Δεύτερη μέρα για την επετειακή έκδοση των 30 χρόνων του Rockwave Festival από τον ολοκαίνουριο συναυλιακό χώρο του Terra Republic. Πέντε νέα συγκροτήματα, 7 ώρες ασταμάτητων μουσικών εμπειριών, μία πιο υποφερτή θερμοκρασία, μια πιο «φιλική» ημέρα για τους εργαζόμενους μουσικόφιλους, όλες οι συνθήκες ήταν με το μέρος μας για μία αξέχαστη μουσική βραδιά.
Αυτή τη φορά «πετάχτηκα» κυριολεκτικά από το σπίτι μου στην Κατερίνη, το οποίο απέχει το πολύ 15 λεπτά από το Terra Republic, και ένιωσα τόσο ευγνώμων για αυτή τη συνθήκη. Για πρώτη φορά διένυσα λιγότερο από 200 χιλιόμετρα για να παρευρεθώ σε φεστιβάλ μουσικής και αυτό λειτούργησε ευεργετικά και για την αντοχή μου στις υψηλές θερμοκρασίες της Πιερίας, αλλά και στην αναπόφευκτη ορθοστασία τέτοιων events.
NEPERIA
Προς μεγάλη μου έκπληξη και χαρά, αυτή η μέρα ήταν αρκετά πιο γενναιόδωρη για το opening act του προγράμματος, μιας και περίπου 200 άτομα βρίσκονταν ήδη μπροστά στη σκηνή όταν ξεκίνησαν οι Neperia, ένα πολύ ταλαντούχο συγκρότημα με αρκετά «πλούσιο» βιογραφικό στην 15ετή καριέρα τους. Το συμφωνικό metal της μπάντας από τα Ιωάννινα κινείται στα χνάρια των Epica και των After Forever, με σημείο αναφοράς τη ζεστή ερμηνεία της Μαρίας Τσιρώνη, η οποία ήταν ένα ευχάριστο ορεκτικό για τη βραδιά ατόφιου metal που έμελλε να ακολουθήσει.
HAIL SPIRIT NOIR
Κάποιος μπορεί να αντιληφθεί πόσο δυνατό ήταν το lineup της δεύτερης ημέρας του Rockwave στην Κατερίνη, όταν βλέπει το όνομα των Hail Spirit Noir να φιγουράρει επόμενο. Η εξάδα από τη Θεσσαλονίκη έχει μια εντυπωσιακή δισκογραφία για τα 15 χρόνια ύπαρξής της, με ποικιλόμορφα μουσικά είδη να παρελαύνουν μέσα στα κομμάτια τους. Το διαρκώς αυξανόμενο κοινό κατά τη διάρκεια της εμφάνισής τους έδειξε ότι πολλά άτομα ήρθαν να ακούσουν αυτούς και το πρωτότυπο δείγμα occult, black και prog που παίζουν. Σε μόλις μισή ώρα πάνω στη σκηνή, οι Hail Spirit Noir κατάφεραν να κερδίσουν τις εντυπώσεις και να κάνουν όλους τους παρευρισκόμενους να ψέλνουν μαζί τους “ΧΑΙΡΕ, ΠΝΕΥΜΑ, ΣΚΟΤΕΙΝΟ”.
PRIMORDIAL
Το επόμενο συγκρότημα δεν χρειάζεται καμία σύσταση. Οι Ιρλανδοί Primordial, ένα από τα πιο σημαντικά συγκροτήματα της δεύτερης σχολής του Ευρωπαϊκού black metal, αλλά και ένα παράδειγμα προς μίμηση για όλες τις DIY μπάντες εκεί έξω, ήρθαν να παίξουν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στην Ελλάδα κι ήμασταν εκεί για αυτό. Αυτή τη φορά ο χρόνος τους ήταν λιγότερος από τις περσινές headline εμφανίσεις τους στη χώρα μας, αλλά μας έφτασε και με το παραπάνω.
Με την σαρωτική drum εισαγωγή και μπασογραμμή του “As Rome Burns”, μπήκαμε γρήγορα στο ψητό και οι επευφημίες ακολούθησαν βροχή. Ο πάντα αεικίνητος Alan Averill με το χαρακτηριστικό corpse painting και την κρεμάλα στον λαιμό του έδινε το σύνθημα για τον χαμό που γινόταν μπροστά στη σκηνή, με τα πρώτα σημάδια Mosh pit να κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους.
