Είναι στιγμές σαν αυτήν της επιστροφής των Stampin’ Ground στην χώρα μας που ενώ δε θέλεις να το παραδεχτείς, νιώθεις λίγο πιο γέρος απ’όσο νομίζεις ότι είσαι, ειδικά όταν επρόκειτο για ένα συγκρότημα που το ζήσαμε στην κορύφωση του και μας μοιάζει κυριολεκτικά σαν χθες, παρότι πέρασαν 25 χρόνια από τον πρώτο ερχομό τους. Πράγματι η ατμόσφαιρα θύμιζε 2000-2001, την περίοδο που μας χάρισαν το μνημειώδες “Carved From Empty Words” που μας είχε πιάσει όλους εξαπίνης και το θεωρούσαμε ότι πιο Slayer-ικό και εφάμιλλο του ομότιτλου ντεμπούτου των The Haunted. Τα χρόνια πέρασαν, ήρθε η στιγμή που τους είδαμε με αλλαγμένο line-up και με τις άλλες τους μπάντες όπως τους Romeo Must Die και τους Betrayed By Many, αλλά οι Stampin’ Ground δεν ξέχασαν ποτέ την αγάπη που έλαβαν από την Ελλάδα. Με μεγάλη μου έκπληξη είδα να μην ξεχνάνε και κόσμο, καθώς είχαμε εγκάρδια συνομιλία μετά από χρόνια, όπως έκαναν και με άλλους οπαδούς, το να σε θυμούνται μετά από 2 και βάλε δεκαετίες δείχνει και το ποιόν τους όπως κι ότι εκτιμούσαν την όλη στήριξη, έτσι η βραδιά δε γινόταν να μην κυλήσει ιδανικά για όσους κατηφόρησαν προς το Temple, έτοιμοι να τα κάνουν όλα ίσωμα όπως έγινε.
Ξεκίνημα με τους πάντα πωρωτικούς Psycorepaths, οι οποίοι έχουν αποδείξει την αξία τους όσες φορές τους έχω δει και δεν συνέβη τίποτα λιγότερο και πάλι. Τα παιδιά βγήκαν άκρως καυλωμένα να αποδείξουν τι αξίζουν και κέρδισαν από την αρχή το χειροκρότημα, ενώ και οι ίδιοι οι Stampin’ Ground τους παρακολουθούσαν από το merch και κουνιόντουσαν ρυθμικά στα φοβερά beatdown περάσματα τους. Τα παιδιά κάθε φορά είναι και πιο βελτιωμένοι, θα πει κάποιος ότι θεωρητικά με μικρής διάρκειας εμφάνιση το περιθώριο λάθους επίσης μικραίνει, ωστόσο αν δεν αξίζεις, μπορεί μέσα σε 5’ μόλις να τα κάνεις όλα τόσο χάλια που να μην το σώζεις ούτε με παρέμβαση ανωτέρων δυνάμεων. Tα δώσανε όλα και απέδειξαν γιατί τους εμπιστεύονται οι διοργανωτές συχνά σε ανάλογης υφής συναυλίες. Πολύ δυνατός ήχος, ενεργητικός τραγουδιστής που τόνιζε ότι η σκηνή πρέπει να είναι ενωμένη, κιθάρες στην τσίτα, ντράμερ που τα έσπαγε, μπασίστας εν εξάλλω, δε μπορεί κάτι να πάει άσχημα όταν όλα τα παραπάνω είναι σε συμμετρική άνοδο κάθε φορά. Να δούμε τι θα περιμένουμε και δισκογραφικά στο μέλλον, στο συναυλιακό επίπεδο πάντως μας προσφέρουν πάντα ποιότητα και είναι στις μπάντες που ξέρουμε πως όπου κι αν τους δούμε, θα περάσουμε καλά, πράγμα που δεν είναι πάντα δεδομένο.
