Πρωτογνωρίστηκα με τους Φιλανδούς Saturnian Mist από το EP του 2009 με τίτλο "Repellings", όπου είχαν κάποιες καλές συνθέσεις εμπνευσμένες από το γενικότερο φάσμα του black metal και με περισσότερη βάση στις δαιμονισμένες κιθάρες και στα extreme φωνητικά. Η μόνη μου ένσταση σε εκείνο το EP ήταν η διάρκεια των κομματιών, η οποία ήταν μεγάλη για το είδος που παίζουν, κουράζοντας το αυτί…
Τώρα μας έρχονται με την ολοκληρωμένη δουλειά τους με τίτλο "Gnostikoi Ha-Shaitan" όπου (ευτυχώς για μένα) μίκρυναν την διάρκεια των κομματιών αλλά και διόρθωσαν κάπως την παραγωγή τους, κρατώντας όμως το μουντό κλίμα που αρέσκετε σε πολλά black metal συγκροτήματα. Στην ουσία είναι ακόμα το ίδιο ωμό black metal, κυρίως ως προς τους στοίχους οι οποίοι είναι ζωντανά με θεολογική αίσθηση του θυμού και του φόβου όπως φαίνεται και από το εσώφυλλο. Είχα καιρό να δω ένα τόσο καλά επιμελημένο artwork σε εσώφυλλο από black metal συγκρότημα είναι η αλήθεια… Σε κάθε δισέλιδο υπάρχουν εκτός από τους στίχους, ένα κείμενο με "φιλοσοφίες" του συγκροτήματος.
Ειδική αναφορά λοιπόν πρέπει να γίνει στον Zetekh (vocals), ο οποίος δεν είναι ο τυπικός black metal τραγουδιστής που έχουμε συνηθίσει, δηλαδή η φωνή του δεν έχει εκείνο το παγωμένο στυλ που έχουν υιοθετήσει τόσα Νορβηγικά (κυρίως) συγκροτήματα, αλλά μοιάζει περισσότερο με έναν hardcore-ά ο οποίος αρχίζει να φωνάζει αιρετικά εναντίων σε οτιδήποτε ιερό και όσιο. Σε πολλά κομμάτια έχει μία ποικιλία που σε παρασέρνει μαζί του, όπως στα κομμάτια "Bythos in Quintessence" και "Sacrifices of Faces Unbroken". Σε άλλα σημεία γίνονται πιο μονότονα και ξερά όπως στο "The Watcher"s Feast".
Επίσης, ποικιλία υπάρχει και στα riffs και ακούγεται από black/thrash (όπως στο "The Regicide") μέχρι και ethnic/folk όπως στο "Consecration of the Temple", αλλά και σε πιο στρωτά όπως στο "Temps-des-Cranes".
Το περίεργο στον δίσκο ήταν ότι το πρώτο μισό του, με εξαίρεση το πρώτο κομμάτι με τίτλο "The Regicide" το οποίο από τις πρώτες νότες του μου τράβηξε το ενδιαφέρον, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη, ώσπου φτάσαμε στο δεύτερο μισό, εκεί που ο δίσκος πραγματικά απογειώνεται με συνθέσεις που θυμίζουν κάπως και Ved Buens Ende.
Η παραγωγή έχει αρκετή μουντίλα όπως είπαμε, αλλά είναι σίγουρα καλύτερη από το ΕP τους. Σε τελική ανάλυση είναι ένας δίσκος που μπορεί να αφήσει καλές εντυπώσεις στους φίλους του black (όχι του ακραίου) και βάζει παρακαταθήκη για ένα καλύτερο αύριο για το συγκρότημα. Το μόνο που μένει από εδώ και πέρα είναι να το αξιοποιήσουν.
Tracklist:
I. The Regicide
II. Bythos in Quintessence
III. Consecration of the Temple
IV. Temps-Des-Cranes
V. Sacrifice of Faces Unbroken
VI. The Watcher’s Feast
VII. Aura Mystica
VIII. Gnostikoi Ha-Shaitan
Για το RockOverdose.gr,
Αντώνης "jk" Κατσαρός
Comments
