Λίγες φορές έχω νιώσει στη ζωή μου τόσο βάρος ευθύνης στο να μπορέσω -ή έστω να προσπαθήσω- να αποτυπώσω τι συνέβη με όσα είδαν τα μάτια μας και άκουσαν τα αυτιά μας, καθώς μιλάμε για κάτι εξωπραγματικό και θεωρώ με 100% ταύτιση συναισθημάτων και πληρότητας όταν αφήσαμε στο τέλος το Τerra Vibe στη Μαλακάσα. Όλοι ξέρετε από πόσα -και όχι μόνο 40- κύματα πέρασε η διεξαγωγή αυτής της ημέρας, με τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ King Diamond να έχει κληρονομήσει ένα ύπουλο και απειλητικό για τον ίδιο και τη διεξαγωγή της συναυλίας στρεπτόκοκκο και οι καρδιές όλων άρχισαν να χτυπάνε πολύ έντονα στο ενδεχόμενο ακύρωσης. Δεν θα είναι υπερβολή να πούμε ότι για 2-3 μέρες αρκετοί ξενύχτησαν πάνω από τις οθόνες τους με συνεχείς ανανεώσεις, βλέποντας τον Βασιλιά να ακυρώνει τη μία συναυλία μετά την άλλη, μέχρι να δουν την πολυπόθητη ανακοίνωση πως θα κάνει ότι μπορεί για να δώσει το παρόν στην Αθήνα και γι’αυτό ξεκουράζεται όσο γίνεται. Το πήρε πάνω του ο King ειδικά για τη χώρα μας, μπορώ να το πω με βεβαιότητα, και γι’αυτό στο τέλος αυτό που είδαμε όλοι ήταν πολλαπλάσιο της μέσης χαράς που θα είχαμε, χώρια το αξεπέραστο αποτέλεσμα. Ας δούμε αναλυτικά τι συνέβη στην ημέρα.
Corrupted Symmetry
Ξεκίνημα με τους πάρα πολύ καλούς, σοβαρούς, άρτια τεχνικά καταρτισμένους και γενικά ΣΟΒΑΡΟ συγκρότημα Corrupted Symmetry. Χωρίς καθόλου άγχος και με πάρα πολύ καλό ήχο στο πλάϊ τους, τα παιδιά για περίπου 35’ θα απλώσουν τις αρετές τους, παρουσιάζοντας ένα βαρύτατο προοδευτικής υφής αποτέλεσμα, δε μπορώ να πω ότι πολυσυμφωνώ με το power/prog συνδυαστικό μοτίβο που τους έχουν προσάψει καθώς θεωρώ είναι πολλά περισσότερα από αυτό. Φοβερές κιθάρες, άρτιο rhythm section, σωστότατος ο τραγουδιστής, το νεαρό της ηλικίας δεν τους εμποδίζει να σταθούν με επαγγελματισμό στη σκηνή και κερδίζουν επάξια το χειροκρότημα του κοινού. Το ντεμπούτο τους έξυπνα τιτλοφορούμενο ως “Demo” δείχνει ότι έχουν και τη σωστή προσέγγιση αλληγορίας και είναι ένα πάρα πολύ καλό άλμπουμ που ως βάση για το μέλλον, μπορεί να τους οδηγήσει σε ακόμα ποιοτικότερες στιγμές. Τους εκτιμούσα από την πρώτη ακρόαση και περίμενα να τους δω καθώς δεν είχα την ευκαιρία σε προηγούμενες εμφανίσεις τους, και μου επιβεβαίωσαν του λόγου το αληθές για όλα τα παραπάνω (και με το παραπάνω). Τα χάρηκα τα παλικάρια γιατί ήταν σίγουρα μεγάλη στιγμή γι’αυτούς και τη ρούφηξαν μέχρι τέλους, με σοβαρότητα και με σεβασμό στο κοινό που τους παρακολούθησε. Τα καλύτερα έρχονται και εύχομαι ολόψυχα να έρθουν πολύ γρήγορα.
