Τα επτά χρόνια από την τελευταία επίσκεψη του Steve Vai στη χώρα μας ήταν πολλά. Η αναμονή αυτή, σε συνδυασμό με την μοναδικότητα του, είχαν ως αποτέλεσμα ο χώρος του Principal Club Theater να είναι σχεδόν γεμάτος όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες από την κιθάρα του. Δυστυχώς η Beverly McClellan δεν άνοιξε τη συναυλία για άγνωστη σε μένα αιτία. Στην επίσημη σελίδα του Vai στο Facebook, αναφέρθηκε πως έπρεπε να γυρίσει στην Αμερική λόγω προσωπικών υποχρεώσεων.
Το ρολόι έδειχνε 21:20 όταν έσβησαν τα φώτα και τα μέλη του συγκροτήματος άρχισαν να εμφανίζονται στη σκηνή με τελευταίο τον κιθαρίστα ο οποίος εκτός από τη πιστή του εξάχορδη (άλλοτε και με παραπάνω χορδές) σύντροφό του, φορούσε φυσικά τα γυαλιά του και το καπέλο του. Αν και γενικά δεν είμαι οπαδός της instrumental μουσικής και βαριέμαι κάθε είδους solo μέσα σε μία συναυλία έχω να δηλώσω ότι για τα επόμενα 160 λεπτά, δεν βαρέθηκα ούτε στιγμή. Ο Vai παίζει με τέτοιο τρόπο που δεν μπορείς παρά να βλέπεις καθηλωμένος. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε και το συγκρότημα που τον υποστηρίζει το οποίο απαρτίζεται από καταπληκτικούς μουσικούς. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο επιτελούσε ώστε να μπορέσουμε να ζήσουμε μία μουσική πανδαισία. Μάλιστα σε κάθε ευκαιρία ο Vai “έστρεφε τους προβολείς” πάνω τους γιατί κακά τα ψέμματα ο star στη σκηνή ήταν αυτός.
Η βραδιά ξεκίνησε αρκετά δυνατά και στο τρίτο μόλις τραγούδι έγινε η παρουσίαση του συγκροτήματος – κάτι αρκετά ασυνήθιστο μπορώ να πω. Ακολούθησε το πρώτο hit της βραδιάς, “Tender Surrender”, στο οποίο και οι τελευταίοι μουδιασμένοι – αν υπήρχε ακόμα κανένας – άρχισαν να ζητωκραυγάζουν. Ακολούθησε ακόμα ένα νέο κομμάτι από το δίσκο “The Story Of Light”. Μέχρι αυτό το σημείο ο Vai ήδη είχε αλλάξει 4 κιθάρες! Συνέχεια με ένα εκπληκτικό ακουστικό solo από τον έτερο κιθαρίστα Dave Weiner. Μία πανέμορφη μελωδία που δυστυχώς όμως πολλοί δεν σεβάστηκαν και μιλούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια του κομματιού. Άραγε θα έκαναν το ίδιο αν το solo έπαιζε ο Vai;
Επιστροφή του συγκροτήματος στην σκηνή με διαφορετική ενδυμασία του βιρτουόζου κιθαρίστα και εννοείται με ακόμα μία νέα κιθάρα να κάνει την εμφάνιση της. Το setlist συνεχίζεται με το νέο “Weeping China Doll” και τα “Answers”, “The Animal” από τον πιο πετυχημένο δίσκο του Αμερικάνου “Passion And Warfare”. Το επόμενο κομμάτι αποτελεί πρώτον την καλύτερη στιγμή της συναυλίας για εμένα και δεύτερον, ένα από τα αγαπημένα μου instrumental κομμάτια μακράν. Τα φώτα χαμηλώνουν, ο Weiner αλλάζει πλευρά και αναλαμβάνει τα πλήκτρα και ο Vai παίζει τις πρώτες νότες του “Whispering A Prayer”. Απίστευτη ατμόσφαιρα, ανεπανάληπτη μελωδία και καταπληκτικός ήχος. Αυτό ήταν κάτι που ίσχυε σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Και πώς να γίνει αλλιώς όταν το soundcheck κρατάει σχεδόν 4 ώρες; Μάλιστα στο συγκεκριμένο κομμάτι είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε και την άρπα της Deborah Henson σε ένα mini solo, κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή πραγματικά δυσκολευόμασταν να το κάνουμε καθώς ήταν ίσως λίγο χαμηλότερα απ’ ότι έπρεπε. Λίγα λεπτά αργότερα είχαμε την δυνατότητα να την απολαύσουμε για περισσότερη ώρα σε ένα πολύ όμορφο solo με συνοδεία κοντραμπάσου που έπαιζε ο Philip Bynoe και που έδειξε πόσο ωραίο ήχο μπορεί να βγάλει μία ηλεκτρονική άρπα.