Συνέχεια με τους Skybinder τους οποίους βλέπουμε ακόμα πιο συχνά και μπορώ με χαρά και μεγάλη βεβαιότητα να πω ότι αυτή ήταν μακράν η καλύτερη τους εμφάνιση από όλες. Ειλικρινά έχω χάσει το μέτρημα πόσες φορές τους έχω δει τα τελευταία χρόνια, είναι σίγουρα διψήφιος ο αριθμός και έμοιαζαν λες και τους χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα και ήταν έτοιμοι να τα κάνουν όλα λίμπα. Σίγουροι όσο ποτέ, πρέπει να’χουν λιώσει στη δουλειά γιατί η ποιότητα της εμφάνισης σε σχέση με προηγούμενες είχε τεράστια διαφορά και δεν γίνεται να μην το τονίσουμε. Ο τραγουδιστής παρέπεμψε το κοινό σε hardcore ξυλίκια και η δύναμη της απόδοσης τους οφείλεται όπως και με τους Psycorepaths στον ήχο. Ο ντράμερ έχει ένα πολύ ωραίο ανέμελο στυλάκι που είναι λες και κουνιέται στον ρυθμό των riffs, ενώ ο τρόπος με τον οποίο έκλεισαν τη συναυλία ήταν πραγματικά ιδανικός, στα beatdown σημεία είναι κι αυτοί τρομεροί και είναι η μεγάλη τους δύναμη σαν μπάντα (ισχύει για όλες τις hardcore μπάντες). Τους είχα δει πολλάκις σε συνθήκες που ο ήχος δεν τους ευνοούσε ή που ήταν κάπως πιο στατικοί και τολμώ να πω ότι επιβραβεύονται για την δουλειά που κάνουν, εύχομαι ολόψυχα να συνεχίσουν έτσι και σίγουρα θα τους ξαναδούμε σύντομα κάπου.
Τελευταίο εγχώριο συγκρότημα της βραδιάς οι τσαμπουκαλεμένοι και μέσα στα νεύρα (πρωτότυπο ε;) Eden Demise. Πάντα μου σκάνε αναμνήσεις από τις πρώτες φορές που τους είδα πριν πάρα πολλά χρόνια, ή και η εμφάνιση με τους Arch Enemy το 2007, έχουν περάσει πάνω από δυο δεκαετίες από τότε, κι όμως ακόμα είναι εδώ και συνεχίζουν να είναι ταραχοποιοί και αρκούντως νευριασμένοι. Τρομερή παρουσία, έχουν μεγάλη εμπειρία στο συναυλιακό σανίδι και το δείχνουν σε κάθε ευκαιρία, τσίτα που δεν την συναντάς συχνά, ενώ το “Slingshot” έχει γίνει μεγάλη χιτάρα κι έχει ενώσει τους παλιότερους με τους νεότερους οπαδούς τους και όλα γίνονται ιδανικότερα. Σε τρομερή κατάσταση πραγματικά, δε χορταίνω να τους βλέπω κάθε φορά, τους αξίζουν συγχαρητήρια γιατί δεν εφησυχάζουν και είναι πάντα έτοιμοι σε κάθε κάλεσμα να αποδείξουν ότι οι hardcore μπάντες θέλουν να μιλάνε με έργα κι όχι με λόγια. Τους δένουν πολλά με τους Stampin’ Ground όπως ανέφερα, καθώς κρατάει χρόνια αυτή η σχέση, και επειδή όλα γίνονται για κάποιο λόγο, έτσι και οι Eden Demise είναι πάντα το όνομα που εμφανίζεται πριν τον headliner σε τέτοιες περιπτώσεις. Ένα έξτρα μπράβο στον ντράμερ τους που έδειξε την αξία του και στα stage diving ελάχιστα μετά!