Typhus
Mε την ώρα να δείχνει 19.25 και τις πρώτες ουρές αυτοκινήτων να σχηματίζονται, ξέραμε ότι κοντοζύγωνε η εμφάνιση των δικών μας Τyphus, που έμελλε vα ανέβουν στη σκηνή περίπου 15 λεπτά νωρίτερα από το προγραμματισμένο και να μείνουν επάνω μέχρι τις 20.05 περίπου. 40 λεπτά γεμάτα από ξέφρενο thrash για μπάχαλα και καταστροφή, με γερές δόσεις heavy/speed metal. Γρήγορες και δυναμικές συνθέσεις, που μου άφησαν πάλι καλές εντυπώσεις, όπως το 2023, ξανά σε ανοιχτό χώρο και με 7 συνθέσεις να παρουσιάζονται σε όσους άφησαν τη βολή του τραπεζιού κι έκατσαν όρθιοι να δουν τους συμπατριώτες μας από την Αθήνα. Κομμάτια-κράχτες τα καινούργια “Catacombs of Sancre Tor”, με το οποίο και μπήκαν, αλλά και το “Only Ashes Remain”, ενώ από το “Mass Produced Perfection” επέλεξαν 2 συνθέσεις, το “Dyatlov Pass” και το “Terrorzone” με το οποίο μας αποχαιρέτησαν. Νομίζω πως οι 5 συνθέσεις του νέου τους δίσκου, “Fate Weaver”, που επισήμως κυκλοφορεί στις 10/10/2025, άφησαν πολλές υποσχέσεις και αφού μας ευχαρίστησαν, ανανέωσαν το ραντεβού με το κοινό τους για τις 8 Νοεμβρίου, όπου και θα το παρουσιάσουν στην ολότητά του. Γενικά μιλώντας, δεν είχαν θέματα ήχου αλλά και ζέστης, κάτι που τους έδωσε άλλη ώθηση και άνεση επάνω στο σανίδι.
Paradise Lost
Άρχιζε να βραδιάζει, ο πολύς κόσμος φεύγει από τη σκηνή και τα φώτα χαμηλώνουν. Ναι, ο Βασιλιάς ήταν ο κυριότερος λόγος να οδηγηθούμε ως το Terra Vibe, αλλά πάντα μια εμφάνιση των βασιλιάδων της μελαγχολίας θα μας τραβάει κοντά τους. Paradise Lost λοιπόν, για να πάρουμε και φέτος τη δόση μας. Γνωστή εισαγωγή, καλά ξεκινάμε, “Enchantment” και για τα επόμενα 70 λεπτά της ώρας, οι Βρετανοί επιλέγουν ένα μικρό best-of να παρουσιάσουν, με κάποιες εκπλήξεις. Ο Mackintosh αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα στην κιθάρα στο εναρκτήριο κομμάτι και ο ήχος δεν βοηθά πολύ ούτε στο “Forsaken”, αλλά ευτυχώς γίνεται μπόμπα στο “Pity the Sadness”. O Jeff Singer στέκεται αρκετά καλά στα τύμπανα, βέβαια σε κάποια σημεία δεν συγχρονίζεται καλά με τον Edmondson, είναι όμως πεπειραμένος σε αυτό το είδος (έχει παίξει και με My Dying Bride μεταξύ 2018–2022) και αποδίδει στη συνέχεια όπως πρέπει τα κομμάτια.
Το “The Last Time” ακούγεται εξαιρετικά, το “Eternal” μπορείς να το πεις την πρώτη έκπληξη, ενώ το βασικό πρόγραμμα των 11 κομματιών κλείνει με μια εκπληκτική εκτέλεση του “Say Just Words”. Encore με το αγαπημένο “Embers Fire” και στο καπάκι η δεύτερη έκπληξη με τη διασκευάρα στο “Smalltown Boy”, η οποία ακούγεται κλάσεις ανώτερη ζωντανά. Φινάλε με “Ghosts” για μια ακόμα καλή εμφάνιση των πολυαγαπημένων μας Paradise Lost στη χώρα μας. Σίγουρα τους έχουμε δει και καλύτερα, ο κλειστός χώρος πάντα είναι ιδανικότερος, ο Nick Holmes ήταν αρκετά απόμακρος, βαρύς και βλοσυρός, τον ενοχλούσε εμφανώς κι ένα φως από τον πύργο της κονσόλας που έπεφτε στα μάτια του, αλλά κι αυτό διορθώθηκε. Είναι σίγουρο πως θα επιστρέψουν χειμωνιάτικα μετά την κυκλοφορία του νέου δίσκου, τους αγαπάμε και τους περιμένουμε.
