους, πολυσχιδούς δίσκου, με ευφάνταστες μελωδίες που μου ξαναματαθυμίζει γιατί το prog διάγει μια περίοδο «δεύτερη νεότητας» τελευταία, χωρίς κάτι ρηξικέλευθο αλλά με ελάχιστες αναφορές στο τετριμμένο. Μοναδικά παράπονα, οι «φτωχοί» στίχοι και το τραγικά ριγμένο μπάσο το οποίο , μα τους Tesseract, όσο και αν το έψαξα σε ελάχιστα σημεία μπόρεσα να το ακούσω με ευκρίνεια (εντάξει εκτός από το funky riff που παίζει στο faithnomoreικό «Entropy Of Brain»). Και το «Extinction Is Forever» highlight του δίσκου, κατ’ εμέ.
Εν κατακλείδι, έχουμε ένα δίσκο στην χειρότερη περίπτωση αξιοπρεπέστατο, που συνίσταται σε fans του prog ήχου αλλά μπορούν να τον ακούσουν άνετα οι φίλοι από των In Flames μέχρι και των Pain Of Salvation. Thumbs Up!
Tracklist:
- Slaves
- into The Bos
- Parallel
- False Needs
- Lust
- Your Peace
- Comedown
- Truth Lies
- Extinction Is Forever
Comments
