Ιδιάζουσα περίπτωση. Δεν είναι η τυπική σου μπάντα από την τυπική σου χώρα .Η Ιαπωνία για εμάς τα κολλημένα μυαλά δεν είναι η χώρα που φημίζεται για το metal υπόβαθρό της, μάλλον για την λατρεία της για την δυτική κουλτούρα και τις μυριάδες των tribute μπαντών σε παραδοσιακά heavy metal σχήματα. Οι σπόροι της έμπνευσης φαίνεται όμως ότι έχουν ευδοκιμήσει στη χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου, γεννώντας σχήματα σαν τους Sigh, που χαράζουν τη δική τους μοναδική πορεία στο χώρο του σκληρού ήχου, ευρισκόμενοι αισίως στον ένατο δίσκο τους.
Από την εποχή που υπέγραφαν στην περιβόητη Deathlike Silence Records του μακαρίτη Euronymous, μέχρι και το In Somniphobia έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι και γενικά τα καρντάσια ( και η δεσποινίς ) δοκιμάζουν ότι τους καπνίσει γιατί απλά έχουν το ταλέντο, από ωμό black metal μέχρι avant-garde ψαξίματα. Εν ολίγοις, εάν καταφέρουν να γίνουν «προβλεπέ», έχουν αποτύχει. Τώρα αν προσπαθήσω σε κάποια επουσιώδη φανφάρα να περιγράψω τη μουσική του In Somniphobia θα καταλήξω ή γελοίος ή καταχρηστικός με την «πιπίλα» «meets». Οπότε θα το θέσω έτσι: αν το In Somniphobia ήταν άτομο, θα ήταν ένας ζοχαδιασμένος Devin Townsend με long sleeve Hammers of Misfortune και μια Stratocaster στο χέρι. Ή ο Νecrobutcher των Mayhem σε κάποιο αναγεννησιακό πανηγύρι. Ή ο J.S.Bach να περιφέρεται χαμένος στα 00’s με jean jacket και κονκάρδα Dodheimsgard. Έκανα το κομμάτι μου, επιτυχημένα αυτή τη φορά, οπότε προχωρώ.
Aν αποκομίσατε κάποια αρνητική εντύπωση από τα παραπάνω, σας προλαβαίνω. Ο δίσκος είναι εντυπωσιακός. Aν νομίζατε ότι οι Agalloch είναι όσο avant garde μπορεί το black metal (αν και εδώ δε μιλάμε για black με τη στενή έννοια του όρου) να γίνει, πλανάστε. Οι Sigh εδώ ακούγονται σαν να θέλουν να αποδώσουν τιμή στα μελωδικά heavy ακούσματα των παιδικών τους χρόνων (Kiss, Deep Purple), να κάνουν την πλάκα τους, να καφρίσουν και να προχωρήσουν το ιδίωμα μπροστά όοοολα αυτά μαζί. Αχταρμάς; Ίσως, αν δεν τα έκαναν όλα τόσο πειστικά!
Από τα hammersofmisfortuneικά (ουφ) heavy-folk αποθεωτικά περάσματα των «Purgatorium» και «Τhe Transfiguration Fear» μέχρι το « Fall to The Thrall» που μου έφερε στο μυαλό ευθύς αμέσως τους Enslaved, οι Sigh κινούνται σε όλα τα μονοπάτια του metal ήχου, του jazz, του κλασικού, του drone, του του του… και έχουν να μας προσφέρουν κάτι εξαιρετικό απ’όλα αυτά τα ιδιώματα. Μέχρι και τα samples είναι τρέλα. Τί άλλο να ζητήσω ;
Πάρε και ένα prog ύμνο «L’excommunication a Minuit», λίαν «σοδομισμένο» με black metal πνεύμα, πάρε και ένα άσμα που μοιάζει να γεννήθηκε σε κάποιο burlesque show στα 40’s («Αmnesia») και για να έχεις να μας συζητάς πάντα και παντού, θα συνθέσουμε και ένα ανατολίτικο soundtrackικό κομμάτι και θα το πούμε «Far Between the In-Between». Α ναι, είναι και εκείνο το flamengo intro (ναι) που έρχεται το τραγικά κολληματικό peak του «Equale» και το ιδανικό horror-like κλείσιμο κομματιού και δίσκου.
Έτσι για να μη μπορεί να τους πει κανείς ότι δεν δοκιμάσανε τα ΠΑΝΤΑ.
Και μέσα σ’ όλα αυτά, άκου τις σαφείς melodic rock επιρροές του δίσκου και έναν ήχο στο synthesizer που είχες να ακούσεις από το Burn των γνωστών θεόθεων, και προσκύνα τους ελεύθερα που στις μέρες μας έχεις ακόμα και ακούς ηχοχρώματα που σε φέρνουν πίσω στην αρχή της εφηβείας σου.
Δεν περίμενα να «μείνω» τόσο πολύ από ένα black metal album ειδικά μετά από ορισμένα εξαιρετικά, πρόσφατα albums του ιδιώματος - Wolves In The Throne Room, Enslaved - ωστόσο δηλώνω εντυπωσιασμένος.
Ακούγοντας λοιπόν για πολλοστή φορά το ομότιτλο, σας ενθαρρύνω χωρίς σκέψη να του κάνετε την τιμή. Θα σας την ανταποδώσει σίγουρα. Σχιζοφρενικά υπέροχο και υπέροχα σχιζοφρενικό.
Για το RockOverdose.gr : Μάριος “Lazy” Πιτσαλίδης
Comments