KING DIAMOND
Αφού πρώτα δώσω θερμά συγχαρητήρια κι από τη μεριά μου στους Typhus για την φοβερή και μεστή εμφάνιση και τονίσω πόσο έξω καρδιά ήταν οι Paradise Lost κι ας μη μπορούσε ο Nick Holmes να τα καταφέρει σε σημεία όσο ήθελε, πάμε στα δύσκολα. Ξεκινάω να γράφω χωρίς να σβήσω τίποτα και το κρίμα στο λαιμό μου, one take που λένε και σε κάτι Αγγλικά χωριά… Η ώρα είναι 22:30 και έχοντας ήδη δει να σχηματίζεται το εντυπωσιακό σκηνικό με τις σκάλες και το drum set πάνω από τη σκηνή, είμαστε πλέον έτοιμοι -ή έτσι νομίζαμε τουλάχιστον- να υποδεχτούμε τον King Diamond και τη συγκροτηματάρα του, με το δικό μας κορίτσι την Hel Pyre να τους συνοδεύει και που είμαι πάρα πολύ βέβαιος ότι ευθύνεται κατά πολύ για το πόσο έσφιξε τα δόντια ο Βασιλιάς για να είναι σε θέση για την Αθηναϊκή εμφάνιση, θεωρώ τον μπίζαρε τόσο πωρωτικά, και ο King που ούτως ή άλλως λατρεύει τη χώρα μας πολύ και οι γνωρίζοντες πρόσωπα και πράγματα το ξέρουν πολύ καλά, όχι απλά υπερέβη εαυτόν αλλά και το ύπουλο βακτήριο, αλλά τελικά όσα έγιναν, συνέβησαν με τέτοιο τρόπο για να φτάσουμε σε (απο)θέωση θεάματος και συναισθημάτων στο τέλος της συναυλίας.
Διόλου τυχαία, λίγο πριν την έναρξη της συναυλίας, παίζει στα ηχεία το “The Wixard” των Uriah Heep, της αγαπημένης μπάντας του King. Η πρώτη μου σκέψη είναι ενδόμυχα ‘αυτό θα πάει ΠΟΛΥ καλά”, και μέχρι να καταλάβω τι γίνεται, από τα ηχεία ακούγεται η εισαγωγή του “Funeral” που ανοίγει το εμβληματικό “Abigail’. Το κοινό (μάλλον) περιμένει τι ακολουθεί, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ακολουθεί το “Arrival” δείχνει τι θα γίνει στα επόμενα 90’ της συναυλίας. Παιδιά συγχωρέστε με για όσα κεφαλαία θα δείτε κι αν σας φανούν υπερβολικά, σας διαβεβαιώνω όπως και οι -λίγοι δυστυχώς- χιλιάδες που ήταν εκεί ότι ΔΕΝ είναι. Σκάνε λοιπόν οι κιθάρες. Συγνώμη! ΟΙ ΚΙΘΑΡΕΣ ΘΕΕ ΜΟΥ! Σαν να βάλανε βαριοπούλες να βαράνε τις χορδές και να παίζονται από άψυχα cyborgs που έχουν υπολογίσει τα πάντα χωρίς συναίσθημα, ο Andy LaRocque δεξιά όπως βλέπουμε τη σκηνή κι αντίστοιχα ο Mike Wead εξ αριστερόν, αρχίζουν ένα ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ παιξίματος που θα ντρόπιαζε όποιον θέλει να αποκαλείται “συνάδελφος” τους (και χωρίς τα εισαγωγικά. Μιλάμε για ένα δίδυμο που και έναν από τους δυο να είχε ο King στη διάθεση του, θα ξεφτίλιζε καριέρες άλλων, φανταστείτε λοιπόν και τους 2 μαζί σε πλήρη συστοιχία και με ακρίβεια Ελβετικών ρολογιών.
