Μετά από κάθε report συναυλίας που γράφω λέω στον εαυτό μου ότι στο επόμενο δεν θα γίνω γραφικός. Θα γράψω ένα κανονικό άρθρο, όπως γράφουν οι περισσότεροι, αντικειμενικό και απλό. Πως γίνεται όμως να μη γίνω γραφικός μετά από αυτά που ζήσαμε όσοι τυχεροί βρεθήκαμε στο Eightball της Θεσσαλονίκης την 1η Δεκεμβρίου; Πως γίνεται να γράψεις κάτι απλό όταν αυτά που είδαμε και κυρίως ακούσαμε ξεπερνάνε κατά πολύ ακόμα και τον όρο εξαιρετικά; Γίνεται να μη είσαι γραφικός όταν για 3 ώρες και 35 λεπτά ακούς ύμνους του τεράστιου κοντού που μας έχουν σημαδέψει; Και το πράγμα, δεν τελειώνει εκεί.
Εκτός από το συγκρότημα σε αυτή τη μεγάλη γιορτή προς τιμήν του μοναδικού Ronnie James Dio, στη σκηνή ανέβηκαν νέοι και παλιοί φίλοι του συγκροτήματος για να τους βοηθήσουν σε αυτή τη μοναδική συναυλία. Και φυσικά δε μιλάμε για τυχαίους guest αφού όλοι τους ήταν ένας κι’ ένας.
Έφτασα στο χώρο στις 22:00 ακριβώς, ελάχιστα λεπτά πριν αρχίσει η γιορτή, για να βρω προς μεγάλη μου ευχαρίστηση ένα γεμάτο Eightball από ανθρώπους κάθε ηλικίας έτοιμους να τιμήσουν τον χαρισματικό αυτό άνθρωπο όπως ακριβώς του αξίζει. Με τη μουσική του. Στις 22:05, τα φώτα σβήνουν και στη σκηνή ανεβαίνει ο πρωτεργάτης αυτής της κίνησης και προσωπικός φίλος του Dio επί πολλά χρόνια, Γιώργος Γαλάνης για να μας πει κάποια πράγματα για τη συναυλία και τον Dio. Πραγματικά – και δε το λέω επειδή τυχαίνει να τον γνωρίζω προσωπικά, όπως και πολλοί από εσάς άλλωστε – αλλά αξίζουν πολλά μπράβο στο συγκεκριμένο άνθρωπο για αυτή τη κίνηση. Δεν είναι και ότι ευκολότερο. Η αγάπη όμως για αυτό που κάνεις, ξεπερνάει εύκολα τα όποια εμπόδια.
Χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις η all-star πεντάδα ανεβαίνει στο σανίδι και μας πιάνει με τη μία από τα μούτρα με τα “Mob Rules” και “Children Of The Sea”. Από την αρχή ο ήχος άψογος – οι πληροφορίες μου λένε ότι το soundcheck κράτησε μόλις 15 λεπτά (!) – και το συγκρότημα είχε μία απίστευτη ενέργεια. Στα πρώτα πέντε λεπτά καταλάβαινες ότι μόνο συναυλία-υποχρέωση δεν ήταν. Από πολύ νωρίς άρχισαν τις εμφανίσεις τους και οι guest τραγουδιστές. Την αρχή έκανε ο Βίκτωρας Αναστασόπουλος των Maidenance για το κομμάτι “Rainbow In The Dark”. Χωρίς υπερβολές ο κόσμος γύρω μου κοίταζε ο ένας τον άλλον μη πιστεύοντας πόσο καταπληκτική φωνή έχει ο εν λόγω κύριος. Τη σκυτάλη πήρε ο Γιάννης Παπαδημητρίου των Dark Nightmare για το “Dream Evil” ενώ αμέσως μετά σειρά πήρε μία ιστορική μορφή της ελληνικής metal σκηνής, ο Γιώργος Συμεωνίδης των θρυλικών Sarissa για το έπος “Man On The Silver Mountain”. Πραγματικά τι μπορείς να πεις για αυτό τον άνθρωπο; Χαίρεσαι να τον βλέπεις πάνω στη σκηνή.
Επιστροφή για τον κανονικό τραγουδιστή της μπάντας Γιάννη Παπανικολάου και σειρά είχαν τα “Voodoo” και “Still I’m Sad”. Για τον Παπανικολάου ότι και να πούμε είναι λίγο. Γνωστός για τη θητεία του σε Innerwish και Battleroar, πραγματικά έδωσε το καλύτερο του εαυτό σε όλο το live, αποδεικνύοντας πόσο μεγάλος τραγουδιστής είναι. Ακολούθησε μία τετράδα τραγουδιών και πάλι με τους guest τραγουδιστές. Πρώτο ήταν το “One Night In The City” που τραγούδησε ο καλός μου φίλος Dee Θεοδώρου των Ivory Tower. Συνέχεια με το “All The Fools Sailed Away” με τα φωνητικά να αναλαμβάνει ο Διονύσης Κόντης, πρώην frontman των Silent Rage. Στο επόμενο όμως κομμάτι οι στροφές πραγματικά ανέβηκαν επικίνδυνα με τον Μάρκο Βαλαβάνη των Everflow να αποδίδει ανατριχιαστικά όμορφα το “Falling Off The Edge Of The World”. Η τετράδα έκλεισε με το “Lonely Is The World” το οποίο τραγούδησε ο Στρατής Steele των Elisadeth και Endomain (ίσως τον θυμάστε πριν λίγο καιρό στη συναυλία των Remember Lizzy).
