Mε το καλοκαίρι να έχει μπει για τα καλά πλέον, μπαίνουν στην καθημερινότητά μας και οι συναυλίες. Αγαπημένα συγκροτήματα έρχονται ξανά και ξανά, έχοντας κι εξαιρετικούς δίσκους να παρουσιάσουν. Μια τέτοια περίπτωση είναι και οι Σουηδοί OPETH. To “The Last Will And Testament” είναι ένα πραγματικά εξαίσιο άλμπουμ, που μπορεί εύκολα να κερδίσει οπαδούς όλων των περιόδων του συγκροτήματος. Ειδικοί καλεσμένοι οι Mother of Millions, εκπρόσωποι της προοδευτικής σκληρής μουσικής της χώρας μας, μια επιλογή σχετικά κοντά ηχητικά με τους Οpeth. H αλλαγή χώρου δυο μέρες πριν δεν μας πτόησε κι έτσι, πήραμε το δρόμο μας προς το Universe αντί του Λυκαβηττού. Μιας και το επισκέφθηκα πρώτη φορά, θα αναφέρω τα εξής. Εύκολα προσβάσιμος χώρος, με τα θετικά και τα αρνητικά του. Στα θετικά βάζω το ότι είναι μεγάλος και με μεγάλη σκηνή, την οποία αν ένα συγκρότημα διαθέτει ολόκληρη, μπορεί να στήσει ωραίο σκηνικό. Στα αρνητικά το ότι δεν είναι καθόλου αμφιθεατρικό, αλλά επίπεδο. Ο δε εξώστης, παρόλο που είναι μεγάλος, στην ουσία μένει ανεκμετάλλευτος. Χωράει πολύ κόσμο, αλλά από ένα σημείο κι έπειτα δεν βλέπεις. Ο κλιματισμός ανεπαρκής, ειδικά με τόση ζέστη και κόσμο. Επί της ουσίας, μιλάμε για ένα «κουτί», χωρίς κάποια αισθητική. Δεν ξέρω τι ήταν πριν εκεί, αλλά έχω δει απείρως καλύτερους χώρους, χωρίς ωστόσο να μιλάμε για κάτι τραγικό.
Συνεχίζουμε στο μουσικό κομμάτι με τους Mother of Millions που τήρησαν το πρόγραμμα και βγήκαν στις 19.45. Η αρχική προσπάθεια να εξοικειωθούν με το χώρο, το τμήμα της σκηνής που τους αναλογούσε και τον ήχο του μαγαζιού, έδωσε τη θέση της στο ζεστό χειροκρότημα του κοινού που τους τίμησε σε μεγάλο βαθμό, μιας και στις πρώτες σειρές, αλλά κι αρκετά πιο πίσω υπήρχε κόσμος που ήρθε και για αυτούς. Έριξαν το βάρος στο “Magna Mater”, ανέβασαν τρεις γυναικείες φωνές για το ομώνυμο και το “Amber”, προσπάθησαν για το καλύτερο, αλλά είχαν προβλήματα με τον ήχο καθόλη τη διάρκεια σχεδόν της παρουσίας τους στο σανίδι. Ειδικά στη μέση του set, η μεγάλη διακοπή τούς έδωσε τη χαριστική βολή. Ο ήχος, ειδικά από το “Irae” κι έπειτα, έγινε αρκετά χαοτικός, τουλάχιστον αυτό εισέπραξα από τον εξώστη, με τα φωνητικά του Προκοπίου να μην είναι αυτά που ξέρουμε και έχουμε πολλάκις ακούσει ζωντανά. Γενικά το συγκρότημα έμοιαζε κάπως αποσυντονισμένο κι επηρεασμένο από τη διακοπή. Λατρεύω τους Mother of Millions, τους παρακολουθώ ανελλιπώς ζωντανά εδώ και 8 χρόνια, ξέρω τι ατμόσφαιρα είναι ικανοί να φτιάξουν και τι ήχο να βγάλουν (όπως προ μηνών στο Fuzz), αλλά αυτή τη φορά δεν τους ήθελε. Έκλεισαν όμορφα με το “Artefact”, χειροκροτήθηκαν και θα είμαστε δίπλα τους και την επόμενη φορά.
