Οι μπάντες που επιδίδονται στο progressive rock και συνήθως μνημονεύονται προέρχονται από τη χρυσή δεκαετία των ‘70s. Τι γίνεται όμως με εκείνες που έκαναν την εμφάνιση τους δύο δεκαετίες αργότερα; Είχαν και συνεχίζουν άραγε να έχουν μία δυναμική και φυσικά δημιουργικότητα, ώστε το όνομα τους άξια να συγκαταλέγεται στους μεγάλους του ήχου; Όταν τα αποτελέσματα είναι εφικτά και έχουν την ικανότητα να κοντραροχτυπηθούν με μεγαλύτερα τέρατα, σίγουρα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωση των Σουηδών The Flower Kings.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν περιμένεις ένα διαμάντι που θα σου αλλάξει αυτά που ήξερες από μία τέτοια μπάντα και όμως το “Banks of Eden” είναι ένα prog διαμάντι που όσο προσοχή τους δώσεις, άλλο τόσο θα δικαιωθείς. Μέσα στην τέλεια ισορροπία μεταξύ όλων των μουσικών και των όπλων τους, μπορώ μετά ευκολίας και δίχως απαξίωση προς τους άλλους να πω ότι η κιθάρα και τα πλήκτρα δίνουν παράσταση για ένα ρόλο. Ο Roine Stolt, κιθαρίστας και εγκέφαλος της μπάντας έχει οργανώσει με τέτοιο τρόπο τα κομμάτια ώστε να πεις «ναι ο δίσκος είναι progressive από την αρχή μέχρι το τέλος».
Το μεγαλύτερο ρίσκο γίνεται φανερό με το καλημέρα μιας και ο δίσκος ανοίγει με ένα έπος “Numbers”, διάρκειας 25 λεπτών. Θα μπορούσε να αποτελεί τον μισό δίσκο, αλλά η αρχή του, η εξέλιξη του και το ολοκλήρωμα του είναι άκρως συντριπτικά. Ότι ξεκινάει το συγκεκριμένο κομμάτι, έρχεται και το ολοκληρώνει το τελευταίο κομμάτι του δίσκου “Rising the Imperial” και μουσικά και στιχουργικά. Η κιθάρα στο συγκεκριμένο είναι μελαγχολική συνοδεύοντας με μεγάλη επιτυχία τους στίχους. Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο πρόσωπο της κιθάρας, αν σε αυτό μελαγχολεί, στο “Pandemonium” ξεσαλώνει και στο τέλος του εκρήγνυται αφού φτάνει στα όρια της και στο “For the Love of Gold” δείχνει το πιο χαρούμενο πρόσωπο της.
Το ακόμα πιο θετικό στοιχείο του δίσκου είναι οι στίχοι του Stolt, που έχουν να κάνουν με την κοινωνία και την θρησκεία έτσι όπως έχουν καταντήσει να θεωρούνται σήμερα. Λέγονται αλήθειες μέσα από περίεργες διασταυρώσεις των λέξεων και φράσεων, κάτι που έκαναν και οι King Crimson και ο Hasse Froberg τους ερμηνεύει ιδανικά, προσφέροντας και έναν τόνο χροιάς από τον Ian Anderson.
Δεν ξέρω πόσοι έχετε ασχοληθεί μαζί τους ή πόσοι πρόκειται να το κάνετε, θα συνιστούσα περισσότερο να το ακούσουν αυτοί που πραγματικά έχουν ανοιχτούς ορίζοντες και υπομονή, είτε είναι μεταλλάδες είτε απλοί ροκάδες που αρέσκονται σε τέτοιους δίσκους. Θέλω όμως να σταθώ σε μία σκέψη που είχα αφομοιώνοντας τον δίσκο. Αν η συγκεκριμένη μπάντα ανήκε στα ‘70s, τότε σίγουρα θα ήταν μία μεγάλη επιρροή για τους Michael Romeo (Symphony X) και Criss Oliva (Savatage). Αν αυτό σας φαίνεται παράξενο, τότε δεν έχετε παρά να το διαπιστώσετε ή να το διαψεύστε ακούγοντας τον δίσκο.
Βαθμολογία: 90/100
Για το RockOverdose: Γιάννης Κουτσουσίμος
Comments