Αμέσως μετά ακούστηκαν τα κομμάτια “Sign Of The Southern Cross”, στο οποίο έγινε πραγματικά χαμός, “Sunset Superman” και “Breathless” με το συγκρότημα να συνεχίζει ακάθεκτο χωρίς να δείχνει ούτε ένα σημάδι κούρασης. Από γνωστούς ακούω σχόλια του τύπου “ρε συ δεν μπορεί να παίζουν τόσο καλά”, “πω και αυτός καταπληκτική φωνή έχει”, “λες καλύτερα δεν γίνεται αλλά μόλις σκάει το επόμενο κομμάτι το αναιρείς” και άλλα τέτοια όμορφα. Επιστροφή στους guest τραγουδιστές αυτή τη φορά με τους Λυμπέρη Οκλαλιώτη (Burning Sermons) και Γιώργο Συμεωνίδη να τραγουδάνε τα “Neon Knights” και “Holy Diver” αντίστοιχα. Επόμενα κομμάτια στο setlist το “Tarot Woman” και το μαγευτικό “Egypt” στο οποίο η ερμηνεία του Παπανικολάου ήταν καταπληκτική. “I” και ένα από τα καλύτερα κομμάτια των Rainbow, “Gates Of Babylon” για τη συνέχεια με τους Κόντη και Steele να αναλαμβάνουν και πάλι τα φωνητικά και ακολούθησαν τα “Lady Evil” και “Killing The Dragon”.
Κάπου εδώ θέλω να αναφερθώ και στο υπόλοιπο συγκρότημα που λόγω των περιστάσεων ίσως έμεινε λίγο πιο πίσω αλλά πραγματικά ήταν το λιγότερο εξαιρετικοί. Στην κιθάρα, ο εγκέφαλος του συγκροτήματος, Μανώλης Τσίγκος (Innerwish, Saints N’ Sinners) έδωσε ρέστα αναλαμβάνοντας το ρόλο τόσων και τόσων κιθαριστών που εμφανίστηκαν δίπλα στο Dio. Στο μπάσο ο απίστευτος Γιάννης Τσιμάς (Endomain, Dexter Ward, SSIK), στυλοβάτης του οικοδομήματος που ακούει στο όνομα Rock ‘N’ Roll Children. Από πίσω του, στα πλήκτρα ο Γιώργος Γεωργίου των Innerwish και Fortress Under Siege μας προσέφερε απίστευτη ατμόσφαιρα. Και φυσικά ο drummer Νίκος Αναστασιάδης (Dream Weaver) κοπανούσε τα τύμπανα τόσες ώρες σαν να μην υπάρχει αύριο.
Επιστροφή στο καθαρά συναυλιακό κομμάτι όμως. Από το “Killing The Dragon” και πέρα η συνέχεια ήταν το λιγότερο επική. Όχι ότι πριν η συναυλία υστερούσε σε κάτι αλλά τα πράγματα είναι απλά. Σειρά είχε ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια όλων των εποχών και θεωρώ ότι πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα “μνημεία” της metal μουσικής. Φυσικά ο λόγος για το έπος με όλη τη σημασία της λέξης “Stargazer”. Το δύσκολο έργο στο μικρόφωνο ανέλαβε ο Βίκτωρ Αναστασόπουλος ο οποίος πραγματικά ότι και να πω είναι λίγο. Θα έλεγα ότι ήταν το highlight της βραδιάς αν δεν υπήρχε εκείνο το τελευταίο κομμάτι της συναυλίας για το οποίο θα μιλήσουμε αργότερα. Απίστευτη ερμηνεία. Το ομολογουμένως δύσκολο έργο της συνέχειας, ανέλαβε με απόλυτη επιτυχία ο Μάρκος Βαλαβάνης με το κομμάτι “Kill The King” που και πάλι από κάτω έγινε πανικός στο κοινό.
Ακολούθησαν τα “Sacred Heart” και “Rock ‘N’ Roll Children” που φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει, με τον Παπανικολάου να αναλαμβάνει και πάλι τα φωνητικά, για να περάσουμε στο τελευταίο πακέτο με τους guest τραγουδιστές. “Die Young” με τον Νίκο Γκάρα των Mandrake (kudos για το Suicidal Tendencies t-shirt) στα φωνητικά, το υπερκλασσικό “Don’t Talk To Strangers” με τον Γιάννη Παπαδημητρίου και τέλος το “Long Live Rock ‘N’ Roll” με τον Γιώργο Συμεωνίδη να κλείνει τον κύκλο των guest.
