Αυτό και αν περίμενα καιρό να το ακούσω. Αν σ’ αυτές τις γραμμές διαβάζεις για πρώτη φορά ότι οι Ιταλοί Ufomammut αποτελούν μια από τις πιο δυνατές και ενδιαφέρουσες προτάσεις του (ψυχεδελικού) doom metal σύμπαντος σήμερα, οφείλεις να τσεκάρεις όλη τη μέχρι σήμερα δισκογραφία τους, από το Godlike Snake και το (θεϊκό) Idolum μέχρι και το (θεϊκότερο του θεϊκού) Eve του 2010, το οποίο το ακούω με την ίδια ευχαρίστηση ανελλιπώς μέχρι σήμερα και του οποίου αν μου δινόταν η ευκαιρία θα του «κότσαρα» ένα κατοστάρι και θα το ευχαριστιόταν η ψυχή μου, δεν είναι τυχαίο επίσης που μετά απ’ αυτό μεταπήδησαν στη δισκογραφική των guru Neurosis (Neurot ) και επίσης.... Stop. Επειδή μου είναι πολύ εύκολο να κάνω το review του Eve εδώ και τώρα, συγκρατιέμαι και πηγαίνω στο δια ταύτα. Το φετινό Oro: Opus Primum είναι το πρώτο μέρος της διλογίας Oro που προτίθενται να κυκλοφορήσουν οι Ufomammut, το δεύτερο μέρος της οποίας δεν γνωρίζουμε ακόμα πότε θα φτάσει στα ηχεία μας.
To Opus Primum δεν πρόκειται να σου χαριστεί με την πρώτη. Όπως άλλωστε και κάθε Ufomammut δίσκος μέχρι σήμερα, αν εξαιρέσει κανείς την πιο stoner στιγμή τους, Godlike Snake. Kινούμενο στην ίδια μουσική κατεύθυνση με τον προπέσινο προκάτοχό του, το φετινό κατόρθωμα των Ιταλών δεν έχει να προσφέρει πολλά καινούρια πράγματα στην ήδη υπάρχουσα ταυτότητα τους. Χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει πως δεν κάνει (πολύ) καλά τη δουλειά του. Υπέρβαρο doom riff-ολόγιο, τίγκα στην ψυχεδέλεια και στον πειραματισμό, πιο low tempo και ατμοσφαιρικές οι συνθέσεις, παίζει με την υπομονή του metal ακροατή. Οι υποψιασμένοι έχετε μια ιδέα για το περί τίνος πρόκειται, οι ανυποψίαστοι θα χρειαστεί μάλλον να ακούσετε (τουλάχιστον) τα δύο τελευταία τους. Πέρα από τα κραυγαλέα ποιοτικά του στοιχεία, όπως το φοβερά σφιχτό rhythm section και τα «τριπαρισμένα» φωνητικά που κάθε φορά με πιάνουν εξ’ απήνης και με ταξιδεύουν σε έναν παράλληλο μουσικό σύμπαν, που μόνο με τη μουσική των ίδιων μπορεί να παρομοιαστεί, το πρώτο μέρος του Oro παρόλο που έχει να χωρέσει σε μεγάλα παπούτσια, χωρίς κομπλεξισμό επιχειρεί να «απογαλακτιστεί» από το Eve και να δοκιμάσει να χωρέσει στη ίδια περίπου διάρκεια (λίγο μεγαλύτερη) πιο πολύ metal και λιγότερη «ντόπα» (αν με εννοείτε). Και το καταφέρνει, σε ένα βαθμό. Οι συνθέσεις εδώ δεν είναι τόσο εσωτερικές (ως εκ τούτου λιγότερο ταξιδιάρικες), είναι πιο άμεσες, το μυθικό groove των προηγούμενων ελαχιστοποιείται, η «φάση» έχει πλέον γίνει πιο «ξερή». Και όταν λέω «ξερή» εννοώ λίγο πιο straight forward.
Με εξαίρεση το σπουδαίο και ατμοσφαιρικό εισαγωγικό «Empireum» (το οποίο αν και λειτουργεί «τζάμι» ως build-up για τον δίσκο, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε οποιοδήποτε σημείο του, χωρίς να αλλοιωθεί το feeling του, τόσο καλό είναι, τέλος) τα κομμάτια αν και εξίσου στιβαρά και heavy, στερούνται το «κάτι παραπάνω» που θα εκτοξεύσει το δίσκο στο Alpha του Κενταύρου, να κάνει παρέα στο Eve. Κάτι μου λείπει εδώ, δεν ξέρω τι. Λες να είναι η έλλειψη παραπάνω κομματιών, μικρότερης διάρκειας και η ποικιλομορφία που στην «Εύα» οργίαζε; Ίσως. Πάντως ως σύνολο, παρά τις εξαιρετικές στιγμές του («Μagickon», το νέο sountrack μου για το επόμενο δίμηνο) το μουσικό όραμα Opus Primum μου φαίνεται να έχει αναπτυχθεί σε μικρότερο βαθμό απ’ αυτό του προκατόχου του, σε μεγαλύτερη διάρκεια και με τον ίδιο αριθμό κομματιών. Με αφήνει να θέλω κ’ άλλο, κάτι που οι παραπάνω ακροάσεις όσα «γκολ» και αν μου βάλουν, δε μπορούν να μου το δώσουν. Γαμώτο. Αλλά και πάλι, καλό αυτό, αφενός μεν έχω κίνητρο να ακούσω ξανά έναν πολύ καλό δίσκο, αφετέρου έχω να περιμένω το δεύτερο μέρος με ανυπομονησία. Αν εκείνο αποδειχθεί εξαιρετικό ως sequel, τότε αυτόματα ανεβαίνει και τούτο. Αν όχι, απλά δε θα έχουμε τόσο σοβαρό λόγο να συζητάμε για δυό χρόνια ακόμα για την πάρτη τους. Δε νομίζω να τους κόφτει και πολύ.
Παρά ταύτα οι Ufomammut εξακολουθούν να παραμένουν χάρμα αισθήσεων και ξεχωριστοί μέχρι εκεί που δεν πάει. Το τελευταίο 6λεπτο του «Μindomine» θα μου το θυμίζει συνέχεια. Όσοι εξιτάρεστε με όσα περιγράφηκαν παραπάνω, επενδύστε δίχως φόβο και (ελπίζω) δίχως μεταμέλεια. Ενδείκνυται για ακροάσεις στο ημίφως.
Βαθμολογία: 80/100
Tracklist:
- Empireum
- Aureum
- Infearnatural
- Magickon
- Mindomine
Για το RockOverdose.gr: Μάριος “Lazy” Πιτσαλίδης
Comments