Τι βάρος, τι όγκος, τι καθαρότητα ήχου… τα riffs να ακούγονται ήδη λες και παίζουν οι Bolt Thrower (ναι, για τέτοιο βάρος και όγκο μιλάμε), τα Leads να παίρνουν ψυχές, όλα παιγμένα τόσο στην εντέλεια και πάμε στα τύμπανα. Συγνώμη ξανά. ΣΤΑ ΤΥΜΠΑΝΑ ΘΕΕ ΜΟΥ! Ο Matt Thompson που είναι τόσα πολλά χρόνια δίπλα στον Βασιλιά, έδειξε γιατί είναι στο πλευρό του από το 2000. 25 χρόνια παίζοντας αυτά τα ιερά κομμάτια της καριέρας του King και με τον τρόπο που το κάνει, κάτι σημαίνει. Ε ο άνθρωπος ΟΡΙΣΕ τι θα πει heavy metal ντράμερ χθες. Καταπληκτικός χωρίς να χάνει σημείο, παίζοντας την παραμικρή λεπτομέρεια και ειδικά σε ότι αφορά το υλικό που πρωταγωνίστησε ο Mikkey Dee (ο οποίος αυτός κι αν ΟΡΙΣΕ πως πρέπει να είναι οι ντράμερ), με όλα τα γεμίσματα, τις αλλαγές, τις κρυφοπουτανιές σε κάθε σημείο και με ένα συμπαγέστατο ήχο, πάνω από τα κεφάλια των υπολοίπων εκεί που ενώνονταν οι σκάλες των σκηνικών, μας κατέβασε τα σαγόνια στο έδαφος. Και όλα αυτά έχουν ήδη περάσει από το μυαλό μας σαν αίσθηση ΠΡΙΝ ο πρωταγωνιστής και πόλος έλξης της βραδιάς ανοίξει το στόμα του. Γιατί άπαξ και το άνοιξε, ήρθε το οριστικό ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ κάθε πιθανής περιγραφής.
Κι ανοίγει το στόμα του λοιπόν ο King και χωράει τον κόσμο όλο μέσα του. Α-Υ-Τ-Η η απόδοση του ήρθε μετά από στρεπτόκοκκο, με τον ίδιο να αναφέρει ότι θα κάνει διάλειμμα 6 ημερών αντί για 14 που είχαν συσταθεί. Και με τη φωνή του ΣΤΟ ΘΕΟ, λες και είναι ακόμα γύρω στα 30, μην κοντεύοντας τα 70, όπως τότε που σαν ένα από τα πνευματικά παιδιά του Alice Cooper (τον οποίο θα δούμε σήμερα) σόκαρε τον κόσμο με την παρουσία του αλλά και το εύρος της φωνής του. Δηλαδή αν αυτό που είδαμε ήταν ο μέχρι προσφάτως καταπονημένος και ταλαιπωρημένος King, τι μπορεί να βλέπαμε αν όλα αυτά δεν είχαν συμβεί; Μεθυσμένοι ήδη από τη χαρά και την ανακούφιση όσων συνέβησαν οι οπαδοί και με τη συνειδητοποίηση του “όχι απλά τον βλέπουμε, αλλά τραγουδάει Ε-Τ-Σ-Ι”, η αδρεναλίνη αρχίζει να ξεφεύγει. Δεν ξεχνάω τον πιο “πρόσφατο” στη μπάντα αλλά πολύ σπουδαίο μπασίστα και άκρατο headbanger Pontus Engberg, που μαζί με τον Thompson έφτιαξαν μυθικό rhtyhm section, μεγάλος παίχτης, τρομερή εικόνα να τον βλέπεις να κοπανιέται στη μέση της σκηνής δίπλα στον King, καίριο σημείο τομής όλων μαζί στη συνολική τους απόδοση, ξεκάθαρα παίχτης που δένει την ομάδα και δίνει ασίστ.
