Η τάση που επικρατεί τα τελευταία χρόνια γύρω από επιστροφές ιστορικών μελών, καθώς και ζωντανών εμφανίσεων που σφραγίζουν ουσιαστικά την επέτειο ενός κλασικού album, καλά κρατεί και συνεχίζεται σταθερά όσο αφορά το πρώτο σκέλος από τους Riot.
Η παραφιλολογία γύρω από την σχηματισμό του βασικού lineup της "Thundersteel" εποχής ,που θα συνοδευόταν από νέο δισκογραφικό υλικό δεν είναι τωρινή• ακούγεται τουλάχιστον τα τελευταία τρία χρόνια και για λόγους που δεν αναλυθούν στο παρόν κείμενο ,δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα. Αυτό που έχει σημασία, είναι πως ξεπεράστηκαν τα όποια προβλήματα και ο παίχτης-κράχτης Tony Moore ανήκει επίσημα πλέον στους Riot , κάνοντας τον Mark Reale ιδιαίτερα ευτυχισμένο, αφήνοντας παράλληλα όμως μερικά ερωτηματικά για το τι πρέπει να περιμένουμε από αυτή την σύμπραξη, λαμβάνοντας υπόψη το τι έχει διδάξει το παρελθόν.
Νομίζω πώς το να προσεγγίζει κανείς μια νέα κυκλοφορία ,έχοντας σαν γνώμονα μόνο το χτες και όχι το σήμερα είναι άστοχο, γιατί ακόμα και αν έχεις τα ίδια υλικά δεν μπορείς ποτέ να ξανά-παράγεις το ίδιο αποτέλεσμα.Εν τέλει, δεν θα είχε κανένα νόημα να χαλάσεις την μαγεία που αποπνέει από διαχρονικές δουλειές σου, η οποία έχει ριζώσει στις συνειδήσεις του κόσμου.
Αυτό είναι και το μυστικό συστατικό που οι Riot έκρυψαν καλά μέσα στο "Immortal Soul" και αυτό προσπαθούν να μεταδώσουν στις 12 νέες συνθέσεις.Η 13η κατά σειρά δουλειά τους δεν είναι σε καμία περίπτωση ούτε ένα νέο "Thundersteel", ούτε ένα "The Privilege of Power" που ενδεχομένως περιμένουν πολλοί. Το "Immortal Soul" θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα καθαρό απόσταγμα από τις καλές στιγμές του "Thundersteel" και του "The Privilege of Power" έχοντας σαν βάση παραδοσιακά Riot στοιχεία, αλλά με μια νέα φρεσκάδα που ξεκολλάει από πάνω του ό,τι μπορεί να το μεταμορφώσει σε...μπαγιάτικο.
Ξεκινώντας από το συνθετικό μέρος ,τα σπιντάτα riffs του πρώτου κομματιού -που φέρει και το όνομα της μπάντας- δίνουν το στίγμα του album και γίνεται αντιληπτό ότι αυτό που ακούγεται είναι καθαρόαιμο RIOT υλικό. Ο Moore τραγουδάει σαν παρανοϊκός και οι καλοφτιαγμένες lead και σόλο μελωδίες κάνουν αίσθηση, τόσο στο ανατολίτικο "Crawling" ,όσο και στο power/speed διαμάντι "Wings Are For The Angels". Στα συν ,η πεντακάθαρη παραγωγή που αναδεικνύει όλα τα όργανα ,δίνοντας τους όγκο και δύναμη που συνάδει με το ύφος των συνθέσεων.
Εκτελεστικά τώρα, όλο το παιχνίδι παίζεται κυρίως ανάμεσα στους πρωταγωνιστές Moore & Reale. O Αμερικάνος frontman φροντίζει να επιδεικνύει το ταλέντο του και το εύρος των φωνητικών ικανοτήτων του μέσα από το ξεχωριστό λαρύγγι του ,που φαίνεται πως δεν έχει αλλοιωθεί από την επίδραση του χρόνου.Χρωματίζει όμορφα τις συνθέσεις και ελευθερώνει έναν δυναμισμό που αντικρούει κάθε πιθανή αμφιβολία, είτε μέσα από τα ρεφρέν ,είτε ακόμα και μέσα από τα χορωδιακά φωνητικά.Από την άλλη ο Reale ,υπογραμμίζει τα κομμάτια με όμορφες μελωδίες και ατέρμονο σολάρισμα, καταδεικνύοντας την ηγετική του φυσιογνωμία. Λίγο περισσότερο ευέλικτο και όχι τόσο στατικό (πλην μετρημένων στιγμών) αν ήταν το rhythm section, θα απογείωνε το τελικό αποτέλεσμα, καθώς είναι η μοναδική αδυναμία του album.
Συνοψίζοντας, οι Riot μέσα από το "Immortal Soul" δείχνουν ότι γνωρίζουν τι κάνουν και τι θέλουν να πετύχουν μέσα από από το νέο cd τους. Αυτό σίγουρα δεν είναι ένας κακός κλώνος της μέχρι τώρα δισκογραφίας τους αλλά κάτι που θα μπορεί να χαρακτηριστεί από κάποια στοιχεία, ήτοι: αξιοπιστία, ποιότητα, έμπνευση και μουσική ωριμότητα. Και σ"αυτά έχουν πετύχει και με το παραπάνω τον σκοπό τους.
Tracklist
1. Riot
2. Still Your Man
3. Crawling
4. Wings Are For Angels
5. Fall Before Me
6. Sins Of The Father
7. Majestica
8. Immortal Soul
9. Insanity
10. Whiskey Man
11. Believe
12. Echoes
Για το Rockoverdose.gr,
Γιώργος Γούργαρης
Comments
