Πως περιγράφεις μία τέτοια συναυλία; Ναι το εισιτήριο, οι αφίσες, οι ανακοινώσεις όλα αναφέρουν το συγκρότημα ως Thin Lizzy. Και ίσως έτσι είναι, με δύο από τα ιδρυτικά μέλη (Brian Downey – drums και Scott Gorham – κιθάρα) και ένα που ηχογράφησε 3 δίσκους μαζί με τον τεράστιο Phil Lynott (Darren Wharton – πλήκτρα) να είναι παρόντα στη σύνθεση της μπάντας. Προσωπικά ανήκω στην ομάδα των ανθρώπων που πιστεύουν ότι χωρίς τον Lynott δεν μπορούν να υπάρχουν και οι Lizzy. Είναι κάποια συγκροτήματα που απλά δεν γίνεται να συνεχίσουν αν κάποιο μέλος τους δεν είναι πλέον μαζί μας. Όπως οι Queen πχ. Θα προτιμούσα να ονομάζονταν κάπως αλλιώς. Είναι καθαρά θέμα σεβασμού. Ναι οι Downey και Gorham ίσως έπαιξαν και αυτοί πάρα πολύ μεγάλο ρόλο στο να φτάσουν οι Lizzy εκεί που έφτασαν αλλά ας μη γελιόμαστε. Οι Thin Lizzy ήταν, είναι και θα είναι πνευματικό παιδί του Lynott. Ας περάσουμε όμως στα της συναυλίας γιατί το παραπάνω θέμα χρίζει συζήτησης που δεν είναι της παρούσης και ούτε αυτός είναι ο κατάλληλος χώρος για να γίνει.
Έφτασα στο χώρο του Principal Club Theater λίγο πριν το τέλος του set του Γιώργου Γάκη. Αυτό που μου έκανε αμέσως εντύπωση, αρνητική βέβαια, ήταν η μικρή προσέλευση του κόσμου. Αυτό ευτυχώς άλλαξε όσο περνούσε η ώρα αλλά και πάλι σίγουρα ο χώρος δεν γέμισε. Μάλλον τα όσα έγραψα στη πρώτη παράγραφο, έπαιξαν το ρόλο τους. Όπως είπα πρόλαβα μόλις 3 κομμάτια από το Γιώργο Γάκη και τους Troublemakers αλλά μπορώ να πω πως η φωνή του Γάκη ήταν καλύτερη από κάθε άλλη φορά που τον έχω δει. Μάλιστα το συγκρότημα στο τελευταίο κομμάτι “Μη Με Κοιτάς Στα Μάτια” (διασκευή παραδοσιακού ηπειρώτικου κομματιού) ζήτησε από τον κόσμο να συγκεντρωθεί μπροστά ώστε να γυρίσει το νέο του video clip. Λίγα λεπτά μετά τις 22:00, μας αποχαιρέτισαν και άρχισαν οι προετοιμασίες για την εμφάνιση των Thin Lizzy.
Setlist (με επιφύλαξη):
Μη Με Κοιτάς Στα Μάτια / I Married Trouble / Eleanor Rigby / You Know My Name / Days Of Rock ‘N’ Roll / Have A Nice Day / Fame / Another Brick On The Wall / Street Of Broken Dreams / Μη Με Κοιτάς Στα Μάτια
Μισή ώρα αργότερα και αφού είχαν γίνει όλες οι απαραίτητες αλλαγές στο stage, τα φώτα σβήνουν και το συγκρότημα εμφανίζεται στη σκηνή. Ο κόσμος ήταν αισθητά περισσότερος πράγμα που επέδρασε πολύ θετικά στο όλο feeling της συναυλίας. Το συγκρότημα μπήκε πολύ δυνατά και με ενέργεια. Ιδιαίτερα οι τρείς “νέοι” Marco Mendoza (μπάσο), Damon Johnson (κιθάρα) και Ricky Warwick (φωνητικά – κιθάρα) έδιναν μία φρεσκάδα και οδηγούσαν το συγκρότημα. Αυτό όμως που έκανε αμέσως εντύπωση είναι πόσο έμοιαζε η φωνή του Warwick με αυτή του Phil. Ναι σίγουρα πιο επίπεδη και χωρίς να βγάζει το ίδιο συναίσθημα αλλά ήξερε ακριβώς που έπρεπε να πατήσει για να ερμηνεύσει τα κομμάτια όπως θέλαμε να τα ακούσουμε.
Στα αριστερά του ο πολύς Scott Groham, αν και τα περισσότερα lead για κάποιο λόγο τα άφησε στον πάρα πολύ καλό Johnson, όποτε αναλάμβανε πρωταγωνιστικό ρόλο έφερνε στο μυαλό θρυλικές εποχές που δυστυχώς εμείς οι μικρότεροι μόνο στο YouTube και σε DVD είχαμε την ευκαιρία να δούμε. Από την άλλη μεριά, ο Marco Mendoza ο οποίος έδειχνε πραγματικά να του ανήκει ο χώρος γύρω του. Βαρύς, στιβαρός χωρίς όμως να χάνει τη σκηνική παρουσία που καλλιέργησε κυρίως κατά τη θητεία του στους Whitesnake. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η επιτυχία που είχε στο γυναικείο φύλο στις μπροστινές σειρές. Πίσω τους ο στυλοβάτης του συγκροτήματος Brian Downey, ήταν σε πολύ καλό επίπεδο και μας χάρισε ένα πολύ ωραίο solo στο κομμάτι “Sha La La”.
