Πιστεύω λίγες φορές η λέξη ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ εξέφρασε στην ολότητα της αυτό που νιώσαμε περίπου 300 άτομα στο Κύτταρο για την πολυπόθητη συναυλία των Sunburst, στην πρώτη τους μάλιστα headline -χορταστικότατη όπως μας είχαν υποσχεθεί- εμφάνιση από καταβολής της δημιουργίας τους. Το όλο σκηνικό γινόταν ακόμα καλύτερο καθώς ήταν η 2η φορά που τους βλέπαμε μέσα στη χρονιά μετά τη φοβερή τους εμφάνιση δίπλα στους Firewind στο Gagarin, και το μόνο που πρακτικά άλλαξε ήταν ο χώρος και φυσικά η διάρκεια της εμφάνισης, γιατί σαν ποιότητα ξέραμε όλοι εξ’ αρχής και ειδικά όσοι τους βλέπουμε από τις πρώτες τους μέρες, ότι όσο υπέροχοι κι αν είναι στα άλμπουμ τους, στο σανίδι της σκηνής γίνονται πραγματικά τέρατα έτοιμα να κατασπαράξουν όποιον τους αμφισβητεί. Η μάζωξη στο Κύτταρο από υποσχόμενη έγινε ιδανική και με την προσθήκη δυο σπουδαίων συγκροτημάτων ακόμα, των Corrupted Symmetry και των Oria, οι οποίοι έκαστοι έδειξαν πόσο πραγματικά σπουδαίες μπάντες είναι και γιατί μπορούμε να μιλάμε όχι απλά για μεγάλες δυνατότητες, αλλά για νομοτελειακή μελλοντική καθιέρωση τους σε ακόμα πιο εμπνευσμένες δουλειές και μεγαλύτερη αποδοχή από τον κόσμο. Ο καιρός βοήθησε τον κόσμο να έρθει στο χώρο και έτσι όλα κύλησαν άψογα, η συναυλία άρχισε και τέλειωσε νωρίς, όλα σούπερ.
Ξεκίνημα με τους Corrupted Symmetry οι οποίοι εντυπωσιάζουν όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότερο. Επειδή ευτυχώς τα γραπτά μένουν αλλά που και που χρειάζεται και επανάληψη, η ήδη φοβερή παρουσία τους σε συναυλία που μπορεί να “κάψει” ένα συγκρότημα αν δεν τα πάει καλά, δίπλα στους κολοσσούς King Diamond και Paradise Lost, όπως φαίνεται τους έδωσε την κατάλληλη ώθηση να είναι ακόμα πιο δεμένοι στη σκηνή και σε δεδομένα καθαρά προοδευτικού ήχου που υπηρετούν, τους λες και πολυτέλεια ειδικά με την στασιμότητα που επέδειξε ο Prog χώρος και που ακόμα και οι μεταγενέστερες σπουδαίες μπάντες αποφάσισαν άνευ λόγου κι αιτίας να μαλακώσουν τον ήχο τους και να χάσουν την έμπνευση τους. Τα παιδιά αγαπάνε πολύ αυτό που κάνουν, βγάζουν μια όμορφη σοβαρότητα -κι όχι σοβαροφάνεια- και είναι σε διαδικασία δημιουργίας δίσκου όπως μας ανέφεραν. Με σύμμαχο τον πολύ καλό ήχο και με τον αγαπητό ντράμερ να παίζει με το κεφάλι κάτω λες και βλέπουμε thrash μπάντα κάπου στο 1988, δε μπορούσε να πάει τίποτα λάθος. Πέταξαν και την αρχή του “A Fortune In Lies” των Dream Theater στο κλείσιμο ενός από τα κομμάτια και παραλίγο να μοιράσουν εγκεφαλικά. Την επόμενη φορά το θέλουμε όλο. Άξιοι, θαρραλέοι, κιμπάρηδες και ελπιδοφόροι.