Ένα τεχνικό πρόβλημα της κιθάρας στην εισαγωγή του “Coffin Ships” έκοψε προσωρινά τη φόρα των Ιρλανδών, αλλά δεν ήταν αρκετό για να ανακόψει το momentum τους, με μπροστάρη τον βιονικό Simon O’ Laoghaire στα τύμπανα -τι drummer είναι αυτός Θεέ μου! Η εμφανής ευγνομοσύνη των Primordial για τη διαχρονική στήριξη της Ελλάδας στον αγώνα τους εκφράστηκε για άλλη μία φορά πριν το σεμιναριακό κλείσιμο με το “Empire Falls”, όπου και ανανέωσαν το ραντεβού τους με το ελληνικό κοινό στο μέλλον, μέσα σε πλήρη αποθέωση.
SETLIST:
As Rome Burns
No Grave Deep Enough
To Hell With The Hangman
The Coffin Ships
Victory Has A 1000 Fathers, Defeat Is An Orphan
Heathen Tribes
Empire Falls
SACRED REICH
Από την έρημο της Αριζόνα στις παραλίες του Μακρυγιάλου, οι Sacred Reich του Phil Rind ήρθαν στο Rockwave για να μας δείξουν πώς παίζεται το ορθόδοξο American Thrash Metal της δεκαετίας του ’80, με το κοινό μπροστά από τη σκηνή να ανυπομονεί για κάθε δευτερόλεπτο.
Οφείλω να ομολογήσω πως ήμουν προκατειλημμένος αρνητικά για τους Αμερικάνους όταν έφτασα στο Terra Republic. Αφενός επειδή η μπάντα βρισκόταν στον πάγο για πάρα πολλά χρόνια κι αφετέρου επειδή η δισκογραφία τους δεν έχει την ποσότητα και την ποιότητα των ομολόγων τους, πίστευα πως η εμφάνισή τους θα είναι απλά διεκπεραιωτική στην καλύτερη.
Προς τεράστιά μου έκπληξη, διαψεύστηκα πανηγυρικά. Οι Sacred Reich όχι μόνο ακούγονταν καλά -νταξ, ίσως μία από τις κιθάρες ήταν λίγο πιο δυνατή απ’ όσο θα ήθελα- αλλά έπαιζαν με τεράστια άνεση, ενέργεια και όρεξη, και οι αντιδράσεις του κοινού που τραγουδούσε κάθε στίχο κι έστηνε mosh pit σε κάθε δοθείσα ευκαιρία ήταν αρκετά ενδεικτικές για το πόσο λάθος είχα που ανησυχούσα.
Ο χαμός που δημιουργήθηκε σε κομμάτια όπως το “Crimes Against Humanity”, το “Manifest Reality” ή το -πολύ καλό- cover στο εμβληματικό “War Pigs” των Black Sabbath ήταν πραγματικά ένα πολύ ευχάριστο θέαμα για τα μάτια μου, καθώς η γενιά που μεγάλωσε με τις σχολές του thrash ήταν εκεί με -πολλές περισσότερες απ’ όσες περίμενα- μπλούζες του συγκροτήματος για να αναβιώσει τον ενθουσιασμό του παρελθόντος και το αληθινό metal αίσθημα που πρέπει να έχουν τέτοιες συναυλίες.
SETLIST:
The American Way
Divide And Conquer
Death Squad
Love… Hate
Salvation
One Nation
Crimes Against Humanity
Who’s To Blame
Independent
Manifest Reality
Ignorance
War Pigs (Black Sabbath cover)
Surf Nicaragua
ROTTING CHRIST
Προτού ξεκινήσω να αναφέρομαι στα της συναυλίας, να αναφέρω πως ήταν η πρώτη φορά που θα έβλεπα Rotting Christ live. Οι περισσότεροι φίλοι μου αμφισβητούν το status μου ως Έλληνα μεταλλά σε αυτήν μου τη δήλωση, αλλά σας το λέω ειλικρινά: ΚΑΘΕ φορά που έκλεινα εισιτήριο για να τους δω, κάτι γινόταν και η συναυλία ακυρωνόταν, αναβαλλόταν για άλλη μέρα που δεν με βόλευε, ή άλλαζε χώρο διεξαγωγής και δεν είχα πρόσβαση. Στην τέταρτή μου απόπειρα λοιπόν να δω το ιστορικό συγκρότημα των αδερφών Τόλη για πρώτη φορά από κοντά, όλα έδειχναν πως επιτέλους θα έσπαγε αυτή η διαχρονική κατάρα. ΠΟΣΟ ΕΞΩ ΕΠΕΣΑ...
