Κάποτε κυκλοφορούσαν δίσκοι που όμοιοι τους δεν προϋπήρξαν. Η σκληρότητα τους, η βαναυσότητα τους, τα απόκοσμα φωνητικά και οι στίχοι τους έκαναν ακραίους. Κυμαίνονταν μεταξύ heavy/thrash/black και η δύναμη τους αυξανόταν πάντα με τη βοήθεια του Εωσφόρου. Σήμερα το να κυκλοφορούν αυτού του είδους δίσκοι είναι θέμα μεγάλων χρονικών διαστημάτων. Βλέπετε δεν αρκεί μόνο να γράφονται στίχοι για τον Σατανά και άλλα σκοτεινά στοιχεία ή οι παραγωγές να είναι ακούρδιστες μιμούμενες τα τότε αριστουργήματα. Το ζητούμενο είναι ο δίσκος να αποπνέει φρεσκάδα σε όλα του τα στοιχεία.
Οι Satan’s Wrath είναι μια περίπτωση και μάλιστα Ελληνική που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της. Ο Tas Danazoglou μαζί με τον Stamo K. με το ντεμπούτο τους ονόματι “Galloping Blasphemy” μας καλωσορίζουν στη κόλαση. Έτσι όπως ακριβώς ειπώθηκε διά στόματος Venom. Είναι όμως δυνατόν δύο μόνο μέλη να φτιάξουν έναν τέτοιο δίσκο; Ναι και με το παραπάνω. Οι κιθάρες του Στάμου ακούγονται απίστευτα φρέσκες και κοφτερές. Τα solo είναι βγαλμένα από άλλες εποχές και οι τόνοι του NWOBHM είναι βαθιά αποτυπωμένοι. Ακούστε από τη μια το “One Thousand Goats in Sodom” και από την άλλη το instrumental “Galloping Blasphemy”, μέσα στο οποίο μέχρι και Thin Lizzy θα βρείτε.
Δεν είναι όμως μόνο το σκοτεινό NWOBHM, είναι και η τραχύτητα και η ταχύτητα των Venom – Possessed μέσα στα “Between Belial and Satan” και “Death Possessed”. Καθόλου έλεος, μόνο δύναμη και σκοτεινή ψυχή για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Το οποίο δεν θα επιτυγχανόταν αν δεν υπήρχαν και τα ανάλογα φωνητικά. Όχι ηλιακές τσιρίδες, έτσι όπως έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια από άλλους, αλλά βάθος και αγουρότητα. Θέλετε και άλλο; Πάρτε και την πιο «πιασάρικη» heavy εισαγωγή στο “Hail Tritone, Hail Lucifer” και αφεθείτε ελεύθερα. Στη μέση του κομματιού, εκεί που βροντάει, έχεις την εντύπωση ότι θα πεταχτούν οι Slayer. Δεν θα τους νοσταλγήσεις όμως, γιατί και αυτοί στο βάθος αφήνουν το δικό τους σημάδι ως επιρροή.
Με τέτοια παραγωγή (υπερπαραγωγή!), τέτοιες κιθάρες, τέτοιο drumming (τύφλα να έχουν οι Νορβηγοί) και τέτοια φωνητικά πώς να μην κολλήσεις με τον δίσκο. Σε αυτή τη περίπτωση διαλέγεις πριν κάνεις το βήμα. Ή αποφασίζεις να μην το ακούσεις και το προσπερνάς ή το ακούς και γνωρίζεις ότι θα αντηχεί στα αυτιά σου και το μυαλό σου ακόμα και όταν δεν θα παίζει στο μηχάνημα. Αυτό βέβαια ξέρετε που οφείλεται, σε ποια δύναμη. Πάντως δεν είναι ουράνια…
Βαθμολογία: 90/100
Για το RockOverdose.gr: Γιάννης Κουτσουσίμος
Comments