Αμέσως μετά ο ύμνος “We Rock” και φυσικά το ανυπέρβλητο, ανεπανάληπτο και για πολλούς ορισμό της metal μουσικής, “Heaven And Hell”. Δεν ξέρω πόση ώρα μπορεί να κράτησε το κομμάτι ο Γιάννης Παπανικολάου, όπως έκανε και ο μεγάλος άλλωστε, αλλά πραγματικά ότι και να πούμε για αυτό το κομμάτι είναι λίγο.
Κάπου εκεί όμως είχε έρθει η ώρα για το τέλος αυτής της μαγικής βραδιάς. Ή μήπως όχι; Κάτι έλειπε. Αυτή η βραδιά δεν θα μπορούσε να τελειώσει έτσι "απλά". Πριν από πολλά χρόνια, το μακρινό 1985, ο Dio πήρε την πρωτοβουλία να μαζέψει μερικούς από τους σημαντικότερους μουσικούς της εποχής για να ηχογραφήσει ένα single για φιλανθρωπικό σκοπό. Ως σήμερα αυτό είναι κάτι που παραμένει αξεπέραστο. Τι πιο ταιριαστό λοιπόν να από το να γίνει κάτι τέτοιο και στη Θεσσαλονίκη 27 χρόνια μετά; Ο Μανώλης Τσίγκος κάλεσε στη σκηνή όλους τους guest όπως επίσης και κάποιους φίλους της μπάντας για το κομμάτι “Stars”. Πραγματικά είναι εκπληκτικό να βλέπεις τόσο πολύ κόσμο να τραγουδάει ένα κομμάτι ζωντανά, κλείνοντας τη συναυλία με το καλύτερο δυνατό τρόπο. Είμαι σίγουρος ότι από κάπου εκεί πάνω ο κοντός μας έβλεπε και ένιωθε περήφανος. Όχι για τις τιμές που του αποδίδουμε. Όχι κάτι τέτοιο ποτέ δεν τον ένοιαζε. Αλλά για το πως κατάφερε να ενώσει τόσους ανθρώπους με ένα κοινό παρονομαστή. Τη μουσική.
Το ρολόι έδειχνε 01:40. 3 ώρες και 35 λεπτά μαγείας. Πραγματικά ασύλληπτο. Ο όρος “συναυλία της χρονιάς” προσδίδεται κατά καιρούς σε πολλές συναυλίες αλλά πραγματικά τι μπορεί να ξεπεράσει αυτό που ζήσαμε; Μία συναυλία η οποία έχει μία σημαντική διαφορά από τις συνηθισμένες συναυλίες. Είχε ψυχή, καρδιά και αγάπη. Αγάπη για έναν άνθρωπο που έχει επηρεάσει τόσους και τόσους. Αγάπη για τη μουσική γενικότερα και αυτό που πρεσβεύει. Το έβλεπες στα μάτια όλων όσων ανέβηκαν στη σκηνή του Eightball το βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου 2012. Μακάρι να γίνουν στο μέλλον και άλλες τέτοιες ενέργειες. Πραγματικά τις χρειαζόμαστε.
Νομίζω ότι όλοι μας οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους δούλεψαν για να γίνει αυτή η συναυλία γιατί πραγματικά μιλάμε για κάτι που παρόμοιο του δύσκολα θα ξαναδούμε από άλλο συγκρότημα. Συνέχεια στις 24 Δεκεμβρίου με την επόμενη συναυλία των Rock ‘N’ Roll Children στο Κύτταρο της Αθήνας (link).
Τέλος θα ήθελα να στείλω τους χαιρετισμούς μου – κάτι που πραγματικά δεν έχω κάνει ποτέ μέσω των κειμένων μου αλλά νομίζω ότι αυτό είναι λίγο διαφορετικό – σε όλους τους φίλους που είδα στη συναυλία, μερικούς μάλιστα μετά από αρκετά χρόνια, ειδικά αυτούς που ανέβηκαν από Αθήνα: Dr. P, Dee, Γιατρέ, Saxona, Κώστα Κ. εύχομαι να τα πούμε σύντομα ξανά!
Setlist:
Mob Rules / Children Of The Sea / A Light In The Black / Rainbow In The Dark / Dream Evil / Man On The Silver Mountain / Voodoo / Still I'm Sad / One Night In The City / All The Fools Sailed Away / Falling Off The Edge Of The World / Lonely Is The Word / Sign Of The Southern Cross / Sunset Superman / Breathless / Neon Knights / Holy Diver / Tarot Woman / Egypy / I / Gates Of Babylon / Lady Evil / Killing The Dragon / Stargazer / Kill The King / Sacred Heart / RnR Children / Die Young / Don't Talk To Strangers / Long Live RnR / We Rock / Heaven And Hell / Stars
Για το Rockoverdose
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες:
Ιωάννης Manowar Θεοδωρίδης
Στέλιος Αλευρόπουλος
Comments
