ROGER WATERS – “The Wall”: Ανταπόκριση από το ΟΑΚΑ (31/7/2013)

Φεύγοντας χθες από το ΟΑΚΑ, επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι που είχα όταν ανέλαβα να κάνω την ανταπόκριση του “The Wall 2013” στην χώρα μας. Ότι ήταν σχεδόν αδύνατον να μεταφέρεις όλο αυτό που ζήσαμε όσοι φέτος και τη προηγούμενη φορά παρευρεθήκαμε στο show.

Όσοι λοιπόν έτυχε να είστε εκεί μάλλον θα καταλάβατε τι εννοώ, για όσους δυστυχώς δεν τα κατάφεραν θα προσπαθήσω να μεταφέρω, εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα από το όλο εγχείρημα του υπευθύνου αυτού του αριστουργήματος, όπου θα παραμένει επίκαιρο όσο επικρατεί αυτό το σύστημα στον πλανήτη.

Στα της συναυλίας λοιπόν. Συνεπής στην ώρα έναρξης ο Roger Waters, 21:30 και έπειτα από μία εισαγωγή, βρίσκεται επί σκηνής με το In the Flesh, κάνοντας το μισογεμάτο στάδιο να ανατριχιάζει από την κορυφή ως τα νύχια. Τα videos στο τείχος που κάλυπτε το γήπεδο κατά μήκος της σκηνής από τη μία άκρη στην άλλη, τα βεγγαλικά και ο τέλειος ήχος με τη μινιατούρα του πολεμικού αεροπλάνου όπου στο τέλος του κομματιού σκάει στο τείχος ψηλά και παίρνει φωτιά, ήταν αρκετά να μας αφήσουν με το σαγόνι στο πάτωμα.

Σίγουρα για όσους βρεθήκαν για δεύτερη φορά δεν αποτελούσε έκπληξη το όλο show, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όσες φορές και να το δεις το συναίσθημα της μεγαλειώδους αυτής παράστασης σου φεύγει.

Συνέχεια λοιπόν με τα,The Thin Ice, Another Brick in the Wall Part 1,  The Happiest Days of Our Lives, Another Brick in the Wall Part 2 όπου εμφανίστηκαν στη σκηνή αρκετά παιδιά όπου τραγούδησαν και συμμετείχαν στο όλο show μιας και είχε κάνει ήδη και την εμφάνιση, η κούκλα του δάσκαλου από το animation της ταινίας στο πλάι της σκηνής και ένα επιπλέον σόλο από τον Snowy White.
Μετά από αυτό ο Waters μιλώντας ελληνικά ευχαρίστησε τον κόσμο αλλά και αφιέρωσε την συναυλία σε όσους έχουν χαθεί άδικα ενώ προσπάθησαν να πουν την αλήθεια, και γενικά για τα θύματα της κρατικής τρομοκρατίας όπως χαρακτηριστικά είπε. Ειδικά αφιέρωσε την συναυλία στον Jean Charles de Menezes, όπου και αμέσως μετά έπαιξε και το The Ballad of Jean Charles de Menezes  (από το "Another Brick in the Wall Part 2" reprise).

Μια απ τις αγαπημένες μου στιγμές ήρθε με την πρώτη αδυναμία μου από το The Wall, το Mother, όπου στον στίχο “Mother should I trust the government?” εμφανίστηκε στο δεξί τοίχος τον σύνθημα “F**k the government” και στο αριστερό (όπως κοιτούσαμε) στα ελληνικά το αντίστοιχο σύνθημα με τον κόσμο να ξεσπά σε χειροκροτήματα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια και μέχρι το Hey You, το τείχος συνέχισε να γεμίζει , ενώ βοηθούσε και τα videos όπου όλο και έπαιρναν μεγαλύτερο ρόλο στην παράσταση, είτε με animation από την ταινία, είτε με νέα πιο επίκαιρα.

Αμέσως μετά ακολούθησαν τα Goodbye Blue Sky ,Empty Spaces, What Shall We Do Now? (αγαπημένη στιγμή) , Young Lust , One of My Turns, όπου δυστυχώς δεν είχε το αντίστοιχο σκηνικό όπως και στο The Wall του 1990 στο Βερολίνο με τον Waters στο δωμάτιο. Dont Leave Me Now, Another Brick in the Wall Part 3, The Last Few Bricks και τέλος πρώτου μέρους με Goodbye Cruel World και Waters να λέει τους στίχους από ένα μικρό κενό στο τείχος όπου έκλεισε μετά το τελευταίο goodbye.

