Η 2η εμφάνιση των Tribulation στη χώρα μας, μετά από 7 μακρά χρόνια όπως τόνισε ο μπασίστας/τραγουδιστής Johannes Andersson έμελλε να’ναι ακόμα πιο θριαμβευτική από αυτή του 2018, σε ρόλο support τότε στο πλάϊ των Insomnium, μια συναυλία που όλοι συμφωνήσαμε ότι οι Σουηδοί επισκέπτες μας είχαν κατατροπώσει τους κατά τ’άλλα ποιοτικούς και συμπαθείς Φινλανδούς γείτονες τους. Σε headline εμφάνιση αυτή τη φορά όμως, τα πράγματα άλλαξαν κατά πολύ και δεν ήταν μόνο η απουσία από τότε του Jonathan Hulten και η αντίστοιχη προσθήκη του Joseph Tholl στην κιθάρα, ούτε και το γεγονός ότι έκτοτε που τους είδαμε στην περιοδεία του -ακόμα κορυφαίου τους άλμπουμ- “Down Below” κυκλοφόρησαν άλλα 2 άλμπουμ, αλλά η γενικότερη αλλαγή υφής στο ύφος τους σε πιο goth φόρμες. Αν τα “The Children Of The Night” και “Down Below” ήταν το επιστέγασμα μιας φοβερής αλλαγής ύφους από πιο πρώιμες death metal φόρμες στα 2 πρώτα τους άλμπουμ, τόσο το “Where The Gloom Becomes Sound” όσο και ακόμα περισσότερο το ακόμα καλύτερο “Sub Rosa In Aeternum” καταδεικνύουν ότι βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο, δεν φοβούνται να εισάγουν συνεχώς νέα στοιχεία και ειδικά σε συναυλιακό επίπεδο παραμένουν επιεικώς κορυφαίοι, ειδικά όταν κάτι το έχεις δει 2 φορές μάλιστα.
Βάζουμε προς το παρόν άνω τελεία όσον αφορά τους Σουηδούς φίλους μας, καθώς λίγη ώρα νωρίτερα θα είχαμε την ευκαιρία να τα ξαναπούμε με τους Αθηναίους Τhe Black Capes. Η μπάντα πάντα κινείτο στα πιο σκοτεινά μονοπάτια του σκληρού ήχου, από αυτά που άκουσα και είδα όμως το βράδυ της Παρασκευής, φαίνεται πλέον να έχουν κάνει στροφή προς έναν ακραιφνή gothic rock ήχο, ο οποίος κατα γενική ομολογία τους πάει γάντι.
Με τα δύο τελευταία singles τους “Lament XI”, και “Unwell Being” σε περίοπτη θέση στο πρόγραμμα τους, μεστή κιθαριστική δουλειά που κλείνει το μάτι σε πιο post punk καταστάσεις και το chorus-άτο μπάσο στην πρώτη γραμμή, έδειξαν ότι αυτό το νέο πρόσωπο τους έχει τα φόντα να γοητεύσει ένα ευρύτερο ακροατήριο. H βαρύτονη φωνή του Alex και η εν γένει σκηνική παρουσία του εξακολουθεί να αποτελεί ατού για τους Τhe Black Capes, με μόνο σημείο που κάπως το χάσαμε τη διασκευή τους στο “Cities In Dust” των Siouxsie And The Banshees, το οποίο μάλλον δεν ταιριάζει στη φωνή του.
Μετά την επιτυχημένη επανασύσταση των The Black Capes, όλα ήταν έτοιμα για την μετά τιμών υποδοχή των Tribulation. Η συναυλία ξεκινάει όπως κι ο τελευταίος τους δίσκος, δηλαδή με την εισαγωγή “The Unrelenting Choir” και άμεσα περνάνε στο “Tainted Skies”. Ο ήχος πολύ δυνατός, άκουσα παράπονα από όσους καθόταν δεξιά της σκηνής, καθόμουν τέρμα αριστερά στον τοίχο και άκουγα πεντακάθαρα, παρότι θα ήθελα τη φωνή του Johannes λίγο πιο μπροστά. Διίστανται οι απόψεις αλλά έχω ακούσει πολύ και πολλά χειρότερα στο Temple άρα εκ πρώτης (απ)όψεως όλα μια χαρά. Η μπάντα δείχνει σε φοβερή φόρμα, ο Adam Zaars ως Διόσκουρος του Johannes αναλαμβάνει τον ρόλο των περισσότερων εκ των leads, o Joseph Tholl μπορεί να μη χορεύει στη σκηνή όπως ο προκάτοχος του, αλλά είναι ένας πολύ παθιασμένος παίχτης και σιγοντάρει το κοινό όπως μπορεί, ενώ ο θηριώδης ντράμερ Oscar Leander χτυπάει τόσο δυνατά και πεντακάθαρα που ακούγεται λες και τους δίνει έξτρα ώθηση. Μετά και την αρχική πεποίθηση ότι θα δούμε ΛΑΪΒΑΡΑ, έρχεται το λατρεμένο “Nightbound” να κάνει το κοινό που ήταν μέχρι εκείνη τη στιγμή συγκρατημένο, να ξεφύγει τελείως. Τρομερή αύρα νικητών και ξεκάθαρο φαινόμενο των καιρών μας, οι Tribulation δείχνουν πόσο πολυτέλεια αποτελούν για τη σημερινή εποχή και ότι είναι από τα καλύτερα πράγματα και συγκροτήματα που έχουν συμβεί στη μουσική τα τελευταία 15-20 χρόνια.