Και μια και λέμε για ασίστ, μετά το “Arrival” πάμε καπάκι σε ένα “A Mansion In Darkness” το οποίο παίζεται σε τόσο υψηλή ταχύτητα (σχεδόν speed/thrash tempo) και δύναμη, που κανείς δεν πιστεύει σε μάτια και αυτιά με όσα βλέπει κι ακούει. H Hel Pyre δίπλα στον Matt Thompson με τα πλήκτρα της, γυρνάει κάποιες φορές και τον κοιτάει εντυπωσιασμένη, ενώ το χαμόγελο της που όλο αυτό το βλέπουμε στη χώρα μας δε μπορεί να κρυφτεί. Η απόδοση, το παίξιμο, ή ένταση και καθαρότητα όλων όσων βλέπουμε και ακούμε μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Ο King είναι σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, δεν τον αγγίζει τίποτα υλικό, απλά εξιστορεί αυτές τις νοσηρότητες που έγιναν μέρος και εν τέλει κτήμα μας όλες αυτές τις δεκαετίες και δε θα μπορούσαμε να φανταστούμε εαυτόν χωρίς αυτές, βλέπω κόσμο να έχει χάσει κάθε ικανότητα έκφρασης, κίνησης, ίσως και λογικής με όσα γίνονται. Αφού μας χαιρετάει πρώτη φορά και μας παρουσιάζει όλη τη μπάντα, ξεκινώντας από την Hel Pyre σαν τζέντλεμαν, και με το όνομα του Andy LaRocque ειδικά να το φωνάζει το κοινό συνεχώς, ακούμε ένα φοβερό ΧΩΣΙΜΟ στο “Halloween” όπου επιστρέφουμε στις αρχές της καριέρας του σχεδόν 40 χρόνια πριν. Τι κάνουν οι άνθρωποι!
Και για να δούμε ότι δεν είναι καλοί μόνο στο να “καρφώνουν” τα παλιότερα κομμάτια, ξαφνικά ακούγεται ένας γνώριμος ρυθμός, με το “Voodoo” να δίνει πολύ μεγάλη χαρά στον κόσμο, ενώ η κοπέλα που εκτέλεσε χρέη ηθοποιού κατά τη διάρκεια του σόου, βγαίνει έξω ως Lula και πραγματικά “τρελαίνεται” δίπλα στον King, ενισχύοντας τη θεατρικότητα όσων βλέπουμε με το νευρικό χορό της, ενώ ο King στέκεται χαιρέκακα δίπλα της εξιστορώντας το concept με πλήρη λεπτομέρεια. Κι αφού έχουμε ένα από τα πρώτα “πάνε-έλα” όλων από τη σκηνή ακούγοντας “Αυτούς” στο background, μετά και την ανατριχίλα του “Them”, έρχεται η ώρα να παιχτεί ένα από τα δυο νέα κομμάτια που περιμένουμε να αποτελέσουν μέρος του επερχόμενου άλμπουμ “Τhe Institute”. Προσωπικά είναι ένα τραγούδι που μου άρεσε αρκετά όταν κυκλοφόρησε πέρυσι, ωστόσο ζωντανά ακούγεται ακόμα καλύτερο και θεωρώ πως και όσοι είχαν τυχόν ενστάσεις, ενδέχεται να κάμφθηκαν ως και να εξαφανίστηκαν πλήρως. Και με την ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ του “Two Little Girls” να “σπάει” κάπως την βαρύτητα και με τον King αρκετά θεατρικό να ανεβαίνει τα σκαλιά και να κρατάει στο τέλος την κούκλα, έρχεται μία από τις τοπ στιγμές της βραδιάς και το σίγουρα σοκαριστικότερο μπάσιμο από όλα τα κομμάτια που ακούσαμε όλοι.
Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, ένα “Sleepless Nights” από ΑΛΛΟ ΣΥΜΠΑΝ, δε νοείται το πως μπήκαν έτσι όλοι μαζί συγχρονισμένα και σε μοτίβο “θα σας πάρουμε τα σκαλπ και θα τα καρφώσουμε σε πασσάλους”. Ο King όχι απλά δεν κρατιέται να προστατεύσει τη φωνή του μετά από όσα πέρασε αυτές τις μέρες, αλλά θαρρείς κι ακούγεται και πιο ψηλά απ’ότι στις κανονικές εκτελέσεις, έχει πλέον συγκινήσει και τον πιο ανέκφραστο, τρίζει μέχρι κι ο πύργος του ηχολήπτη στη μέση του κυρίως χώρου με αυτά που γίνονται, τέτοια μπάτσα στα μούτρα με το αποτύπωμα του χεριού να μένει ανεξίτηλο, νομίζω είναι κάτι που πρέπει να το ζήσει κάποιος γιατί ότι και να πω εγώ ή όποιος το είδε, πάλι κάτι θα φαίνεται να λείπει. Κι αφού το κοινό μαζεύει τα κομμάτια του, έρχεται μια νέα εισαγωγή να προετοιμάσει το επόμενο έδαφος, αυτή του “Out From The Asylum”, όπου “Αυτοί” πάλι γίνονται μέρος της ζωής μας, με το “Welcome Home” άμεσα να σηκώνει κάθε τρίχα (και μόριο) στο έπακρο, και με την σιχαμένη γιαγιά να κάνει την εμφάνιση της πάνω στο αμαξίδιο, τον King να την παίρνει από το χέρι και την όλη χορογραφία της γιαγιάς να περνάει μπροστά από κάθε μέλος ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ!
Και όπως και στην αρχή με τα κομμάτια του “Abigail” μετά την εισαγωγή, έτσι κι εδώ έχουμε το “The Invisible Guests”, να συνεχίζει το όλο ΣΟΚ που έχουμε πάθει όλοι. Η ομαδάρα του King στο πλάϊ του (οι έγχορδοι) και πάνω από το κεφάλι του (H Hel κι ο Matt) είναι σε παρούσα φάση Παρί Σεν Ζερμέν, σηκώνει Τσάμπιονς Λιγκ και παγκόσμια κύπελλα συλλόγων για πλάκα (Συγκροτημάτων στην προκειμένη) και με φιλοδώρημα τεσσάρες και πεντάρες σε κάθε ανυποψίαστο αντίπαλο. Τι μετρονόμοι παιχτικής υπέρβασης, αρτιότητας και έκφρασης είναι όλοι τους, τι χημεία και δέσιμο μπορεί να έχουν, τρομάζω πραγματικά στη σκέψη να είχαν κάνει και περισσότερες συναυλίες αν δεν είχε τα ενδιάμεσα προβλήματα υγείας ο King με τη μπάντα κάπως ανενεργή, δηλαδή πόσο καλύτερα (ή χειρότερα, όπως το βλέπει κανείς) θα ήταν όλα τα παραπάνω! Δεν υπάρχει όμως καιρός για ερωτήματα. Επιστροφή ξανά στην αρχή όλων, 2ο κομμάτι από το “Fatal Portrait”, με το τρομερό “The Candle” να μας δίνει λίγη από την ατμόσφαιρα της εποχής και στην άκρη του μυαλού να εγείρεται το ερώτημα “πως να ένιωσαν άραγε όλοι όταν το άκουσαν αυτό σχεδόν 40 χρόνια πριν”… Το 2ο και τελευταίο νέο κομμάτι που παίζεται είναι το “Masquerade Of Madness”!
