Αν η Utah των Ηνωμενων Πολιτειων φημίζεται για κατι παγκοσμίως αυτό μάλλον είναι οι Μορμόνοι, άντε και οι Jazz για τους μπασκετικούς. Σίγουρα όχι για τη metal σκηνή της πάντως. Μπορεί λοιπόν για τον πολύ κόσμο ο προβολέας να πέφτει στον Raja Bell και τον Andrei Kirilenko ενώ προσπαθούν να γητεύσουν την πορτοκαλί θεά στο Energy Solutions Arena, μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω όμως, σε κάποιο “υπόγειο” κλαμπ είναι πολύ πιθανόν να λαμβάνει χώρα μια συναυλία των Sub Rosa, με πολύ λιγότερο κόσμο, αλλά με μπόλικη τιμιότητα και συναισθηματική ένταση.
Η πεντάδα των Sub Rosa αποτελείται από τρεις όχι και τόσο γλυκύτατες δεσποινίδες συν δύο ακόμα μαντράχαλους, η μουσική τους κατά βάση μια μίξη doom/stoner/sludge. Το καινοτόμο στοιχείο εδώ είναι ότι τα βαριά και ασήκωτα riffs έρχονται να συνοδεύσουν δυο βιολιά, τα οποία -ναι, σωστά μαντέψατε- τα κρατούν δύο εκ των θηλυκών του συγκροτήματος. Αυτά άλλοτε συνοδεύουν εντείνοντας την ατμόσφαιρα και στα κατάλληλα σημεία βγαίνουν μπροστά για να απογειώσουν τις συνθέσεις με άφθαστες μελωδίες.
Γενικότερα στον τομέα της ενορχήστρωσης, η μπάντα σου δίνει την εντύπωση ότι “το 'χει”, γνωρίζει πως να τοποθετήσει το ο,τιδήποτε κατάλληλα, ώστε να υπηρετήσει το κάθε τραγούδι όσο καλύτερα μπορεί. Ισχυρότερο παράδειγμα για να στηρίξει την πιο πάνω άποψη από το “Stonecarver” δεν υπάρχει, με το κομμάτι να ξεκινά με drony ατμόσφαιρες και ακατάληπτα φωνητικά για να περάσει σε βατότερες doomy φόρμες, με το βιολί αρχικά να συνεπικουρεί και τελικά να παραλαμβάνει την πρωτοκαθεδρία για το τελικό ξέσπασμα, σε ένα υπόδειγμα χρήσης των δυναμικών.
Τα φωνητικά είναι κυρίως καθαρά γυναικεία, χωρίς να αποφεύγουν και πιο ακραίες μορφές έκφρασης, ενώ σε κομμάτια όπως το “Inheritance” και το “Whippoorwill” φλερτάρουν έντονα με τη folk. Φλερτ που έρχεται να ανθίσει στην εξαίρετη a capella απόδοση του παραδοσιακού “Dark Carpenter”.
Πέρα από τα καθαρά μουσικά και το στιχουργικό κομμάτι είναι εξίσου προσεγμένο και φανερώνει μια στάση ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη.Το εναρκτήριο “Borrowed Time, Borrowed Eyes” μας ξεναγεί στο post-apocalyptic σύμπαν του “The Road” του Cormac McCarthy, το “Beneath the Crown” πραγματεύεται τα πειράματα ευγονικής στις ΗΠΑ, που έλαβαν χώρα στις αρχές του αιώνα, ενώ δεν αποφεύγουν να κατακρίνουν και τη ζωική “γενοκτονία” στο “The Inheritance”.
Την όλη ποιοτική δουλειά έρχεται να συμπληρώσει το μυστηριακό και ιδιαίτερα προσεγμένο artwork του Glyn Smyth, γνωστός και από τη δουλειά του με τους Unearthly Trance, μεταξύ αλλων.
Χωρίς περιστροφές, ό,τι καλύτερο έχω ακούσει το πρώτο τρίμηνο της φετινής χρονιάς, ακούστε οπωσδήποτε.
Για το Rockoverdose.gr,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
