Την περασμένη χρονία οι Swans κυκλοφόρησαν το “The Seer”, ένα άλμπουμ που παραδόξως ακούστηκε πολύ, συζητήθηκε ακόμα περισσότερο και έμελλε να στιγματίσει μουσικά το 2012. Ακόμα και ύστερα από όλον αυτό το ντόρο όμως, κανένας δε θα μπορούσε να μας εγγυηθεί ότι θα βρισκόταν κάποιος άγιος άνθρωπος να παίξει στη ρουλέτα τα ωραία του λεφτά, μετά την χλιαρή προσέλευση της -καταπληκτικής από κάθε άποψη- συναυλίας του 2011, καθώς για πολλούς το motto “SWANS ARE DEAD” φαινόταν να ίσχυε ακόμα.
Enter Doledrums productions και μερικούς μήνες αργότερα η δεύτερη εμφάνιση των Swans στην Αθήνα γίνεται πραγματικότητα, υπό εντελώς άλλες συνθήκες αυτή τη φορά.
 |
Επιλογή των διοργανωτών για να ανοίξει το live ήταν το alter ego του Δημήτρη Αρώνη των Modrec, υπό το moniker του Moa Bones, φαινομενικά ακόμα πιο αταίριαστη από εκείνη της -αρκούντως πειραματικής πλην όμως ήρεμης- Hildur Guðnadóttir. Με μόνο του όπλο μια ακουστική κιθάρα και τη φωνή του, ο Δημήτρης επεχείρησε να κοινωνήσει το μουσικό του στίγμα στο κοινό των Swans και ως ένα βαθμό τα κατάφερε.
Αφού μέχρι και σε sing along παρέσυρε κάποιους, για κάτι δε θα πρέπει να μετράει κι αυτό;
Εξαιρετική η απόδοση του “Ava Adore” των Smashing Pumpkins, έξυπνη η “βοήθεια” δια χειρός Beatles, πολύ θετικό και το δικό του υλικό. Υπό άλλες συνθήκες -σε ένα live δικό του φερ' ειπείν- είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσαμε να πάρουμε ακόμη περισσότερα.
Κάπου εκεί, κοντά στις έντεκα, Ήγγικεν κι η ώρα των Swans. Όχι ένας-ένας και ψαρωτικά όπως άλλοτε, αλλά εντελώς χαλαρά, πήρε τη θέση του καθείς και εγένετω θόρυβος.
 |
Υπάρχουν πολλά συγκροτήματα εκεί έξω που καταστρώνουν σχέδια στα παρασκήνια για το πως θα κερδίσουν το κοινό.
Οι Swans δεν είναι ένα από αυτά.
Δεν επιζητούν να κερδίσουν ή να τους χαρίσεις τίποτα.
 |
Επιβάλλονται. Με τη βία.
Οι Swans παίζουν ΔΥΝΑΤΑ, για την ακρίβεια δυνατότερα από ο,τιδήποτε έχεις ακούσει. Όχι ως το σημείο που τα αυτιά σου θα πονέσουν, αλλά μέχρι το σώμα σου να τραντάζεται συθέμελα και να δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις. Φαντάσου το τώρα αυτό επί δύο ώρες. You get the picture.
 |
 |
Ακόμα πιο χαώδεις από την προηγούμενη φορά (για του λόγου το αληθές οι μόνες συνθέσεις που κατάφερα να συγκρατήσω ήταν το “Coward” και το “The Seer” -ή κάποια ακόμα πιο απλωμένη version του, τέλος πάντων-), το ίδιο βάναυσοι, το ίδιο επιβλητικοί, αλλά ακόμα περισσότερο λυτρωτικοί, αυτή η υποδειγματική ορχήστρα συντεταγμένου θορύβου, υπό τις οδηγίες του ιδιοφυούς μαέστρου Michael Gira είναι ένα φαινόμενο επάνω στη σκηνή. Ένα φαινόμενο που αξίζει να βιώσεις, αν το αντέχει το στομάχι σου.
 |
 |
Το τέλος τους βρήκε υποκλινόμενους, μπρόστα σε ένα σχεδόν γεμάτο Fuzz που τους καταχειροκροτούσε, με κάποιους κιόλας να έχουν το σθένος να επευφημούν. Όσοι τελοσπάντων, κατάφεραν να συνειδητοποιήσουν σε τόσο μικρό χρόνο τι είχαν μόλις παρακολουθήσει και δεν έμειναν να κοιτούν αποσβολωμένοι όπως οι υπόλοιποι.
Τελικά, δεν εξηγείται αλλιώς, την τραβάει η ψυχή μας την ανωμαλία στην Ελλάδα.
Για το rockoverdose.gr: Δημήτρης Σούρσος
Comments