Αυτό είναι ένα κομμάτι που έχει αρέσει πολύ και που συναυλιακά λειτουργεί άψογα δίπλα στα παλιότερα κομμάτια, χωρίς να χάνεται η συνοχή της εμφάνισης. Κι έρχεται η ώρα που προσωπικά εγώ αλλά και πάρα πολλοί που ξέρω περίμεναν. Το λόγο παίρνει η Hel Pyre μετά από παρότρυνση του Βασιλιά, ο οποίος έδειξε με τον τρόπο του ότι της έχει αδυναμία, έτσι ανέφερε ότι κάθε βραδιά παίζουν ένα παιχνίδι και μπορεί η ίδια να διαλέξει ένα τραγούδι! Η Hel ρωτάει το κοινό “να παίξουμε το “Eye Of The Witch”; με το κοινό να επευφημεί και το ΑΓΙΟ μπάσιμο του κομματιού που ανοίγει το -κατ’εμέ και πάρα πολλούς εκεί έξω- κορυφαίο άλμπουμ της προσωπικής του καριέρας (κατά άλλους το κορυφαίο άλμπουμ της καριέρας του γενικά) να λυτρώνει πολύ κόσμο. Τι δύναμη και πάλι στα παιξίματα, τι βίωμα για κομμάτι, τι μεγάλη στιγμή όλο αυτό που ζούμε συνολικά. Και με το που μας ρωτάει αν θέλουμε άλλο ένα κομμάτι από αυτό το άλμπουμ (όλο το δίσκο θέλαμε αλλά τέλος πάντων), μας λέει μια άλλη ιστορία, όπου και καλά υπάρχει ένα μυστικό. Μας λέει λοιπόν και καλά ψιθυριστά ότι εκεί ψηλά που στέκεται η Hel Pyre με τα πλήκτρα της, είναι λες και βρίσκεται πιο κοντά στον Θεό.
Αυτό που όμως δεν ξέρει λέει, είναι ότι στο τέλος θα πάει στην Κόλαση μαζί του, έτσι επειδή βάλανε ένα στοίχημα τις προάλλες και ο King το κέρδισε, η απόφαση του είναι ότι πρέπει να καεί. Και μπαίνει το “Burn” -το σημειωτέον αγαπημένο μου κομμάτι του- και παίζεται σε ένα MONO THRASH μοτίβο που και όσοι είχαν μείνει ακίνητοι όλη τη διάρκεια της συναυλίας, έχουν λύσει κοτσίδες σβέρκους και σώματα και πάνε πάνω κάτω στο ρυθμό. Ο ήχος έχει αγγίξει στρατόσφαιρα ποιότητας, όλα είναι υπέροχα, όλα είναι πεντακάθαρα, πραγματικά αν είναι να καούμε και να πάμε στην Κόλαση όπως λέει ο ίδιος, ποιός θέλει να μείνει στα εγκόσμια μετά από αυτό; Το κερασάκι στην τούρτα όλων αυτών είναι μετά από μια προσωρινή αποχώρηση, η επιστροφή με τον ομότιτλο ύμνο του “Abigail” να κλείνει τη συναυλία σε πληρότητα που δεν μετριέται με οποιαδήποτε μονάδα μέτρησης και με την επίσημα κορυφαία εμφάνιση του Βασιλιά στη χώρα μας να έχει πάρει σάρκα, οστά κι ότι άλλο θέλετε. Δεν ήμουν εκεί το 1990 στην 1η του εμφάνιση, αλλά δε μπορώ να πιστέψω ότι ακόμα και με τους παιχταράδες που είχε, ήταν ΤΕΤΟΙΑ ασύλληπτη εμπειρία και πληρότητα, ζητώ συγνώμη από τις αναμνήσεις των μεγαλύτερων.
