2 χρόνια μετά το σοκ του Τhe Time of No Time Evermore οι Ολλανδοί occult hard rockers επιστρέφουν δριμύτατοι με το νέο τους δισκογραφικό μανιφέστο The Thousandfold Epicentre. Ο ήχος της μπάντας όπως καθορίστηκε στο ντεμπούτο full length της αλλά και στα δύο πρώτα EP’s, συνεχίζει ως επί το πλείστον να υφίσταται και εδώ. Θαρρείς πως έκλεψαν το doom στοιχείο των πρώιμων Sabbath και την evil-ιά των Coven, τους έριξαν σε ένα κουτί το 1972 μαζί με γερές δόσεις Led Zeppelin και «ολίγον» από Tangerine Dream και Jefferson Airplane, το οποίο έβαλαν στη ναφθαλίνη και το ξανανακάλυψαν στα 00’s, μπολιάζοντάς το με μπόλικη vintage αισθητική. Αλάνθαστη συνταγή, άμα γίνει υπό το πρίσμα τόσο ταλαντούχων μουσικών. Εδώ όμως, χωρίς να απαρνιούνται τις καταβολές τους, προχωρούν την occult «αλχημεία» τους στο επόμενο στάδιο. First things first όμως, δύο ερωτήματα: 1) Είναι το The Thousandfold Epicentre ένας εξαιρετικός δίσκος σαν τον προκάτοχό του και 2) Ξεπερνάει το The Time of No Time Evermore ;
Aπάντηση 1: Κατηγορηματικά ναι. Το ταλέντο και η αξία μιας μπάντας γίνονται ορατά στις λεπτομέρειες νομίζω. Μόνο ένα συγκρότημα σαν τους The Devil’s Blood θα κατάφερνε να κάνει το «τσίκι τσίκι» ( μη μ’ ακούτε εμένα ό,τι θέλω λέω, είναι τέλειο) riff του «Fire Burning» να μην ακουστεί υπερβολικά cult, ή αυτό του «On The Wings of Gloria» - αυτό και το intro «Unending Singularity» κοντράρουν στα ίσα το εισαγωγικό ντουέτο του The Time of No Time Evermore - να μη μοιάζει σαν να βγήκε από το soundtrack κάποιου spaghetti western και να ακούγεται τόσο συναρπαστικό.
Το «Cruel Lover» είναι σαν ένα «Christ or Cocaine Vol.2» ( σχεδόν άμεσος εθισμός στα riffs τους ) , τα «Die The Death» και «Within the Charnel House Of Love» μετά τη δεύτερη ακρόαση εκνευριστικά τ έ λ ε ι α, το «She» 70’s μεγαλείο, με τις κιθάρες να σολάρουν εξαιρετικά όπου και όταν πρέπει, ίσως το μόνο κομμάτι του album που φαίνεται να ταιριάζει εξίσου στα δύο δισκογραφικά πονήματα τους. Το ομότιτλο ΕΙΝΑΙ οι The Devil’s Blood, μυσταγωγικό με τα εισαγωγικά βιολιά, οργασμικό στο επιφώνημα « Devil » και στο εισαγωγικό riff που παίζει χαλί στο «I am nothing, I am no thing», λυτρωτικό στο τέλος του. Εξάρτηση.
Μετά τη συναισθηματική «αποσυμπίεση» του «Fire Burning» ( θεόρατο το εισαγωγικό Hammond), ο δίσκος παίρνει μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα τροπή. Οι τρεις συνθέσεις που ακολουθούν, «Everlasting Saturnalia», «Τhe Madness of Serpents» και «Feverdance» είναι μεγαλόπνοα, instrumental κυρίως έργα, σχεδόν Floyd-ικά. Yang στο Yin των πρώτων 8 κομματιών. Το πρώτο είναι η μπαλάντα του δίσκου, ψυχεδελική και σκοτεινή, με τη φωνή της F. να σβήνει σε κάθε μέτρο, μαζί με τις νότες των πλήκτρων, επικό το δεύτερο, υπνωτικό και ονειρεμένο disc closer το τρίτο.
Ο ιθύνων νους Selim Lemouchi γίνεται δεκτικός σε μια ακόμα ευρύτερη γκάμα επιρροών. Ενσωματώνει κλασικά στοιχεία στη μουσική του, ανεβάζει τον πήχη των απαιτήσεων απ’ τον εαυτό του και τους συνοδοιπόρους του, δίνοντας μεγαλύτερη βάση στην παραγωγή και γράφοντας φιλόδοξες, επικές συνθέσεις. Έχω την αίσθηση ότι με το δίσκο αυτό αυτό που έχει στο μυαλό του παίρνει σάρκα και οστά.
Για την γοητευτικότερη γυναικεία φωνή που έχει τραγουδήσει πάνω σε rock μουσική τα λόγια είναι περιττά. Η F. στιγματίζει τη μουσική των Oλλανδών με την αινιγματική, vibrato φωνάρα της και τις ζωντανές τους εμφανίσεις ( όσες με έχει αξιώσει το Γιουτιούμπ να πρακολουθήσω, αναμένω την επερχόμενη συναυλία τους τον Ιανουάριο) με την μαγνητική παρουσία της. She is the only one.
Σαγηνευτικό στα ψυδελικά του σημεία και ανατριχιαστικό στις rock στιγμές του, το The Thousandfold Epicentre διεκδικεί επάξια μια θέση στις κορυφαίες στιγμές της χρονιάς και στη συνείδησή μου είναι ήδη κλασικό.
Απάντηση 2 : Χμ.... η αλήθεια είναι ότι διστάζω. Ή μάλλον θεωρώ πως πρέπει να του δώσω χρόνο να ωριμάσει περισσότερο μέσα μου όπως εδώ και 2 χρόνια το The Time of No Time Evermore. Κακά τα ψέματα, δεν έχει την στόφα του προαναφερθέντος, που σε πιάνει απ’τα μαλλιά και απαιτεί την προσοχή σου. Και εκεί βρίσκεται η μαγεία του, έχει αρετές πρωτόγνωρες : εσωστρέφεια, συνειδητοποιημένο και σαφές μουσικό όραμα.
Αφέσου και μερικές ακροάσεις μετά, θα καταλάβεις τι εννοώ.
Το The Time of No Time Evermore ίσως να παραμένει το χαρακτηριστικό The Devil’s Blood album, αυτό που θα σε φέρει σε καλύτερη πρώτη επαφή με το συγκρότημα, αυτό εδώ όμως είναι το διαμάντι που θα αναζητήσεις όταν θες να ακούσεις με τα μάτια κλειστά.
Εξάρτηση, αν δεν το είπα ήδη.
Για το RockOverdose.gr: Μάριος “Lazy” Πιτσαλίδης
Tracklist:
01. Unending Singularity
02. On The Wings of Gloria
03. Die the Death
04. Within the Charnel House of Love
05. Cruel Lover
06. She
07. The Thousandfold Epicentre
08. Fire Burning
09. Everlasting Saturnalia
10 The Madness of Serpents
11. Feverdance
Comments