Το set βασίστηκε αποκλειστικά και μόνο σε κλασσικές επιτυχίες τους και δεν ακούσαμε τίποτα από τον επερχόμενο δίσκο τους όπως είχε πει ο Warwick πριν λίγο καιρό στο Rock Overdose (μπορείτε να διαβάσετε την συνέντευξη του εδώ). Βέβαια αυτό δε νομίζω να στεναχώρησε κανέναν αλλά θα ήταν ωραίο να πάρουμε μία μικρή γεύση για το τι να περιμένουμε. Οι ρυθμοί ήταν άλλοτε χορευτικοί όπως στα “Waiting For An Alibi” και “Dancing In The Moonlight”, άλλοτε πιο ήρεμοι με κομμάτια όπως το “Sill In Love With You” στο οποίο ο Wharton έδειξε τις καταπληκτικές φωνητικές του ικανότητες και άλλοτε πιο “μεταλλικές” με τα “Massacre” (να μαθαίνουν οι νεότεροι και μία από τις επιρροές των Iron Maiden) και “Angel Of Death”. Όπως ήταν φυσικό βέβαια οι περισσότεροι περίμεναν τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους “Emerald”, “Whiskey In The Jar” και “The Boys Are Back In Town”. Ιδιαίτερα στο δεύτερο έγινε ένας μικρός χαμός με τον κόσμο να μη σταματάει να τραγουδάει τους στίχους. Αλλά μία ερώτηση. Μόνο σε μένα φάνηκε η εκτέλεση τους πιο κοντά στη διασκευή των Metallica παρά στο κανονικό; Βέβαια δεν έλειψαν και οι εκπλήξεις όπως τα “Sha La La” και “Cowboy Song”.
Είχαν περάσει περίπου 100 λεπτά και το συγκρότημα μας αποχαιρετά αλλά για λίγα λεπτά καθώς επέστρεψε για το υπόλοιπο του set τους με μία διασκευή και για τελευταίο κομμάτι, ένα τραγούδι που έκανε τον υπογράφοντα μάλλον να περάσει τα όρια της γραφικότητας και μη μπορέσει να συγκρατήσει τα δάκρυα. Πρώτο ήταν το “Rosalie” του Bob Seger, το οποίο το συγκρότημα αφιέρωσε στους εκλιπόντες Gary Moore και φυσικά Phil Lynott. Συνέχεια με το τελευταίο κομμάτι τις βραδιάς, “Roisin Dubh” ή αλλιώς “Black Rose” που ήταν ότι καλύτερο για να κλείσει αυτή η συναυλία η οποία αποδείχτηκε πανέμορφη.
Το μόνο μου παράπονο είναι ότι το όνομα του μεγάλου Phil, αναφέρθηκε μόλις μία φορά. Ίσως από την άλλη ήταν καλύτερα έτσι γιατί πολλοί θα έλεγαν ότι χρησιμοποιούν τη κληρονομιά του αλλά νομίζω πως θα έπρεπε να γίνει κάποια αναφορά ακόμα. Ίσως και προβολή κάποιου υλικού. Όπως και να έχει λίγη σημασία έχουν όλα αυτά. Το θέμα είναι ότι το συγκρότημα που είδαμε, ήταν σε πολύ καλή φόρμα, έπαιξε τρομερά, ακούσαμε μεγάλες επιτυχίες και είναι ότι πιο κοντινό μπορούμε να δούμε αυτή τη στιγμή στην τεράστια αυτή μπάντα.
Τέλος θα ήθελα να αναφερθώ στον πιτσιρικά (8-9 χρονών;;;) που έκλεψε την παράσταση στην πρώτη σειρά με το συνεχές air guitaring και air drumming του, που έφερε όλα τα βλέμματα πάνω του και κέρδισε την προσοχή του συγκροτήματος και μαζί 5-6 πένες από τα μέλη. Πολλά μπράβο στη μητέρα του που τον έχει βάλει από νωρίς στο σωστό δρόμο.
Setlist:
- Are You Ready
- Jailbreak
- Don’t Believe A Word
- Waiting For An Alibi
- Killer On The Loose
- Emerald
- Dancing In The Moonlight
- Massacre
- Angel Of Death
- Still In Love With You
- Damon Johnson Guitar Solo
- Whiskey In The Jar
- Sha La La (Brian Downey Drum Solo)
- Suicide
- Cowboy Song
- Boys Are Back In Town
Encore:
- Rosalie (Bob Seger cover)
- Roisin Dubh (Black Rose)
Για το Rockoverdose.gr
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες: Ιωάννης "Manowar" Θεοδωρίδης
Comments