Θα τιμήσουν και το ΕΡ “Hamartia” με τον ομότιτλη τραγουδάρα, ενώ για τη συνέχεια κάτι που θεωρώ δε θα περίμενε ούτε ο πιο αισιόδοξος, με το θηριώδες “Suspiria De Profundis” από το αδικημένο και σχεδόν ξεχασμένο “The Formulas Of Death”, το ας πούμε “prog” άλμπουμ τους που μέσα σε 76’ παίζουν ότι δε μπορεί να φανταστεί ο μέσος οπαδός της εποχής που τους είχε συνηθίσει πιο κάφρους στο “The Horror”. Μπορεί να μην τίμησαν το θεϊκό αυτό ντεμπούτο άκρατης ΝΤΕΘΜΕΤΑΛΛΑΡΑΣ, αλλά τιμούν όλα τα υπόλοιπα άλμπουμ τους και λίγο παραπάνω απ’όσο επίσης περιμέναμε το breakthrough “The Children Of The Night” με το “Melancholia” να’ναι η πιο περιπετειώδης και αποθεωτική στιγμή της βραδιάς, με ένα κοινό αποσβολωμένο να παρακολουθεί τη μπάντα να ζωηγραφίζει και έκτοτε την συναυλία να παίρνει ΦΩΤΙΑ στην κυριολεξία, ότι ακολούθησε στη συνέχεια και παρότι η εμφάνιση ήταν ήδη υψηλών προσδοκιών αλλά και αποτυπωμένη με αποδείξεις στο σανίδι, το πράγμα ξέφυγε τελείως. Το “In Remembrance” θα εκπροσωπήσει το “Sub Rosa In Aeternum” από το οποίο θα λείψει τρομερά στο κοινό το αξεπέραστο “Hour Of The Wolf” ή το “Leviathans” έστω, αλλά αποζημιωνόμαστε με το παραπάνω στη συνέχεια με τις τρείς πρόσφατες ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΕΣ που γύρισαν σε βίντεο κλιπ μάλιστα.
Αρχή με το “Hungry Waters” και όλο το κοινό να τραγουδάει αισθαντικά, μετέπειτα υστερία με το “Saturn Coming Down” που σηκώνονται μέχρι και βρυκόλακες από το φέρετρο και περπατούν μέσα στη μέρα άφθαρτοι από το φως του ήλιου και το απόλυτο τριπάρισμα στο ακομπλεξάριστο “Murder In Red” όπου μέσα του οι Tribulation έχουν ενώσει τους Joy Division, τους Killing Joke, τους Dead Can Dance, τους Fields Of The Nephilim και τους Sisters Of Mercy μαζί σε ένα αδιανόητα 100 χρόνια μπροστά κομμάτι με εξίσου θεϊκή βιντεοκλιπάρα, τους πρότεινα μάλιστα μετά τη συναυλία να κάνουν τη δική τους ταινία κάποτε σε τέτοιο ύφος και είναι βέβαιο ότι θα διέπρεπαν και σε αυτό. Και κάπου εκεί φτάνουμε προς το τέλος με ένα “The Motherhood Of God” βγαλμένο μέσα από στιγμές που μόνο μεγάλα συγκροτήματα μπορούν να προσφέρουν και σαφώς το τελευταίο κομμάτι δε θα μπορούσε να μην δεν είναι αυτό που τους έκανε ευρέως γνωστότερους, το “Strange Gateways Beckon’ στο οποίο γίνεται και ο τελευταίος χαμός από πλευράς κοινού. Οι ίδιοι πολύ χαρούμενοι μας αποχαιρέτησαν και μας ανέφεραν επί προσωπικού ότι δε θα κάνουν άλλα 7 χρόνια να ξανάρθουν, από την άλλη το απαράδεκτο γεγονός προσέλευσης περίπου 200-250 ατόμων είναι πολύ αποτρεπτικό.
Μία τρομερή συναυλία που όσοι δώσανε το παρόν θα μιλάνε πάντα γι’αυτήν και όσοι έλειπαν δε θα καταλάβουν ποτέ τι έχασαν όσο κι αν θα το περιγράφουμε μελλοντικά. Ας προσέχατε!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας (Tribulation)
Δημήτρης Σούρσος (The Black Capes)
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