Oι ετοιμασίες μάς έδωσαν την ευκαιρία για μπόλικο νερό και ένα βολικό μέρος να κάτσουμε, μέχρι να σβήσουν τα φώτα και στον απόηχο των παγκόσμιων Aphrodite’s Child να υποδεχτούμε τους Οpeth στις 21.15 υπό τους ήχους του “§1”. Όλα μοιάζουν ιδανικά, ήχος σε πολύ καλά επίπεδα, η μπάντα άνετη κι απλωμένη στη σκηνή, τα συνοδευτικά βίντεο πολύ ωραία και άψογη εκτέλεση του εναρκτήριου κομματιού από το “The Last Will And Testament”. O Åkerfeldt αποχωρίζεται το ημίψηλό του και να σου η πρώτη βόμβα με το “Master's Apprentices”. Eκτέλεση σαν του δίσκου, αντιδράσεις λατρείας από το κοινό και δεν παίρνουμε ανάσα ούτε στο “The Leper Affinity”. Στο δε “§7” πολύ θα θέλαμε να βλέπαμε τον Ian Anderson σε ρόλο αφηγητή, αλλά και στο φλάουτο, αρκεστήκαμε όμως στα προηχογραφημένα μέρη. Ο Åkerfeldt ευδιάθετος και χαρούμενος πάντα όταν επιστρέφει στη χώρα μας, δεν χάνει ευκαιρία να το λέει και να το δείχνει, χρησιμοποιώντας πάντα το γνωστό πλέον χιούμορ του, μόνο που αυτή τη φορά είχαμε και διασκευή (!) σε Napalm Death και “You Suffer”. Προφανώς αστειευόμαστε με αυτό, αλλά η ζωντανή παρουσίαση του “Häxprocess” δεν ήταν καθόλου αστεία.
Το αντίθετο μάλιστα, τίμησε τον δίσκο της ολικής αλλαγής των Σουηδών, βάζοντάς τους σε μια περίοδο που έχει σηκώσει και πάντα θα σηκώνει κουβέντα. Προσωπικά, βρίσκω ενδιαφέρον σε όλα τα άλμπουμ από το “Heritage” ως και το “In Cauda Venenum” και θα ήθελα να δω ζωντανά πολύ περισσότερα κομμάτια από την τετράδα του 2011-2019. Το λατρεμένο “In My Time of Need” χαλαρώνει σώμα και πνεύμα και τα όποια μικροπροβλήματα στον ήχο εμφανίζονταν μέχρι εκείνη τη στιγμή, έδειχναν να αντιμετωπίζονται εύκολα και με σχετική υπομονή. Δυστυχώς όμως η ολική διακοπή ρεύματος στο “The Night and the Silent Water” ήταν βαρύ εμπόδιο. Πήρε κάποια λεπτά να διορθωθεί κι αυτό το πρόβλημα, οι τεχνικοί της μπάντας ενήργησαν γρήγορα κι αποτελεσματικά, το συγκρότημα έδειξε επαγγελματισμό και σοβαρότητα, επιστρέφοντας με την ίδια όρεξη στη σκηνή και ο «Μιχάλης» ρωτά αν θέλουμε την εκτέλεση ξανά από την αρχή ή από το σημείο διακοπής. Προφανής η απάντηση μας, ευτυχώς άρτια και η παρουσίαση του κομματιού. Το κυρίως μέρος των 11 κομματιών παρακαλώ, κλείνει με το “Ghost of Perdition” κι ενώ προηγήθηκαν με τη σειρά τα “§3” και “Heir Apparent”.
Δύο κλασικά κι ένα πολύ ωραίο από τα καινούργια, όλα έδεσαν άψογα μεταξύ τους. Στο encore το γυρίσαμε στον προοδευτικό ήχο περισσότερο στην αρχή με το ομότιτλο του “Sorceress” και στο τέλος ήρθε η καταιγίδα του “Deliverance” να κλείσει τη βραδιά στις 23.25. Μια βραδιά που δεν έλειψαν οι γνωστές, μακροσκελείς φλυαρίες του δικού μας πλέον Μιχάλη, που συνεχώς τόνιζε την αγάπη για την Ελλάδα, τη χαρά να μας επισκέπτεται και το πόσο λατρεύει τους Aphrodite’s Child, τον Ντέμη και τον Βαγγέλη. Οι Οpeth, αν βγάλουμε από την εικόνα τα όποια προβλήματα, στάθηκαν άψογα σε όλα. Εξαιρετικοί παίκτες, από τον παλαιότερο Maritn Mendez στο μπάσο και τον Fredrik Akesson, μέχρι τον Joakim Svalberg και τον νιούφη Waltteri Väyrynen στα τύμπανα. Ο οποίος, να σημειωθεί πως, μπορεί να παίξει τα πάντα. Από ορισμένα jazz περάσματα και ήρεμα σημεία, μέχρι ό,τι πιο καταιγιστικό υπάρχει. Φοβερή δύναμη και το ξέραμε όσοι τον είχαμε δει και με τους Ρaradise Lost παλιότερα. Αν δεν είχαμε τα απρόοπτα με την αλλαγή χώρου και την «μετ' εμποδίων» πραγματοποίηση της συναυλίας, θα μιλάγαμε για άψογο βράδυ. Ένα βράδυ που ισορρόπησε μεταξύ του prog και του death υπέροχα. Μπράβο ξανά και στα δυο συγκροτήματα για τον επαγγελματισμό και τα αντανακλαστικά τους στις δυσκολίες και ευελπιστούμε σε βελτιωμένες συνθήκες συναυλιών μελλοντικά στον ίδιο χώρο.
Για το Rock Overdose,
Μιχάλης Τσολάκος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
