«Πύρινες» παρουσιάσεις νέων κυκλοφοριών από 2 κορυφαία ελληνικά Power Metal συγκροτήματα
Οι Wildfire είναι ένα σχετικά πρόσφατο συγκρότημα (από το 2019) που όμως έχουν δημιουργήσει αίσθηση τόσο με την κυκλοφορία του ομότιτλου EP (2021), όσο και με την πολύ πρόσφατη (7/3/2025) και πολυαναμενόμενη πρώτη πλήρη κυκλοφορία τους “Rise”. Παρόλο που είχαν συμμετάσχει σε διάφορες αξιόλογες συναυλίες (όπως πχ ως support στους Satan, 12/01/2024) δεν τους είχα παρακολουθήσει ποτέ ως τώρα ζωντανά («κακώς» όπως θα αναγνώσετε στην συνέχεια). Το κοινό ήδη είχε γεμίσει το Temple Athens λίγη ώρα πριν εμφανιστούν στην σκηνή. Κρίνοντας μάλιστα από τον σχετικά μεγάλο αριθμό οπαδών με t-shirts τους, δίνουν την αίσθηση ότι είναι αρκετά γνωστοί στο Αθηναϊκό Μεταλλικό κοινό.
Κατά τις 21:00 ακριβώς τα φώτα χαμήλωσαν ενώ τα μεγάφωνα έπαιζαν το “Final Gates” των Running Wild (ενδεικτικό των επιρροών τους) και λίγο αργότερα εμφανίστηκαν στην σκηνή υπό τις έντονες ζητωκραυγές του κοινού και ενώ παιζόταν το ορχηστρικό “Leap of Faith”. Ο ενθουσιασμός του κοινού απογειώθηκε με τα 2 επόμενα power κομμάτια “Rise” και “Nights”. Ως αναμενόταν, θα έπαιζαν ένα μεγάλο μέρος του προσφάτως κυκλοφορήσαντος “Rise”. Όμως το έπαιξαν ολόκληρο και μάλιστα με την ίδια σειρά που είναι τα τραγούδια στο CD. Στο επόμενο τραγούδι “Navigators” υπήρχε μία μικρή έκπληξη καθώς ο κιθαρίστας Tolis G. Pol (Απόστολος Κομνηνός) έπαιξε και κλαρίνο!
Τι να πρωτοπεί κανείς για το συγκρότημα και τις αντιδράσεις του κοινού! Υπέροχη μουσική πλημμύριζε την αίθουσα με το κοινό να το εκτιμά δεόντως, ιδιαίτερα για τους πιο εκδηλωτικούς στις πρώτες θέσεις. Μετάνιωσα που δεν τους είχα ξαναδεί νωρίτερα ζωντανά και για τους λάτρεις του είδους θα πρέπει να είναι «άχαστοι» δοθείσης της ευκαιρίας.
Δεν ξέρω αν το όνομα τους σχετίζεται με το ομώνυμο NWOBHM συγκρότημα, το οποίο έχει διαλυθεί από το 1985 προλαβαίνοντας όμως να βγάλει 2 υπέροχες πλήρεις κυκλοφορίες και στο οποίο τραγουδούσε ο Paul Mario Day (πρώτος τραγουδιστής των Iron Maiden την περίοδο 1975-6). Σίγουρα όμως έχουν αρκετή NWOBHM-ίλα, δυναμισμό και ποιοτικές συνθέσεις, ενώ επί σκηνής τα δίνουν όλα. Όσο αφορά το στυλ τους κινούνται ανάμεσα στο Power Metal με στοιχεία NWOBHM (NWOTHM) μέχρι το Μελωδικό Metal (στις πιο ήρεμες στιγμές τους), Hard Rock φτάνοντας σε κάποια σημεία στις παρυφές του AOR (π.χ. στο “Night with a Witch”). Υπέροχο συγκρότημα που μας θυμίζει το καλό ποιοτικό Metal των 80s παιγμένο με τον δικό τους τρόπο και με πολλά σύγχρονα στοιχεία. Δεν υστέρησε κανένα μέλος τους όσον αφορά το αμιγώς μουσικό κομμάτι (και το ιδίωμα που παίζουν είναι απαιτητικό), ενώ και συναυλιακά ήταν αρκετά «ξεσηκωτικοί».
