Φαίνεται πως τούτη η χρονιά, θα είναι η χρονιά του doom. Νέο (τελευταίο δυστυχώς) δίσκο περιμένουμε από τους Candlemass, κινητικότητα έχουμε και στο στρατόπεδο των Electric Wizard, 2 full length δίσκους από τους νεόκοπους doom ηρώων Ufomammut, και last but not least η ΜΕΓΑΛΗ επιστροφή των τρίθεων Saint Vitus.
Οι Saint Vitus είναι απ’ τις μπάντες που αγάπησα, αλλά δε μου δόθηκε η ευκαιρία να τους πετύχω εν ενεργεία. Ναι οκ, χρονολογικά/θεωρητικά πρόλαβα το Die Healing του 1995 ωστόσο τότε αφενός μεν ήμουν αρκετά πιτσιρίκι για το doom τους, αφετέρου δε αυτό ηχογραφήθηκε με Scott Reagers, που αν και φωνάρα, όπως και να το κάνεις δεν είναι στο μυαλό κανενός ως Η ΦΩΝΗ των Vitus. Μεγάλωσα, μεγάλωσαν και σήμερα, εν έτει 2012, επιστρέφουν μετά από 17 ολόκληρα χρόνια, με την original φωνή τους στις επάλξεις, τον τιτάνα Scott Weinrich (για πάντα “Wino”), αναλλοίωτοι στο χρόνο, σα να μην έχει περάσει μέρα από τότε που πρωτοάκουγα τις νότες του Saint Vitus.
Όσο και αν προσπαθώ να πετάξω απ’ το παράθυρο τα προσωπικά μου αισθήματα για τούτη εδώ τη μπάντα που σημάδεψε όσο λίγες το Sabbath-ικό doom, σχεδόν αδυνατώ. Το μόνο που μπορώ να δηλώσω με βεβαιότητα, είναι ότι το Lillie: F-65 μετά βεβαιότητας δεν πρόκειται να σας μπάσει όσο καλά όσο άλλοι δίσκοι τους στα ηχητικά λημέρια τους, όσο παραδείγματος χάριν το ντεμπούτο τους ή το V, το τελευταίο album τους με τον Wino στα φωνητικά. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει κάτι εδώ μέσα που θα σας κάνει να αναφωνήσετε «Ααααα, αυτοί είναι οι Saint Vitus τελικά». Όσοι ανήκετε ήδη όμως στο ποίμνιο, έχετε έναν ακόμα λόγο να τους αγαπάτε.
Τα υπέρβαρα τεντώματα των χορδών του συνιδρυτή Dave Chandler (που συνθέτει και γράφει στίχους σχεδόν εξ ολοκλήρου εδώ μέσα) συνεχίζουν να διαστέλλουν το σύμπαν, με την ίδια vintage χροιά όπως παλιά. Ο Wino εκφέρει τους στίχους, χωρίς vibrato και άλλες τέτοιες new age εφευρέσεις, το ίδιο βιωματικά όσο πάντα. Μα την πίστη μου, στίχοι όπως το «Woke Up Sick, Again Today, A New Gash on my Face, Can’t Remember What I did, now the Pain Sets In» ακούγονται τόσο ιδιαίτεροι και από ψυχής όταν βγαίνουν από το ιδιαίτερο γρέζι του, που σχεδόν συμπάσχεις. Το doom των Vitus (για μένα, τουλάχιστον) πάντα ήταν η γοητεία της απλότητας. Ούτε τείχη από κιθάρες, ούτε περίπλοκες μυθοπλασίες στη στιχουργία. Τι να τα κάνω αυτά, όταν κάθε (απλό μεν, μαγικό δε) riff σκοτεινιάζει το σύμπαν και όταν θέλω να τραγουδήσω «Let Them Faaaaalll» μαζί με τον Wino, μέχρι να μη μείνει αέρας στα πνευμόνια μου; Σας ερωτώ. Why do they make life hard, when it’s so damn easy?
Ούτε ο καλύτερος Saint Vitus δίσκος, ούτε κάτι άλλο βαρύγδουπο. Τίποτε άλλο παρά μια μικρή τζούρα (στην κυριολεξία, μόλις 34 λεπτά) από τα ντουμάνια της μαγείας ενός εκ των σημαντικότερων συγκροτημάτων μιας γενιάς που γέννησε μεγαθήρια. Βάλτε το χέρι στην καρδιά και πείτε μου, όμως: ΠΌΣΟ σημαντικό είναι αυτό και μόνο;
Βαθμολογία: 80/100
Tracklist:
- Let Them Fall
- The Bleeding Ground
- Vertigo
- Blessed Night
- The Waste of Time
- Dependence
- Withdrawal
Για το RockOverdose.gr: Μάριος Πιτσαλίδης
Comments
