Η Ρώμη δε χτίστηκε σε μία μέρα, σύμφωνα με το ευρέως διαδεδομένο απόφθεγμα. Πράγματι, ο Jérôme Reuter χτίζει μεθοδικά τον μύθο των Rome από το μακρυνό πλέον 2005, δίσκο - δίσκο. 20 χρόνια και 25 κυκλοφορίες μετά κλείνει ένα μεγάλο δημιουργικό κύκλο με την επετειακή περιοδεία “One Fire Worldwide 20th Anniversary Tour”, η οποία θα έφθανε με το νέο έτος και στη χώρα μας.
Σε αντίθεση με την προ δεκαετίας solo εμφάνιση του, αυτή τη φορά θα είχε στο πλάι του τους Υann Dalscheid (μπάσο/κρουστά) και Μichel Spithoven (τύμπανα), γεγονός που θα προσέδιδε εντελώς διαφορετική δυναμική στο εγχείρημα.
Το μοναδικό σημείο τομής μεταξύ των δύο εμφανίσεων ήταν όταν στο πρώτο encore ο Jérôme αποχωρίστηκε προς στιγμήν τους συμπαίκτες του και με μοναδικά όπλα την κιθάρα και τη φωνή του ερμήνευσε με θέρμη τα “Celine In Jerusalem” (κλάμα), “Vaterland”, “On Albion’s Plain” και “The Twain”.
Σε κάθε περίπτωση, το κυρίως μέρος της εμφάνισης των Rome είχε εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα, κάτι που φρόντισαν να μας ξεκαθαρίσουν ευθύς εξαρχής. Οι χτύποι των κρουστών έσειαν συθέμελα το Gazarte στο εναρκτήριο “First We Take Berlin”, με την ένταση να μεταφέρεται αυτούσια και στο “Eagles Of The Trident” που ακολούθησε. Τα δε παραμορφωμένα φωνητικά εις τη γερμανικήν συνέτειναν στο να δημιουργηθεί ένα δυσοίωνο κλίμα, που σε έστελνε στο διάολο. Με τη συγκεκριμένη σύνθεση, το πιο ψυχρό και “βιομηχανικό” υλικό του, επάνω στη σκηνή γιγαντώνεται σε ένα industrial ογκόλιθο, με ενίοτε martial απολήξεις, που δεν αφήνει χώρο για καμία αμφισβήτηση. Ποιος άκουσε “Sons Of Aeeth” & “Kali Yuga Über Alles” το Σάββατο βράδυ και δε βάρεσε προσοχή.
Αλλά και η πιο στρωτή τραγουδοποιία του Reuter επωφελήθηκε αυτής της προσέγγισης, αποκτώντας ένα πιο δυναμικό rock χαρακτήρα (“Ächtung, Baby!”) και σε σημεία μια ξεκάθαρη χορευτική διάσταση (“In Brightest Black”).
Με αυτό το ιδιαίτερο ping pong μεταξύ industrial και neofolk φτάσαμε στον πρώτο αποχαιρετισμό, ο οποίος δόθηκε με τα εξόχως συναυλιακά “Who Only Europe Κnow” και “One Lion’s Roar”. Στο τελευταίο μάλιστα οι Rome προσπάθησαν να παρακινήσουν το κοινό σε ένα ψεύτο - sing along, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι ο Αθηναίος γκοθάς είναι πολύ cool για τέτοιες καταστάσεις.
Fast Forward στο δεύτερο encore, όπου Jérôme, Υann και Μichel οπλίζουν ξανά τα κρουστά τους σε μια οριακή εκτέλεση του βιομηχανικού έπους “Der Wolfsmantel”, από το δίσκο σημείο αναφοράς της πρώιμης εποχής τους “Confessions D’Un Voleur D’Ames”. Σοκ και δέος.
“Έχουμε χρόνο για άλλο ένα με αυτούς εδώ τους τύπους” λέει o Jérôme. Αποδείχθηκε ότι αυτό το “ένα” ήταν τα “Uropia O Morte”, “One Fire” και “Swords To Rust - Hearts To Dust” παιγμένα χωρίς ανάσα. Εκεί ακόμα και οι ψύχραιμοι λύγισαν. Και πιστεύω ότι αυτό ήταν όμορφο.
Με αυτή την απρόσμενη έκρηξη συναισθημάτων οι Rome μας αποχαιρέτησαν οριστικά, έχοντας δώσει ένα live που τίμησε τον τίτλο “20th Anniversary Tour”, αφού κάλυψαν μεγάλο μέρος της δισκογραφίας τους, έχοντας αγγίξει επιτυχώς όλες τις πτυχές του ήχου τους και -το κυριότερο- με τη σκληρή ψυχρή αλήθεια τους να έχει μιλήσει στον καθένα μας ξεχωριστά.
Setlist:
First We Take Berlin
Eagles Of The Trident
La France Nouvelle
Sons Of Aeeth
Todo Es Nada
Families Of Eden
Stars And Stripes
Neue Erinnerung
In Brightest Black
Kali Yuga Über Alles
Ächtung, Baby!
Submission
Who Only Europe Know
One Lion's Roar
Encore 1 (Jérôme Solo):
Celine In Jerusalem
Vaterland
On Albion's Plain
The Twain
Encore 2 (Full Band):
Der Wolfsmantel
Uropia O Morte
One Fire
Swords To Rust - Hearts To Dust
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