Από την άλλη οι Θεσσαλονικείς Oria εμφανιζόντουσαν για πρώτη φορά στην Αθήνα και φρόντισαν να τους θυμάται όλος ο κόσμος που τους είδε το δίχως άλλο. Χωρίς να τους αδικεί ο χαρακτηρισμός ή να τους προσάψω έλλειψη προσωπικότητας, μιλάμε για την ξεκάθαρη Ελληνική έκδοση των Gojira και αυτό μόνο ως θετικό μπορεί να λογίζεται. Το φετινό τους άλμπουμ “The Future Wants Us Dead” προκάλεσε δικαίως εντύπωση και επί σκηνής δείχνουν πόσο έχουν εξελιχθεί σε σχέση με το “Sublimation(s)”του 2020. Πληθωρική η παρουσία τους, με απίστευτο groove, όμορφες ιδεέες και “τσιτιές” μέσα στις συνθέσεις τους, συμπαγή κιθαριστικό ήχο και σταθερού rhythm section, οι Oria έχουν τα φόντα να εξελιχθούν σε μεγάλη δύναμη και ειδικά σε ένα ύφος που έχουμε φτάσει στο 2025 και οσφυοκαμπτικές νοοτροπίες στη χώρα μας θεωρούν μη μεταλλικό και μη “αληθινό”(τα εισαγωγικά διόλου τυχαία). O πανύψηλος frontman γεμίζει τη σκηνή, έχει και κωλόχερο όπως ο έτερος κιθαρίστας την ώρα που χρειάζεται να κατέβουν περισσότερα riffs, γενικώς απόλυτα προετοιμασμένοι για τη συναυλία την οποία θεώρησαν τιμή να παίξουν δίπλα στους Sunburst και έκαναν ήδη όλους όσους τους είδαν να ανυπομονεί να μας έρθουν ξανά. Βλέπω προοπτική και μέλλον όχι απλά λαμπρό αλλά με προσοχή θα μιλάμε για μεγάλα πράγματα.
Και έρχεται η ώρα που όλοι περιμένουν σιγά-σιγά με τους Sunburst να ανεβαίνουν στη σκηνή και για την επόμενη σχεδόν μιάμιση ώρα παρελαύνουν 15 -αν δεν μέτρησα πολύ λάθος- ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΕΣ η μία μετά την άλλη και το συγκρότημα μας δείχνει πρώτον γιατί μας έλειψε, δεύτερον γιατί είναι συνώνυμο της ποιότητας και τρίτον -και όπως πάντα κυριότερον- ΤΙ ΠΑΙΧΤΑΡΑΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ. Μπάσιμο με το “The Flood” όπως ήταν αναμενόμενο, η κιθάρα του Gus Drax να ομορφαίνει τα πάντα, του Κώστα Μυλωνά στα τύμπανα του έχουν “φύγει” τα χέρια από την αρχή, είναι εκπληκτικό αυτό που έκανε όλη τη βραδιά, ο Γιώργος Χαραλαμπίδης στο μπάσο ψύχραιμος και καίριος για να δημιουργείται αυτή η υπέροχη ρυθμική βάση. Και τέλος ο Βασίλης. Ο Βασίλης Γεωργίου που κάνει τον κόσμο πιο υπέροχο σε κάθε ανάσα πάνω στη σκηνή, που ξεφτιλίζει τεχνικές φωνητικής και που δείχνει ότι μερικά πράγματα είναι πηγαία και δεν τα αποκτάς στην πορεία, απορώ πως σε 2-3 στιγμές μέσα στη βραδιά δεν τα μπήξαμε αλλά κρατηθήκαμε όσο ήταν εφικτό. Ξέρουμε ότι στην αρχή συνηθίζουν να παίζουν καπάκι το 2ο κομμάτι και το “Out Of The World” που είναι το κομμάτι με το οποίο τους έχουμε συνδέσει από την αρχή προκαλεί μεγάλες ανατριχίλες.