Τα καλύτερα όμως ήρθαν προς το τέλος, όπου ενώ είχε ολοκληρωθεί όλο το album “Rise” (και το bonus track “Night with a Witch”), άρχισαν να παίζουν το πασίγνωστο “Out in the Fields” (διασκευή Gary Moore) για περίπου 1’, στην σκηνή εισήλθε ο Μιχάλης Λίβας και τραγούδησαν από κοινού με τον Βασίλη Χρέπα το “I Want Out”. Χαμός στο ίσιωμα! Όλο το Temple Athens τραγουδούσε!
Ολοκλήρωσαν το σετ τους με μία εκτεταμένη live έκδοση του “Wildfire” όπου ο Βασίλης, προέτρεπε το κοινό να τραγουδήσει μαζί τους ρυθμικά. Το ήδη ζεσταμένο (από τα προηγούμενα τραγούδια) club δονήθηκε από τις ρυθμικές ιαχές του κοινού! Κοντολογίς, στα περίπου 65’ που διήρκησε το σετ τους μας «πυρπόλησαν ηχητικά» για τα καλά!
Wildfire setlist
Ιntro: Running Wild: Final Gates (played from tape)
01 Leap of Faith
02 Rise
03 Nights
04 Navigators
05 Inside the Box
06 Breaking Point
07 Mirror's Edge
08 Far and Beyond (In Hell)
Encore
09 Night with a Witch
10 Out in the Fields (διασκευή Gary Moore) / I Want Out (διασκευή Helloween) από κοινού φωνητικά με τον Μιχάλη Λίβα (Silent Winter)
11 Wildfire
Αναγκαστικές ανάσες δροσιάς μετά την «πύρινη» συναυλία των Wildfire. Αρκετοί στο διάλειμμα πήγαν προς το merchandise και πολύ σωστά έπραξαν γιατί τέτοια συγκροτήματα πρέπει να στηρίζονται. Σειρά τώρα για τους έμπειρους Silent Winter που θεωρούνται (και δικαίως) από τα καλύτερα Power Metal συγκροτήματα όχι μόνο της Ελλάδας. Αν και αναδημιουργήθηκαν από το 2018 έχουν 3 πλήρεις κυκλοφορίες στο ενεργητικό τους με πρόσφατη το πολύ δυναμικό “Utopia”, μεγάλο μέρος του οποίου θα παρουσίαζαν ζωντανά. Ενώ συναυλιακά είναι εμπειρότατοι καθώς έχουν συμμετάσχει σε μεγάλες συναυλίες μαζί με κορυφαία συγκροτήματα όπως: Judas Priest, Helloween, Gamma Ray (τα οποία είναι και οι κύριες επιρροές τους).
Τα φώτα σκοτείνιασαν κατά τις 22:20, οι Silent Winter εμφανίστηκαν επί σκηνής ενώ από τα μεγάφωνα παιζόταν μία σύντομη ορχηστρική εισαγωγή και στην οθόνη (υπεράνω της σκηνής) ένα βίντεο με γραφικά ΑΙ δυστοπικού χαρακτήρα (μελλοντικής παγκόσμιας καταστροφής). Σύντομα όμως και ο Μιχάλης Λίβας εμφανίστηκε επί σκηνής για να βάλουν και οι Silent Winter φωτιά στο κοινό με το “We Burn the Future”. Συναυλιακό πανδαιμόνιο! Στην συνέχεια ο Μιχάλης είπε «Καλησπέρα Temple. Μόνο μία λέξη». Εντάξει, καταλάβαμε θα μας μετέφερε στο 2021 με το “Shout”. Επιστροφή στο άλμπουμ Utopia με το “Reign of the Tyrants”. Άλλος ένας ύμνος! Και ενώ όλα πήγαιναν καλά και θα έπαιζαν το “Hellstorm” (αυτό το συγκρότημα έχει εμμονή με τις καταιγίδες), «γκαντεμοκαταιγίδα» κτύπησε τα πετάλια του drummer Λάζαρου Κούρτη, ο οποίος γενικά έπαιζε σαν οπλοπολυβόλο. Αναγκαστικό (επισκευαστικό) διάλειμμα, ανέβηκε και στην σκηνή και ο drummer των Wildfire Ανδρόνικος Μαλτέζος και ευτυχώς το πρόβλημα μετά από 5’ λεπτά επιλύθηκε. Ακάθεκτοι λοιπόν, έπαιξαν το “Hellstorm”, χωρίς περαιτέρω παρατράγουδα.
