Για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια, το Ελληνικό κοινό του ακραίου ήχου είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει ένα συγκρότημα το οποίο δικαίως έχει ταρακουνήσει τα νερά όντας υπεράνω του μέσου όρου στον κόσμο του black metal, αλλά και ερχόμενο στην πιο κατάλληλη στιγμή, τώρα που το όνομα τους είναι πιο πολύ στα πάνω τους από ποτέ και με ακόμα ηχηρό το σοκ της κυκλοφορίας του τελευταίου τους άλμπουμ. Για τους Spirit Possession ο λόγος, το ανίερο ντουέτο από το Portland που έχει βαλθεί να τρελάνει κόσμο και με το 2ο ειδικά προπέρσινο άλμπουμ “Of The Sign…” το κατάφερε σε μεγάλο βαθμό. Έχω εκφραστεί πολλάκις για τις μπάντες που παίζουν ως ντουέτα, τελευταία φορά μάλιστα το έγραψα τις προάλλες βλέποντας τους Sun Worship, έτσι για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόσο δεμένα μπορούν να’ναι δυο άτομα πάνω στη σκηνή, ακόμα κι αν δεν υπάρχει μπάσο να γλυκαίνει κάπως τον ήχο. Τι το θες το μπάσο όμως όταν δέχεσαι τέτοια αδυσώπητη ηχητική επίθεση και μάλιστα τόσο στοχευμένη να ακούγεται “ελεύθερη” σε ζωντανό περιβάλλον, που νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε στουντιακή κατάσταση και βλέπεις ζωντανά να ηχογραφούν κάποιο άλμπουμ, εκεί είναι η μαγκιά των Spirir Possession και γι’αυτό έχουν κερδίσει οπαδούς με το σκεπτικό τους.
Τη βραδιά ανοίγουν οι Incineration A.D. που όπου κι αν παίζουν αποτελούν συναυλιακή εγγύηση και το μόνο που αλλάζει κάθε φορά που τους βλέπω, είναι το πόσο καλύτεροι ακούγονται από την προηγούμενη. Και προφανώς και το πόσο πιο πολύ δεμένοι είναι για να βγαίνει αυτό το αποτέλεσμα. Βγάζουν μεγάλη ανεμελιά που η αλήθεια να λέγεται, τι χρειάζεται αυτό το black/thrash υβρίδιο που παίζουν, με κακιασμένο τραγουδιστή έτοιμο για μανούρα, οι έγχορδοι να τα σπάνε και να αφήνουν τόνους ιδρώτα πάνω στα τάστα, ενώ το παιδί-θαύμα Γιώργος Τσάφος στα τύμπανα που τον έχουμε δει πλέον μεγάλο διψήφιο αριθμό εμφανίσεων με τις 9492 μπάντες που έχει προλάβει να παίξει μόλις στα 20 του, κάνει το drum kit να υποφέρει και τους κάνει να ακούγονται ακόμα πιο δολοφονικοί. Η ποιότητα τους σαν συγκρότημα είναι εμφανής, σε ζωντανό περιβάλλον τα καταφέρνουν ακόμα καλύτερα, είναι πολύ μεταδοτικοί σίγουρα και δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να τους δει κάποιος και να μη θελήσει να δώσει ξανά το παρόν όπου κι αν παίξουν μελλοντικά. Λιτή κι απέριττη εμφάνιση, μικρή μεν, γύρω στα 35’, αλλά περιεκτική και με το βλέμμα στο μέλλον να μοιάζει καθαρό, περιμένουμε επιτέλους να βγει και το 1ο full-length ώστε να καθιερωθούν ακόμα περισσότερο.
Στη συνέχεια μια άκρως συλλεκτική εμφάνιση από ένα συγκρότημα που θα θέλαμε να βλέπουμε συχνότερα, αλλά είναι θιασώτες της ποιότητας παρά της ποσότητας και μίας ξεκάθαρης DIY αισθητικής που πρέπει να θεωρούμε εαυτούς τυχερούς που έκαναν το ταξίδι για την Αθήνα. Ο λόγος για τους Septuagint που μετά από πάρα πολλά χρόνια αναμονής, μας πρόσφεραν πέρυσι το φοβερό ντεμπούτο τους “Acosmic Conflagration”, το οποίο και είδαμε πόσο μεγάλη δύναμη αποκτά και στο συναυλιακό σανίδι. Παρότι ο ήχος δεν ήταν τόσο πενατκάθαρος, ήταν ευδιάκριτο με τη μία ότι οι απαιτητικές τους συνθέσεις κρύβουν μια πνευματικότητα που υπερβαίνει το μέσο όρο και τις σταθερές του black metal και τους καθιστά ιδιαίτερα ξεχωριστούς. Μεγάλο τους ατού που έδινε μια έξτρα πώρωση κι επιβλητικότητα όσο να’ναι, τα σημεία με τα διπλά φωνητικά που τον τραγουδιστή σιγόνταρε ο θηριώδης μπασίστας, ενώ τα 2 παιδιά στην κιθάρα είχαν άψογη χημεία κι ο ντράμερ ήξερε να κρατάει το ρυθμό περίφημα. Μεστή εμφάνιση που επίσης κράτησε λίγο, πιστά ταγμένοι στο υλικό, δεν είπαν λέξη και αφοσιώθηκαν πλήρως να φτιάξουν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, πράγμα που πέτυχαν με το παραπάνω. Εύχομαι να τους βλέπουμε πιο συχνά, δεδομένου ότι δεν παίξανε με την πλήρη σύνθεση τους, το λες και επίδειξη δύναμης.
Με το πρόγραμμα να τηρείται άψογα, το δίδυμο των Spirit Possession εφορμά στη σκηνή και η χημεία που έχουν ο Steve σε κιθάρα και φωνή και η Ash στα τύμπανα, είναι παροιμιώδης. Απίστευτο πως ο τύπος παίζει χωρίς πένα και κρύβει μέσα του έναν μικρό Tom Warrior από την εποχή των Hellhammer σε στήσιμο και κινητικότητα, μια και ηχητικά δεν το συζητάμε ότι είναι η βάση του ήχου τους με αυτό το πολύ όμορφο ακατέργαστο και ριφφολογικά σημειολογικό στυλ τους. Η δε Ash γκρέμισε το An Club με το παίξιμο της, όταν άφηνε τα χέρια της ελεύθερα, γινόταν ο κακός χαμός. Επιβλητικότητα, αμεσότητα και τέρμα ΧΥΜΑ κατάσταση από τους Spirit Possession, ούτε να ακουστούν γυαλισμένοι, ούτε να το παίξουν ιστορία, ωμή επίθεση χωρίς σταματημό, χωρίς καν να πουν κι αυτή λέξη, πρόλαβαν μέσα σε 45-50’ που διήρκησε συνολικά το σετ να κάνουν το κοινό να πάθει πλάκα και να αφήσουν πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Είδα με χαρά πόσο προσβάσιμοι ήταν και σαν άτομα, καθώς μίλησαν με πολύ κόσμο πριν και μετά την εμφάνιση τους και όντας πολύ χαρούμενοι με την ανταπόκριση του κόσμου. Κάτι μου λέει ότι στον επόμενο δίσκο θα’ναι καλύτεροι από ποτέ και θα μας ξανάρθουν σύντομα.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Έφη Γαλιατσάτου @https://www.instagram.com/exit.acrobat/
Comments