Αν δεν κάνω μεγάλο λάθος στη σειρά, ακούμε ακολούθως τα “Perpetual Descent”, “End Of The Game”και το ξεσηκωτικό “Break The Core”όπου φωνάζουν τον Λεωνίδα από τους Oria να τραγουδήσει μαζί τους κι έπρεπε να δείτε πως ο Gus Drax έκανε την κίνηση να του δώσει high five λες και πηδάει για ριμπάουντ, ενώ ο Βασίλης τόνισε “μάλλον πρέπει να ανέβω εδώ για να με βλέπετε” έχοντας ένα πάλκο κοντά του. Τρομερός ο Λεωνίδας μαζί τους στο κομμάτι, ενώ αρχίζει η συγκίνηση να πιάνει κόκκινο στο “Symbol Of Life” και το “Inimicus Intus”, στο “Dementia”αρχίζουν να ξεφεύγουν και οι κοπέλες της συναυλίας, ενώ έρχεται μια ιδιαίτερη στιγμή που το λόγο παίρνει ο Gus Drax και μας αναφέρει για την ιδιαίτερη και ιερή σχέση μαθητή και δασκάλου στη μουσική, με αφορμή την απώλεια του πρώτου δασκάλου του Κώστα Μυλωνά, του κυρίου Χρήστου Μακρή, στον οποίο και αφιέρωσαν το “Beyond The Darkest Sun”. Ο Κώστας που όπως είπαμε τα διέλυσε όλα, χρειάστηκε πολλάκις να δέσει λίγο τα χέρια του από τις πληγές μια και δεν άφησε τίποτα όρθιο, ενώ ο κόσμος μάζευε σαγόνια με αυτά που έβλεπε γενικά από τη μπάντα σε απόλυτο Masterclass απόδοσης από όλους τους. Και τα καλύτερα ακολουθούσαν προσεχώς!
Η συναυλία φτάνει προς το τέλος, περίμεναν πολλοί το “Samaritan” και δεν απογοητεύονται, φοβερό δίδυμο το “From The Cradle To The Grave”με το “Nocturne”ενώ ο υποφαινόμενος επειδή έχει μία άλφα σχέση με το “Hollow Lies”σαν πρώτο άκουσμα από το “Manifest” και που λυτρώθηκε για την αναμονή 8 ετών, δε θα μπορούσε να φανταστεί ιδανικότερο τέλος, γιατί ο υποφαινόμενος ήξερε. Και το κοινό περίμενε. Και δικαιωθήκαμε όλοι γιατί συναυλία Sunburst που δεν κλείνει με το “Remedy Of My Heart” είναι σαν συναυλία Dream Theater που δεν κλείνει με το “Pull Me Under”. Είναι θεσμός που πρέπει να κρατηθεί μέχρι το τέλος και θεωρώ το ξέρει και το συγκρότημα. Μία πλήρης, κορυφαία, μεστή, ουσιώδης αλλά κι εκεί που έπρεπε με επίδειξη δυνατοτήτων απόδοση που έκανε τρομερά χαρούμενους όσους βρέθηκαν στο Κύτταρο και που μας αναπτέρωσε τις ελπίδες για πιο συχνή παρουσία των Sunburst και μας έδειξε γιατί πρέπει να έχουμε στραμμένα τα μάτια πάνω και στους Oria και στους Corrupted Symmetry. Ένα μπράβο στην διοργάνωση για την ιδέα και υλοποίηση στο έπακρο, το πακέτο ήταν φοβερό, ταιριαστό και άξιο από κάθε άποψη. Θα τους έβλεπα όλους ξανά και ξανά σε κάθε δυνατή ευκαιρία και περιμένουμε όσα ακολουθούν κάθε μπάντα με μεγάλη ανυπομονησία!
In this vanity of time...
You are the reason...
You are the one I have been waiting…
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Κατερίνα Μήτικα @mitica_photography
Comments