Κι έρχεται η ώρα που όλοι περιμένουμε, με το Temple να γίνεται μάρτυρας ενός εκ των πιο φανατικών κοινών της ιστορίας του σαν χώρος, μπάσιμο με “Pain Is Weakness Leaving The Body” ίσως να μην περίμενε κι ο πιο αισιόδοξος, το “Carved From Empty Words” τιμάται στην πλειοψηφία του και του σετ, με κάθε του τραγούδι να προκαλεί ΑΜΟΚ και μόνο που τους βλέπουμε ξανά με τον συμπαθέστατο Ian Glasper στο μπάσο, αυτό τα λέει όλα. Άλλη μπάντα οι SG μαζί του ξεκάθαρα, ενώ ο Adam Frakes-Sime είναι πολύ άνετα στους κορυφαίους frontmen που’χει δει ποτέ το Ελληνικό κοινό. Η χαρά του για την επιστροφή τους δεν κρύβεται, κάνει τα πάντα, δίνει μικρόφωνο σε όποιον βρει, αλωνίζει τη σκηνή, με τους 2 κιθαρίστες Paul Fletcher και Jim Saunders να έχουν λεπίδες αντί για χέρια και προσωπικά μιλώντας, το ατού της μπάντας είναι η ντραμάκλα Ade Stokes, τα χτυπήματα του και το νευρόσπαστο groove του κάνει τη διαφορά και από τη στιγμή που νεότερα σχετικά άσματα σαν το “Bear The Scars”και το “Dead From The Neck Up” συναντούν παλιότερα όπως το απαραίτητο σε κάθε συναυλία τους “Emasculate”, καταλαβαίνετε γιατί ο κόσμος μπορεί να ξέφυγε όσο λίγες φορές, προς τέρψη της μπάντας σε κάθε περίπτωση.
Όταν ακούς 7 από τα 10 κομμάτια του “Carved From Empty Words” δε νομίζω ότι μπορείς να ζητήσεις κάτι άλλο, το εκπληκτικό όμως είναι ότι είχαμε και encote μετά τα πτώματα που μαζεύτηκαν στο κλείσιμο του “Officer Down”, ενώ πιο πριν ο Adam πήγε μέχρι πίσω στο κλαμπ για να χωρίσει το wall of death πριν μπει το “Everybody Owes A Death”. Μόνο που πέταξε την ατάκα “δε θα μπορούσαμε να σας αφήσουμε αν δεν σας δίναμε 5’ ακόμα” δείχνει πόσο τέλεια πέρασαν, encore με “Lesion”, συγνώμη, δεν αντιμετωπίζεται, ο τύπος ανέβηκε στο μπαρ για να κοπανηθεί, έπλευσε στο κοινό, κατέβηκε να τραγουδήσει με τον κόσμο, άφησε 2 τόνους ιδρώτα και την ψυχή του την ίδια και η μπάντα ένιωσε σαν κράμα Metallica/Iron Maiden με την ηρωική υποδοχή όσων αψήφισαν το ξύλο. Τρομεροί “μύλοι” στο pit, ευτυχώς δεν πήρε κανέναν καμία ξώφαλτση γιατί θα είχαμε ασθενοφόρα 100%. Οι Stampin’ Ground το πήρα το μήνυμα ότι στην Ελλάδα μπορούν και πρέπει να νιώθουν σαν το σπίτι τους και όσοι βρεθήκαμε εκεί, πήραμε κίνητρο για τα επόμενα 25 χρόνια, βλέποντας να το λέει και η καρδιά της μπάντας αλλά και η δική μας καθώς μάθαμε κινήσεις που δεν ξέραμε ότι μπορούμε να κάνουμε στα 40+.
Περιμένουμε νέο δίσκο και επιστροφή το συντομότερο. Είναι δίκαιο και πρέπει να συμβεί! Η μπάντα τόνισε ότι χωρίς τον Δημήτρη που διοργάνωσε το live τίποτα δε θα ήταν δυνατό και πως είναι δίπλα τους από την πρώτη στιγμή, η καλή διάθεση υπάρχει, μένει το κυρίως πιάτο τώρα γιατί αυτό ήταν το πρόγευμα.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
videos: Youtube channel @PunksNotDeadGR
Comments