Επιστροφή και πάλι στην κανονική ροή της συναυλίας με ένα ακουστικό set τριών κομματιών. Μάλιστα στο τρίτο κομμάτι, ο drummer Jeremy Colson, εμφανίστηκε με ένα φορητό drum set το οποίο φορούσε πάνω του και όπως είπε ο ίδιος ζύγιζε γύρω στα 45 κιλά! Μετά από μία μικρή παράσταση/κόντρα του Colson με το Vai και το κομμάτι “Pusa Road” το υπόλοιπο συγκρότημα φεύγει από τη σκηνή και μένει ο Colson για το αναμενόμενο drum solo, πρώτα στο φορητό drum set και στη συνέχεια στο κανονικό. Τα περίεργα όμως δεν είχαν τελειώσει. Για το κομμάτι “The Ultra Zone” ο Vai, εμφανίστηκε με μία “διαστημική” στολή γεμάτη με φωτάκια που δεν σταμάτησαν να αναβοσβήνουν και να αλλάζουν χρώματα, με laser στα χέρια και γενικά ένα πολύ φουτουριστικό σκηνικό.
Η συνέχεια ανήκε στο κοινό και συγκεκριμένα σε δύο άτομα που σήκωσε ο Vai στη σκηνή. Φυσικά και στον κιθαρίστα όπως θα έλεγε ο ίδιος αστειευόμενος. Ο λόγος που τα δύο αυτά άτομα ανέβηκαν στην σκηνή; Για να μας αποδείξει ο Vai πόσο απλή είναι η μουσική. Και πως το έκανε αυτό; Τους ζήτησε να του τραγουδήσουν τον ρυθμό και για τα πέντε όργανα που υπήρχαν στην σκηνή. Όταν τέλειωσε αυτό και με μία απλή συνεννόηση με το συγκρότημα, που δεν πρέπει να κράτησε πάνω από 2 λεπτά, έπαιξαν ένα 5λεπτο κομμάτι από το τίποτα. Να και κάτι που δεν είχα ξαναδεί ποτέ! Το τελευταίο κομμάτι της κανονικής διάρκειας της συναυλίας δεν θα μπορούσε να είναι άλλο εκτός από την μεγαλύτερη του ίσως επιτυχία, το “For The Love Of God”. Ανεπανάληπτη στιγμή και όποιος τυχερός την έχει ζήσει ζωντανά, νομίζω μπορεί να το επιβεβαιώσει.
Το συγκρότημα κατεβαίνει για ελάχιστα λεπτά από τη σκηνή και επιστρέφει λίγο αργότερα εν μέσω επιδοκιμασιών του κοινού που ακόμα δεν είχε χορτάσει αυτό που έβλεπε. Δυστυχώς όμως ακούσαμε μόνο ένα κομμάτι, το “Taurus Bulba” το οποίο μάλιστα ο Vai σταμάτησε λίγο μετά την αρχή για να αλλάξει κιθάρα καθώς αυτή που έπαιζε είχε ξεκουρδιστεί λίγο!
Οι 2 ώρες και τα 40 λεπτά που πέρασαν πραγματικά πολύ γρήγορα. Μάλλον ισχύει αυτό που λένε ότι όταν περνάς καλά η ώρα πετάει. Και πώς να μη περάσεις καλά όταν βλέπεις μπροστά σου έναν από τους καλύτερους κιθαρίστες στον πλανήτη σε μία εκπληκτική συναυλία που δεν περιορίστηκε στα στενά όρια του “απλά παίζω μουσική”. Ήταν μία παράσταση που περιελάμβανε μουσική, θέαμα, σκετσάκια πάνω στη σκηνή ακόμα και κάτι σαν stand-up comedy καθώς τα αστεία του Vai δεν σταμάτησαν καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Γενικά το συγκρότημα και ιδιαίτερα ο Vai ήταν σε μεγάλα κέφια και αυτό περνούσε στον κόσμο! Μία συναυλία που όπως είχε πει και στην αρχή ο κιθαρίστας, είχε ένα σκοπό. Να περάσουμε όλοι καλά. Και αυτό ακριβώς κάναμε. Ελπίζω να μη χρειαστούν άλλα 7 χρόνια για να τον απολαύσουμε!
Setlist:
1. Racing The World
2. Velorum
3. Building The Church
4. Tender Surrender
5. Gravity Storm
6. Dave Weiner Acoustic Guitar Solo
7. Weeping China Doll
8. Answers
9. The Animal
10. Whispering A Prayer
11. The Audience Is Listening
12. Deborah Henson Harp Solo
13. Rescue My Bury Me
14. Sisters
15. Pusa Road
16. Jeremy Colson Drum Solo
17. The Ultra Zone
18. Frank
19. Build Me A Song
20. For The Love Of God
Encore:
21. Taurus Bulba
Για το Rockoverdose.gr
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες:
Στέλιος Αλευρόπουλος
Comments
