Προ λίγων εβδομάδων είχα μία συζήτηση με τον Αντώνη “Jey Key” σχετικά με το power metal και μάλιστα και οι δύο συμφωνούσαμε ότι έχει ξεθωριάσει πλέον, αφού κάτι καινοτομικό δεν μπορεί να υπάρξει. Έλα όμως που όταν εμφανίζονται κάποιοι δίσκοι σαν το “As The World Bleeds” ακολουθώντας την τακτική των Riot «η φρεσκάδα θα μας σώσει», τότε ξεχνάω το τι συμβαίνει και απλά κολλάω λες και δεν υπάρχει αύριο. Ή πολύ πιο απλά και κάπως υπερβολικά, ως νέος σε ηλικία ζω ένδοξες μέρες για το power σαν να ήταν παραλίγο και πάλι 1990 – 98.
Το πιο περίεργο με τους Theocracy είναι ότι παίζουν το λεγόμενο ευρωπαϊκό power metal ενώ είναι Αμερικάνοι. Στον νέο δίσκο ο νους της μπάντας Matt Smith είπε να διαλέξει και άλλους να μοιραστούν τις μουσικές του ορέξεις και το αποτέλεσμα είναι αποθεωτικό. Το γεγονός ότι ο δίσκος ανοίγει και κλείνει με δύο έπη ενέχει τον κίνδυνο για το πόσο προσιτά μπορεί να είναι. Αλλά είναι. Μέσα στο “I Am” θα βρεις τα πάντα, θες power, θες progressive, θες folk, θες πολυφωνικά μέρη να αναστενάξουν τα πατώματα. Τα πάντα όλα λέμε και στο άλλο γίνεται του κουτρούλη ο γάμος. Αν μπορούσα να πω ότι ολόκληρο το power των ‘90s βρίσκεται μέσα σε ένα κομμάτι, τότε αυτό μπορεί να θεωρηθεί το “As The World Bleeds”. Με μία φράση: «Πιο power πεθαίνεις!».
Το βασικότερο πλεονέκτημα του δίσκου είναι ότι δεν υπάρχει κομμάτι που σε κουράζει ή θα το βαρεθείς. Το κάθε ένα έχει και κάτι ιδιαίτερο μέσα του που θα σε ξεσηκώσει, θα σε κάνει να στρέψεις το βλέμμα σου στο τραγούδι και να προβείς σε αρκετές επαναλήψεις. Πάρε για παράδειγμα τα “Altar To The Unknown God” και “The Master Storyteller”, δυναμικές εξάψεις ξεπετάγονται από παντού και μάλιστα το δεύτερο κομμάτι σίγουρα θα το ήθελε ο Tobias Sammet σε κάποιον από τους τελευταίους δίσκους των Edguy. Επίσης ο Matt δεν φοβάται σε καμία περίπτωση να ανοίξει το στόμα του όσο μπορεί και να απελευθερώσει απίστευτες ερμηνείες και τσιρίδες, κάνοντας την καλύτερη του πτήση.
Η σύζευξη του κλασσικού και φρεσκότατο όπως αποδεικνύεται power με progressive σημεία μόνο μειονέκτημα δεν μπορούν να αποτελέσουν. Αντιθέτως είναι τόσο πανέμορφα δομημένα που σε κάποια κομμάτια εύχεσαι να είχαν μεγαλύτερη διάρκεια. Θα ψηνόμουν πάρα πολύ κάτι τέτοιο να γινόταν στο “Nailed”. Αλλά εν τέλει μόνο ευχαριστώ μπορώ να πω και για τα κομμάτια και για την υπέροχη παραγωγή που αναδεικνύει τα πάντα σε τέλειο βαθμό, από τις ασταμάτητες κιθαριστικές επελάσεις και δισολίες μέχρι τα φωνητικά κανάλια. Μάλιστα δεν σας κρύβω ότι ακούγοντας το στο δρόμο ήμουν έτοιμος να παρασυρθώ, αλλά βλέπεις είναι το δημόσιο βλέμμα.
Μην περιμένετε ακόμα ένα θαύμα από τους μεγάλους, κοιτάξτε λίγο και στο παρασκήνιο, εκεί γίνονται τα καλύτερα πάρτι, εκεί ανακαλύπτεις θησαυρούς που σε κάνουν να ξεχνάς άσχημες μουσικές στιγμές που σου πρόσφεραν μόνο απογοήτευση είναι ένα «ε καλό είναι αλλά…». Όσοι πιστοί power – άδες, αλλά και λοιποί που δοξάζετε τις ένδοξες μέρες του παρελθόντος, ξανανιώστε σαν τότε, πλημυρίστε από φρεσκάδα ακόμα και αν οι στίχοι έχουν να κάνουν με τα θεία. Είναι και αυτό κάτι δημιουργικό σε σχέση με το αναμενόμενο στους στίχους. Ακούστε το!
Βαθμολογία: 95/100
Για το RockOverdose.gr: Γιάννης “Dr.Feelgood” Κουτσουσίμος
Comments