Είμαι όμως τόσο βέβαιος ότι κι όσοι βρέθηκαν σ’εκείνη την 1η ιστορική εμφάνιση, θα συμφωνήσουν ότι αυτό που έγινε στη Μαλακάσα υπερέβη κάθε σύγκριση, όχι μόνο σε ότι αφορά εμφανίσεις του ίδιου αλλά και των υπολοίπων εκεί έξω. Με μια πρόχειρη ματιά πάρα πολλοί φίλοι του κύκλου μου -άρα αυτομάτως και μεγάλοι γνώστες καταστάσεων, εμπειριών και εν γένει μουσικού εύρους- μιλάνε για εμφάνιση στο τοπ 5 της ζωής τους. Άλλοι μιλάνε για κάτι που μπορεί να μην ξαναδούν. Συνολικά έχουν πάθει όλοι την πλάκα τους. ΔΙΚΑΙΩΣ αν με ρωτάτε. Και με την όλη φιλολογία/φημολογία πριν την συναυλία, όλο αυτό το συναίσθημα με όλη αυτή την οργασμική και ανεπανάληπτη απόδοση, έφερε αλληλουχία πληρότητας και υπέρβασης από κάθε πιθανή κι απίθανη άποψη. Μπορεί να μοιάζουν όλα τα παραπάνω λίγο ψυχρά και υπολογιστικά, καθώς σε καμία περίπτωση ξαναλέω δε μπορεί να αποτυπωθεί to σύνολο όσων είδαμε. O King έδειξε πόσο επαγγελματίας είναι για άλλη μια φορά, πόσο σεβάστηκε το κοινό που ήθελε να τον δει αλλά και που ο ίδιος ήθελε να ξαναδεί. Βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι έκανε τα πάντα ειδικά για τη χώρα μας και δεν το λέω ούτε για να λαϊκίσω ούτε για να φανούν αρεστά και να του ανεβάσουν την αξία.
Η αξία του σαν συνθέτης, στιχουργός, εν γένει καλλιτέχνης αλλά και συνολικά σαν άνθρωπος είναι γνωστή σε όλους, το ήθος του και η αυταπάρνηση του στο να μη δώσει ούτε λιγότερο από το 101% που έδωσε, τον συνοδεύουν επί δεκαετίες. Με τα σκηνικά που είδαμε όμως, με την μπαντάρα-ομαδάρα που στέκεται δίπλα του, η οποία περιλαμβάνει και μια συμπατριώτισσα μας και αυτό λέει πολλά και για τη δική της αξία γιατί ο ίδιος δεν επιλέγει όποιον κι όποια να’ναι και με ένα σετ πραγματικό best-of και με το βάρος, όγκο, ΗΧΑΡΑ και τελειότητα που όλα αυτά ακολούθησαν το ένα το άλλο, είναι αυτό που λέμε “για τα βιβλία”. Ενισχύοντας τις απόψεις των παραπάνω και ίσως θέλοντας να μείνω πιο ψύχραιμος απ’όσο πραγματικά είμαι, εγώ με τη σειρά μου θα πω ότι έχω να βιώσω σε τέτοιο έπακρο οποιοδήποτε συναυλιακό γίγνεσθαι από τους Slayer το 2019, ναι, μιλάμε για τέτοια τελειότητα, ναι, μιλάμε για τέτοια παύση κάθε αμφισβήτησης, ναι, μιλάμε για τέτοια χαρά, ανακούφιση, λύτρωση και κέρδος ετών ζωής για τον καθένα και καθεμία που το παρακολούθησαν. Κρατάω τη δήλωση του “όχι άλλα γενέθλια για μένα, θα κάνουμε άλμπουμ, περιοδεία, άλμπουμ, περιοδεία όσο αντέξουμε”.
LONG LIVE THE KING φώναζε ο κόσμος ως ελάχιστο ευχαριστώ για όσα είδε, και ο Βασιλεύς το πήρε το μήνυμα. Σειρά των Mercyful Fate τώρα και κατά προτίμηση με περισσότερο κόσμο απ’όσο χθες. Αλλά όπως λέω πλέον τα τελευταία χρόνια σε όσους βλέπουν κάτι ανάλογο και στεναχωριούνται… “χέστηκες για τους άλλους, είσαι εσύ εδώ και θα το θυμάσαι για πάντα, ότι κι αν γίνει”. Τους εύχομαι όλους να τους δοθεί μακροζωϊα και ότι ομορφότερο στη ζωή τους για όσα μας πρόσφεραν χθες, είναι το λιγότερο που τους αξίζει. Δε θα το ξεχάσουμε ποτέ, θα μείνει μαζί μας εφ’όρου ζωής αυτή η βραδιά. Κι αυτό δεν μπορεί να ανταλλαχθεί με τίποτα.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας (εισαγωγή, Corrupted Symmetry, King Diamond, επίλογος)
Μιχάλης Τσολάκος (Typhus, Paradise Lost)
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός - John Metalman Photography - Light & Motion Photography
Comments