Αμέσως μετά ακολούθησε ένα διάλλειμα 15 περίπου λεπτών όπου στο τείχος εμφανίζονταν φωτογραφίες και στοιχεία από ανθρώπους που χάθηκαν άδικα σε πολέμους ή προσπάθησαν να πουν την αλήθεια (όπως προανέφερε ο Waters).

Οι πρώτες νότες του Hey You έκαναν όλο το στάδιο να ανατριχιάσει, παρότι το μόνο θέαμα ήταν το τείχος.

Is There Anybody Out There? …Άρχισε να ακούγεται από τα ηχεία με έναν ήχο κάτι παραπάνω από τέλειο και αμέσως μετά, Nobody Home όπου ο Waters εμφανίστηκε σε ένα μικρό δωμάτιο στο πάνω μέρος του τείχους αριστερά, Vera, ανατριχίλα σε όλο της το μεγαλείο στο Bring the Boys Back Home (ελπίζω οι εικόνες να άγγιξαν το ίδιο όλο το στάδιο…).

Το υπέρτατο και πολυαγαπημένο Comfortably Numb δίνει τις πρώτες υποψίες ότι το show αρχίζει να κορυφώνεται. Συνέχεια με το The Show Must Go On και αμέσως μετά τον Waters να φορά τη στολή και να στήνεται το κατάλληλο θεατρικό με τους στρατιώτες, στο μπροστινό μέρος του τείχους όπου λίγο πριν το τέλος του In the Flesh ο παρανοϊκός στρατιωτικός παίρνει ένα πολυβόλο και πυροβολούσε τον κόσμο. Κάτι που με όλο αυτόν τον τέλειο ηχητικό και οπτικό εξοπλισμό φάνταζε τόσο ρεαλιστικό. Όλα τα χέρια ψηλά να συνοδεύουν το ρυθμό στο Run Like Hell και αμέσως μετά προσήλωση στην παράνοια του Waiting for the Worms. Stop και το υπέρτατο για εμένα The Trial όπου παιζόταν το animation της ταινίας στο τείχος με κάποιες νέες προσθήκες καθώς τραγουδούσε μπροστά απ το τείχος ο Waters.

Τη συνέχεια μάλλον την ξέρετε, καθώς το The Trial τελειώνει με τον στίχο “Tear Down The Wall”. Ο κόσμος έδειχνε μαγεμένος από το θέαμα και δεν υπήρχε βλέμμα να κοιτάει αλλού μέχρι που μετά τα χειροκροτήματα όλη η μπάντα στάθηκε μπροστά στο πεσμένο τείχος παίζοντας με κιθάρες, μαντολίνο και πνευστά το  Outside the Wall.

Ο Roger Waters κατασυγκινημένος παρουσίασε τη μπάντα και αποχαιρέτησε τον κόσμο ευχαριστώντας μας για ακόμη μια φορά.

Τέλειος ήχος, καλοστημένο show, άψογες εκτελέσεις και τέλειο οπτικό σύστημα.
Όλα αυτά συντέλεσαν στο να δούμε αν όχι το καλύτερο συναυλιακό θέαμα, σίγουρα μέσα στα 3 καλύτερα, της ζωής μας. Και όλο αυτό με ένα επίκαιρο μήνυμα που ελπίζω να έμεινε σε όλους.

Η μπάντα που συνόδευε τον Roger Waters ήταν οι:

Graham Broad – drums, ukelele στο "Outside the Wall"
Jon Carin – keyboards, guitars, lap steel guitar
Dave Kilminster – guitars, banjo στο "Outside the Wall", bass στο "Mother"
Snowy White – guitars, bass στο "Goodbye Blue Sky"
Harry Waters – Hammond organ, keyboards, accordion στο "Outside the Wall"
G. E. Smith – guitars, bass, mandolin στο "Outside the Wall"
Robbie Wyckoff – lead vocals (στα μέρη του David Gilmour)
Jon Joyce – backing vocals
Kipp Lennon – backing vocals
Mark Lennon – backing vocals
Pat Lennon – backing vocals

Setlist:

In the Flesh?

Goodbye Cruel World

Set 2

Hey You

Outside the Wall

Για το RockOverdose.gr: Κατσιρέας Χρήστος

Φωτογραφίες: Ιωάννης "Manowar" Θεοδωρίδης

Βίντεο: Ιωάννης Λιβανός (John Metalman)

Comments