Προς υπεράσπιση της αστείρευτης ατυχίας μου, ήδη από την εμφάνιση των Primordial είχαν ξεκινήσει να αχνοφαίνονται αστραπές στον ορίζοντα, ενώ στους Sacred Reich ένα έντονο αεράκι έφερε κάποια ιδιαίτερα ανησυχητικά σύννεφα βροχής πάνω από τον ουρανό της Κατερίνης, οπότε ίσως και να μην έφταιγα εγώ τελικά.
Στα της συναυλίας, οι Rotting Christ βγήκαν στη σκηνή στην ώρα τους, και το “ΧΞΣ” έσπειρε τον χαμό στο πραγματικά εκστασιασμένο κοινό. Με τις πρώτες νότες του “Tuta Kachun” έπεσαν και οι πρώτες μεγάλες ψιχάλες από τον ουρανό. Με το άκουσμα του “Fire, God And Fear” ο καιρός ξεκίνησε να είναι βροχερός. Στο “Κατά τον Δαίμονα Εαυτό” το μπουρίνι δυνάμωσε επικίνδυνα. Στο “Like Father Like Son” η έντονη κακοκαιρία ανέστειλε τη συναυλία, χαλώντας ένα πραγματικά φανταστικό κλίμα που είχε δημιουργηθεί από τα πρώτα κομμάτια.
Ο ηγέτης της μπάντας Σάκης Τόλης ανέφερε χαρακτηριστικά πως στα 35 χρόνια των Rotting Christ δεν είχε διακοπεί ποτέ συναυλία τους μέχρι σήμερα -καημένε Σάκη, έμπλεξες με τον γκαντέμη...-, αλλά διαβεβαίωσε πως θα επανέλθει στη σκηνή για να συνεχίσει το live αν μας το επέτρεπε ο Δίας. Δυστυχώς για εμάς το μπουρίνι συνεχίστηκε για αρκετή ώρα, με αποτέλεσμα το 80% του κοινού της βραδιάς να φύγει κακήν κακώς για το σπίτι του, βλέποντας ελάχιστες ελπίδες να συνεχιστεί η συναυλία.
Οι γενναίοι που μείναμε μέχρι το τέλος προς μεγάλη μας ανακούφιση είδαμε το μπουρίνι να υποχωρεί και τους Rotting Christ να επιστρέφουν στη σκηνή μετά από μία ώρα διακοπής, αν και χωρίς τις οθόνες και τους περισσότερους προβολής, δημιουργώντας μια αρκετά ταιριαστή σκοτεινή ατμόσφαιρα για τη συνέχεια. Δυστυχώς, ο περιορισμός της ώρας και η καθυστέρηση από τη βροχή κατακρεούργησαν κυριολεκτικά το set των RC, οι οποίοι δυστυχώς πρόλαβαν να παίξουν μόνο έξι ακόμα κομμάτια, αλλά να μας αποχαιρετήσουν απόλυτα ευγνώμονες που μείναμε μέχρι το τέλος σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, ανανεώνοντας το ραντεβού μας για την επόμενη φορά -και θα υπάρξει Σάκη, να είστε σίγουροι, δεν έζησα την Rotting Christ εμπειρία που ήθελα.
SETLIST:
ΧΞΣ
P’unchaw Kachun / Tuta Kachun
Fire, God And Fear
Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού
Like Father Like Son
ENCORE (AFTER RAIN):
King Of The Stellar War
Non Serviam
Societas Satanas (Thou Art Lord cover)
Grandis Spiritus Diavolos
The Raven
Noctis Era
Οι εντυπώσεις μου από τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ ήταν πολύ θετικές, αν και η βροχή στο τέλος μου χάλασε όλη τη διάθεση για προφανείς λόγους. Το lineup ήταν ταιριαστό, οι εμφανίσεις από αρκετά καλές ως εξαιρετικές, και αυτή τη φορά ο κόσμος έδωσε πιο βροντερό παρόν, δίνοντας ένα ηχηρό μήνυμα στον κόσμο ότι το Rockwave στην Κατερίνη ήρθε για να μείνει κι ελπίζουμε να μείνει, μιας και δεν έχουμε τέτοιου βεληνεκούς φεστιβάλ στη Βόρεια Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια.
Για το Rockoverdose,
Άγγελος Χατζηγιάννης
Φωτογραφίες: Στέλιος Κρανάς
Comments
