Δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα για μια μπάντα τέτοιου βεληνεκούς, όπως οι Sonata Arctica,να προσπαθεί να αποτινάξει από επάνω της την στάμπα ότι κοπιάρει κάποιον ενώ προσπαθεί να φτιάξει την δίκη της ηχητική ταυτότητα. Σε αυτό το πράγμα βρίσκονται αυτή την στιγμή οι Φιλανδοί πολυαγαπημένοι μου power metallers.
Στα δυο τελευταία τους άλμπουμ στην προσπάθεια τους να ‘’sonatize’’ τον ήχο τους πήραν κατευθύνσεις που μάλλον δεν γνώριζαν. Μπήκαν σε progressive metal προσεγγίσεις που και δεν γνώριζαν τόσο καλά μα κυρίως δεν ήξεραν να διαχειριστούν. Χάθηκαν οι ίδιοι μέσα σε συνθέσεις που κούρασαν πρώτα αυτούς και μετά τους ακροατές. Φάνηκε άλλωστε στα live αυτό, ότι κάτι δεν λειτουργούσε σωστά. Άλλαξαν και ένα βασικότατο μέλος σε αυτή την πορεία, τον κιθαρίστα και μεγάλο παίκτη Jani Liimatainen. Καμιά μάχη άλλωστε δεν κερδήθηκε χωρίς απώλειες. Κερδίζουν όμως αυτή την μάχη με το νέο τους πόνημα?
Και ναι και όχι. Τι εννοώ; Το νέο άλμπουμ τον Φιλανδών έχει καλά και μάλιστα πολύ καλά σε μερικές περιπτώσεις στοιχειά. Καταρχήν έχει πιο εστιασμένες και καλύτερες δομές στα περισσότερα κομμάτια. Δεν παρουσιάζει την τρικυμία των δυο προηγούμενων άλμπουμ. Έχει τραγούδια που θα παίξουν live και θα περάσουν καλά και αυτοί και εμείς. Είναι γεμάτο ατμοσφαιρικές μελωδίες και χρώματα από το εξαιρετικό παίξιμο στα πλήκτρα. Όμως είναι ξεκάθαρο ότι πλέον είναι δέκα χρονιά μεγαλύτεροι και κατασταλαγμένοι σε αυτό που κάνουν. Που δυστυχώς έχει φύγει από αυτό που οι περισσότεροι γουστάραμε και τους μάθαμε δέκα και πλέον χρονιά πριν. Τέλος στα καταιγιστικά κομμάτια. Οι ταχύτητες είναι πιο midtempo και η μπάντα έχει γίνει πιο ‘’δύσκολη’’ στο άκουσμα. Το φλερτ με το progressive metal φαίνεται να μην γίνεται σχέση. Όμως αυτό θέλουν να κάνουν και είναι σεβαστό.
Το καταπληκτικό νέο τους single ‘’I Have a Right’’ ξεχωρίζει και είναι κομμάτι που θα το θυμόμαστε για καιρό μαζί με το’’ Losing My Insanity’’ που αν και τρίτο στην σειρά δείχνει να δίνει το ξεκίνημα στο άλμπουμ μετά το αδιάφορο ‘’Only the Broken Hearts’’ και το poser ‘’Shitload of Money’’. Τα Wildfire p.t. II & III, που διαρκούν 16 λεπτά στο τέλος του δίσκου δείχνουν αυτό που γράψαμε και παραπάνω, ότι χάνουν το νόημα ανάμεσα σε πολλές ιδέες που πρέπει οπωσδήποτε να χωρέσουν σε ένα τραγούδι! Δυστυχώς αυτό ακριβώς το στοιχειό είναι που μου άφησε και αυτή την γλυκόπικρη γεύση στο τέλος. Ναι μεν η μπάντα κάνει βήματα μπροστά και κτίζει τον ήχο της με ωραίες, έστω και midtempo συνθέσεις, άλλα παράλληλα δεν λέει να αποβάλει από επάνω της αυτή την νοοτροπία του θέλω να κάνω οπωσδήποτε πολύπλοκο κομμάτι.
Οι Sonata Arctica έχουν γίνει πολύ …έντεχνο power metal όπως εύστοχα είχε πει ένα φίλος και πλέον αναγκάζουν τον ακροατή να τους μισήσει ή να τους λατρέψει. Εγώ οντάς ερωτευμένος με δαύτους τόσα και τόσα χρονιά τώρα, νιώθω πως εγώ μεγάλωσα ηλικιακά και αυτοί ως μπάντα χωρίς να προδώσουν ποτέ αυτό που είναι. Μια μπάντα που πάντα ήθελε να μας δώσει το καλύτερο και είχε πάντα την καλύτερη διάθεση να το κάνει. Αυτό είναι σπάνιο, τίμιο και μεγάλο πράγμα στην εποχή μας.
Βαθμολογία: 75/100
Για το Rockoverdose.gr:Πάνος ‘’Ytsejam’’ Πετρόπουλος
Comments
