Δεν έχεις κάθε μέρα την ευκαιρία να δεις έναν θρύλο της jazz -ή μάλλον της παγκόσμιας μουσικής, ζωντανά και χωρίς να ταξιδέψεις χιλιόμετρα.
Πόσο μάλλον όταν μπορείς να το κάνεις σε προσβάσιμο με τα ΜΜΜ σημείο και σε άνετες θέσεις με καλή ορατότητα.
Stanley Clarke στο θέατρο Παλλάς λοιπόν με την προσέλευση του κόσμου θερμή από νωρίς.
Tετραμελές σχήμα, με τον ίδιο σε ηλεκτρικό μπάσο και κοντραμπάσο, Beka Gochiashvili & Cameron Graves σε πιάνο - πλήκτρα και τον Jeremiah Collier στα ντραμς.
Μας καλωσόρισε και μας ευχαρίστησε που ήρθαμε.
Ευχάριστο το ότι συνεχίζει να πλαισιώνεται από νέους μουσικούς και να τους δίνει άφθονο δημιουργικό χώρο.
Όποιος πήγε στη συναυλία περιμένοντας μία εμφάνιση σαν την πρόσφατη στο Tiny Desk, τον περίμενε μια καλή έκπληξη!
Ξεκίνησαν με χαμηλούς ρυθμούς και εντάσεις αλλά σύντομα μας έδωσαν να καταλάβουμε πως δεν πρόκειται για μία συμβατική, χαλαρή jazz συναυλία.
To jazz fusion που ανέδειξε με τιτάνες της σκηνής όπως ο Miles Davis και ο Chick Korea, κυλάει ακόμη στις φλέβες του!
Γρήγορη ρυθμοί, απότομες αλλαγές στη δομή των κομματιών και κοπάνημα από τον Jeremiah που θα ζήλευε και metal drummer. Ένα από τα drum solo του, ήταν ίσως το καλύτερο που έχω ακούσει ζωντανά.
Νο Mystery, ένα από τα highlight της βραδιάς, με τον ίδιο να κάνει το γνωστό double slap στο κόντραμπάσο και φυσικά το αγαπημένο Goodbye Pork Pie Hat του Charles Mingus, αφιερωμένο στον Lester Young.
Αψεγάδιαστη απόδοση απ' όλους τους μουσικούς της μπάντας με τα σόλο και τις εναλλαγές να μοιάζουν ατελείωτα.
Στις 22:42 αποχώρησε με τον κόσμο να χειροκροτάει κυριολεκτικά όρθιος.
Επιστροφή στις 22:44 με το γνώριμο και χαρούμενο School Days!
Καλεί όλο τον κόσμο να σηκωθεί και να έρθει πιο κοντά στην σκηνή. Το κοινό ανταποκρίνεται και το θέατρο θυμίζει τώρα πάρτυ.
Στις 22:50 αποχωρεί για τελευταία φορά και μας ευχαριστεί ξανά.
Εν κατακλείδι:
World-class απόδοση από έναν master του είδους.
Ο Stanley Clarke στα 74 του αποδίδει δίχως να χάνει ορμή και ρυθμό και σε αυτό συμβάλει τα δέοντα η μπάντα του που αποτελείται από νέους ανθρώπους.
Χωρίς ίχνος υπεροψίας, δίνει σε όλους το χώρο τους να λάμψουν και το αποτέλεσμα επιβραβεύει.
Για το RockOverdose,
Νίκος Χήναρης
Comments
