Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί αν αυτό που πολύ συχνά ακούς για τη μουσική σου είναι αλήθεια? Πόσες ώρες ολόκληρες κάθεσαι μόνος σου κοιτώντας έξω από το παράθυρο, ακούγοντας ένα κλασσικό metal album και δεν μπορείς να διώξεις με τίποτα αυτή τη σκέψη που έχει γαντζωθεί καλά στον εγκέφαλο σου? Μήπως η μουσική που ακούω έχει όντως στεγνώσει? Μήπως δεν βγαίνουν πλέον πρωτότυποι, αυθεντικοί δίσκοι και είναι όλοι αντιγραφές των παλιότερων, κλασσικών… Βάζοντας το CVI να παίζει οι σκέψεις αυτές διαλύονται μονομιάς. Post-stoner όρο έχεις ξανακούσει? Δεν νομίζω, πόσο μάλλον σε ντεμπούτο.
Αργό doom riff και μια γυναικεία φωνή μας καλωσορίζουν σε αυτό το τρομερά ενδιαφέρον πόνημα. Η Miny, όπως θα αποδειχθεί και στη συνέχεια, δεν είναι μια απλή, περιορισμένων δυνατοτήτων τραγουδίστρια. Στο refrain o ρυθμός γίνεται ταχύτερος θυμίζοντας ταυτόχρονα Black Sabbath ενώ οι ικανότητα της Miny στο να τραγουδά με μεγάλη άνεση ψηλές και χαμηλές νότες αρχίζει να αποκαλύπτεται. Αυτό που συμβαίνει μετά τη μέση χαρακτηρίζεται πλήρως από το στίχο: “You can run, you can hide/But I swear it, I swear it/ These walls will bring you down!” με τις κιθάρες να αποκτούν ξαφνικά τρελή δύναμη και να περικυκλώνουν όλη σου την ακοή. Το επόμενο “Whispering World” αποτελεί hit, με την μικρή του διάρκεια και το απίστευτα εθιστικά southern ρυθμό του. Η φωνή της τραγουδίστριας στο bridge καταφέρνει να βγάλει περισσότερη σκληρότητα και από brutal. Στο “Shake and shift” το ξεκίνημα θα είναι ήρεμο ενώ στο refrain κυριαρχεί ογκώδες riff. Τα φωνητικά συνεχώς εναλλάσσονται από συναισθηματικά σε πιο δυναμικά. Από το τέταρτο λεπτό όμως και μετά αρχίζει ο κιθαριστικός οργασμός. Leads ακολουθούμενα από solos και solos ακολουθούμενα από leads. Ένα ηλεκτρικό πανδαιμόνιο και δεν μπορείς να μείνεις απαθής σε αυτό που έχει εισβάλει αυτή τη στιγμή στο μυαλό σου. Κάποια στιγμή όλο αυτό σκάει και σε αφήνει με το στόμα σου να χάσκει ανοιχτό. Το γνώριμο refrain σε επαναφέρει στην πραγματικότητα.
Στη συνέχεια ένα κλασσικό stoner riff και στακάτο πλήκτρα που σιγοντάρουν δημιουργούν το νέο soundtrack της άγριας δύσης. Το αστέρι της Miny διαφαίνεται ακόμα μια φορά, φτύνοντας τους στίχους με τέτοιο πάθος που ξεφτιλίζει άνετα την πλειοψηφία όλων όσων προσπάθησαν να τραγουδήσουν σε τέτοιο ύφος. Η ψυχεδέλεια και μια άκρατη νοσταλγία για τα 70’ς αποτελούν το βασικό πυλώνα του “Blue” καθώς και heavy rock ξεσπάσματα που κάνουν και εδώ την εμφάνισή τους. Όλα τα προαναφερθέντα συνδυάζονται ονειρικά με όμορφες μελωδικές γραμμές συνθέτοντας έτσι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά κομμάτια του album.
Κάπου εδώ το πρώτο μισό τελειώνει με το “Sleeping witch” να αποτελεί γέφυρα ανάμεσα στο προηγούμενο πιο stoner και στο επόμενο progressive μισό. Blues και doom καταβολές ξεχειλίζουν από οποιοδήποτε σημείο του τραγουδιού. Μπαίνοντας, το “South of somewhere” σε φέρνει αντιμέτωπο με μια σκοτεινή ατμόσφαιρα διαρκώς καρφωμένη σε low tempo. Στο refrain επιχειρείται στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών καθώς όλα κινούνται πιο γρήγορα θυμίζοντας ασθματική αρμονία. Το επόμενο κινείται στο ίδιο μοτίβο με μια πολύ συναισθηματική φωνητική ερμηνεία ικανή να αγγίξει ακόμα και τον πιο ψυχρό ακροατή. Το “Minus” είναι η μικρότερη και απαλότερη σύνθεση του CVI. Διαφέρει πολύ από τα υπόλοιπα κομμάτια ενώ δεν θα ήταν υπερβολή αν σε κάποιον θύμιζε ακόμα και νανούρισμα. Τέλος η δυνατή αρχή του “Water vision” εξαπατά καθώς η συνέχεια ακολουθεί τα πιο ήρεμα χνάρια των τριών προηγούμενων. Οι μελωδίες και τα leads προς το τέλος είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά.
Δέκα ψυχωμένες συνθέσεις, επί το πλείστον μεγάλες σε διάρκεια, στις οποίες περιπλέκονται παρελθοντολαγνικά heavy doom στοιχεία με νεότερα stoner, σε μονολιθικές post δομές. Η σπουδαία φωνή της Miny όμως είναι αυτή που τα ενώνει και τα οδηγεί σε συνθετική πληρότητα και μαεστρία. Ο δίσκος παρόλη τη μεγάλη του διάρκεια όχι μόνο δεν κουράζει αλλά σε προκαλεί να τον ακούσεις ξανά και ξανά. Παρόλ’αυτά ίσως απαιτήσει κάποιο χρόνο μέχρι να ριζώσει μέσα σου. Όταν όμως το κάνει, θα γίνει παντοτινός σύντροφος σε κάθε σου ταξίδι.
Βαθμολογία: 88/100
Για το RockOverdose.gr: Κωνσταντίνος “Beast” Δημητρόπουλος
Comments