Γενικά, οι Silent Winter ήταν καταιγιστικοί σκορπώντας ρίγη μεταλλικού ενθουσιασμού στο κοινό. Κανένα μέλος δεν υστερούσε. Και οι 6 λειτουργούσαν σαν καλοκουρδισμένη μηχανή. Αυτό φάνηκε πιο έντονα στο επόμενο Heavy Power (σχεδόν thrash) τραγούδι “Gates of Fire”. Και τι δεν είχε το live: τσιριχτά φωνητικά από τον Μιχάλη, υπέροχα κιθαριστικά solos από τους Κυριάκο Μπαλάνο και Βαγγέλη Παπαδημητρίου, δυνατό και γρήγορο ρυθμό από τους Λάζαρο Κούρτη (drums) και Βαγγέλη Τσεκούρα (στο “τσεκουράτο” μπάσο), ενώ και ο ρόλος της Μαρίας Μοσχέτα στα πλήκτρα ήταν καθοριστικός, όπως π.χ στο επόμενο “Silent Shadows”, για το οποίο ο Μιχάλης μας προϊδέασε «ως λίγο πιο σκοτεινό, ελάχιστα πιο υποχθόνιο κομμάτι». Νομίζω ότι είναι πιο Maiden-ικό (με πλήκτρα), όπως και το επόμενο (πιο «μπαλαντοειδές», σε χαμηλότερες ταχύτητες) “Heart is a Lonely Hunter”. Από το σημείο εκείνο και μέχρι το τέλος της συναυλίας οι ταχύτητες ανέβηκαν: Reborn, Empire of Sins, Utopia, Hands Held High (κομματάρες όλα τους, ποιο να αφήσεις και ποιο να πιάσεις και παιγμένες άψογα όχι μόνο τεχνικά, αλλά με πάθος και ψυχή). Στο setlist ήταν γραμμένο να κάνουν encore στα τελευταία 2 τραγούδια, αλλά όπως πολύ σωστά είπε ο Μιχάλης τα μέλη του συγκροτήματος δεν είναι καλοί σε τέτοιου είδους fake αποχωρήσεις και παρέμειναν στην σκηνή και θα έπαιζαν μόνο ένα τραγούδι (όχι 2 όπως έγραφε το setlist), το “Utopia”. Το κοινό όμως ήταν υποψιασμένο (μάλλον διαβασμένο) και φώναζε «κι άλλο», μερικοί δε «κι άλλα» και λίγο αργότερα «παίξε ακόμη ένα κομματάκι Μιχαλάκη», και φυσικά «ενέδωσαν» στις απαιτήσεις του κοινού και έπαιξαν ως τελευταίο το “Hands Held High”. Προσωπικά πιστεύω ότι ο σχετικά βραδύτερος επικός ρυθμός του συγκεκριμένου τραγουδιού ήταν ιδανικός για το κλείσιμο μίας υπέροχης συναυλίας και από τα δύο συγκροτήματα, τα οποία σημειωτέο είχαν και πολύ καλό ήχο. Σε 3 μέρες θα γιορτάζαμε την εθνική μας επέτειο, δεν είναι υπερβολή να αναφέρω ότι τέτοιου είδους ποιοτικότατα συγκροτήματα μας κάνουν να αισθανόμαστε εθνικά υπερήφανοι!
Silent Winter setlist
01 We Burn the Future
02 Shout
03 Reign of the Tyrants
04 Hellstorm
05 Gates of Fire
06 Final Storm
07 Silent Shadows
08 Heart is a Lonely Hunter
09 Reborn
10 Empire of Sins
11 Utopia
12 Hands Held High
Κείμενο: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Φωτογραφίες: Χριστόφορος Φίλης @christoforos_filis_photography
Comments
